«Ο πραγματικός κίνδυνος» για την Γαλλία, φέρεται να δήλωσε τον περασμένο μήνα ο πρωθυπουργός της χώρας, Σεμπαστιάν Λεκορνί, «είναι ότι αυτό το πλέγμα φιλοδοξιών αντανακλά μια τέτοια έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα εκ μέρους όλων αυτών των υποψηφίων, που οι ψηφοφόροι θεωρούν το όλο θέμα γκροτέσκο».

Και μάλλον έχει δίκιο. Του χρόνου τέτοια εποχή, η Γαλλία θα έχει νέο πρόεδρο και ο Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος σύμφωνα με το Σύνταγμα δεν μπορεί να υπηρετήσει περισσότερες από δύο συνεχόμενες θητείες, θα έχει αποχωρήσει μετά από μια δεκαετία στο Μέγαρο των Ηλυσίων.

Ο αριθμός των υποψηφίων που παλεύουν για τη θέση του – είτε έχουν δηλώσει επίσημα την υποψηφιότητά τους, είτε προετοιμάζονται απλά να το κάνουν, είτε είναι γνωστό ότι έχουν προεδρικές φιλοδοξίες, είτε απλώς έχουν δηλώσει ότι «ενδιαφέρονται» – ανέρχεται σήμερα σε 35!

Ο προφανής κίνδυνος, όπως παρατηρεί ο Πολ Τέιλορ, επισκέπτης ερευνητής στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Πολιτικής, είναι ότι με τόσους πολλούς υποψηφίους από τη μετριοπαθή αριστερά, το κέντρο και την κεντροδεξιά, ο προεδρικός αγώνας καταλήγει να είναι μια εύκολη υπόθεση για την ακροδεξιά, η οποία αυτή τη στιγμή προηγείται άνετα σε όλες τις δημοσκοπήσεις για τον πρώτο γύρο.

Τεράστιο πλήγμα για την Ευρώπη ένας ακροδεξιός πρόεδρος στην Γαλλία

Για την ΕΕ, το πλήγμα θα ήταν τεράστιο. Ένας εθνικιστής ηγέτης στο Παρίσι θα μπορούσε να παραλύσει τη διαδικασία λήψης αποφάσεων της Ένωσης, να αμφισβητήσει την υπεροχή του ευρωπαϊκού δικαίου και να προωθήσει μια ατζέντα «Πρώτα η Γαλλία» που υπονομεύει την ενιαία αγορά και τη ζώνη ελεύθερης κυκλοφορίας του Σένγκεν.

Ωστόσο, αν τα κύρια κόμματα δεν συντονιστούν, οι πιθανότητες η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της ΕΕ και η μόνη πυρηνική δύναμη στην Ευρώπη να διοικείται από έναν ακροδεξιό πρόεδρο από την επόμενη χρονιά, φαίνονται ανησυχητικά υψηλές.

Ο τελευταίος που μπήκε στην κούρσα είναι ο πρώην πρωθυπουργός Γκαμπριέλ Ατάλ, ο οποίος δήλωσε (όπως πρέπει να κάνουν οι υποψήφιοι για την προεδρία της Γαλλίας) ότι αγαπά την Γαλλία και τους Γάλλους «με πάθος» και ότι «έχει βαρεθεί τις 50 αποχρώσεις της διαχείρισης της παρακμής».

Όμως ο Ατάλ – ο νεότερος πρωθυπουργός της Γαλλίας, όταν διορίστηκε το 2024 – αντιμετωπίζει δύο σημαντικά εμπόδια: όχι μόνο την εγγύτητά του με τον απερχόμενο πρόεδρο, ο οποίος αυτή τη στιγμή καταγράφει ποσοστό αποδοκιμασίας 75%, αλλά και τους κεντρώους αντιπάλους του.

Ο ηγέτης του κόμματος «Αναγέννηση» του Μακρόν βρίσκεται πίσω από έναν άλλο πρώην πρωθυπουργό του σημερινού προέδρου, τον Εντουάρ Φιλίπ, τον δημοφιλή δήμαρχο της Χάβρης, ο οποίος ανήκει στο μετριοπαθές δεξιό φάσμα και είναι επικεφαλής του κόμματος «Ορίζοντες», που μέχρι τώρα ήταν σύμμαχος του Μακρόν.

Και οι δύο ενδέχεται να αντιμετωπίσουν ανταγωνισμό από έναν τρίτο κεντρώο, τον υπουργό Δικαιοσύνης, Ζεράλ Νταρμανέν, ο οποίος έχει δηλώσει ότι και ο ίδιος σκοπεύει να διαδραματίσει ρόλο στις εκλογές, «είτε ως υποψήφιος, είτε υποστηρίζοντας το πρόσωπο που βρίσκεται στην καλύτερη θέση να εκπροσωπήσει» το κεντρώο στρατόπεδο.

Ο Ατάλ και ο Φιλίπ φέρεται να έχουν δημιουργήσει έναν «μηχανισμό» για να αξιολογήσουν έως τις αρχές του 2027 αν ο ένας ή ο άλλος θα πρέπει να αποσυρθεί. Όμως, οι κεντρώοι δεν είναι οι μόνοι που βρίσκονται σε σύγχυση.

Κατακερματισμένο το κεντροδεξιό στρατόπεδο

Παρόμοιο, αν όχι χειρότερο, χάος επικρατεί στο διασπασμένο κεντροδεξιό στρατόπεδο (του οποίου η προεδρική υποψήφια το 2022, Βαλερί Πεκρές, συγκέντρωσε μόλις 5% στον πρώτο γύρο), που όμως έχει υποστηρίξει τις διαδοχικές κυβερνήσεις Μακρόν από το 2024.

Εκεί, τρεις υποψήφιοι έχουν ήδη δηλώσει συμμετοχή, ενώ ένας άλλος ενδέχεται να το κάνει σύντομα. Ο Μπρουνό Ρεταγιό, ένας σκληροπυρηνικός πρώην υπουργός Εσωτερικών, θα είναι υποψήφιος για το κόμμα του Les Républicains – αλλά ένας περιφερειάρχης και ένας δήμαρχος τον αμφισβητούν για να εκπροσωπήσει την ευρύτερη δεξιά.

Πιθανότατα θα μπει στη μάχη και ο Ντομινίκ ντε Βιλπέν, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός πριν από 20 ολόκληρα χρόνια. Και πάλι, ακούγονται φωνές τόσο από το κέντρο όσο και από την κεντροδεξιά για έναν ενιαίο υποψήφιο που θα εκπροσωπεί και τα δύο στρατόπεδα – χωρίς όμως να υπάρχει καμία συμφωνία ως προς τον τρόπο επιλογής του.

Απελπιστικά μπερδεμένο το τοπίο στην αριστερά

Το πεδίο στην αριστερά είναι ακόμη πιο απελπιστικά μπερδεμένο. Μεταξύ των 17 πιθανών ή δηλωμένων υποψηφίων βρίσκονται ένας πρώην πρόεδρος, ο Φρανσουά Ολάντ, ένας πρωθυπουργός, ένας υπουργός, καθώς και μια ποικιλία (πρώην) βουλευτών και ένας ευρωβουλευτής.

Ορισμένοι μεταξύ των Σοσιαλιστών – που επί του παρόντος συγκρούονται μεταξύ τους – των Πρασίνων και μικρότερων αριστερών ομάδων θέλουν να παρουσιάσουν έναν κοινό υποψήφιο, αλλά δεν μπορούν να αποφασίσουν πώς. Οι Πράσινοι, οι Κομμουνιστές και ένας ανεξάρτητος υπέρ της ΕΕ, ο Ραφαέλ Γκλουκσμάν, δεν το επιθυμούν.

Η αριστερά είναι περαιτέρω διχασμένη ως προς το αν πρέπει να συνεργαστεί με οποιονδήποτε τρόπο με τον Ζαν-Λυκ Μελανσόν, τον βετεράνο ριζοσπάστη αριστερό που διεκδικεί για τέταρτη φορά το Ελιζέ. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η μετριοπαθής αριστερά θα καταστραφεί χωρίς αυτόν· άλλοι λένε ότι είναι τοξικός για τους περισσότερους ψηφοφόρους.

Λεπέν ή Μπαρντελά στην ακροδεξιά;

Υπάρχει ακόμη και ένα στοιχείο αμφιβολίας στην ακροδεξιά: ο Εθνικός Συναγερμός (RN) θα μάθει στις 7 Ιουλίου αν τα νομικά προβλήματα της Μαρίν Λε Πεν την εμποδίζουν οριστικά να υποβάλει υποψηφιότητα – σε τέτοια περίπτωση, ο προστατευόμενός της, Ζορντάν Μπαρντελά, θα το κάνει στη θέση της.

Για να είμαστε δίκαιοι, σημειώνει ο Guardian, οι περισσότεροι αναλυτές εκτιμούν ότι το πεδίο των υποψηφίων για τις προεδρικές εκλογές στην Γαλλία θα περιοριστεί μέχρι το φθινόπωρο. Όπως επισημαίνουν, οι γαλλικές προεδρικές εκλογές συχνά δεν ξεκινούν ουσιαστικά πριν από την Πρωτοχρονιά και ελάχιστες κερδίζονται από τους πρώτους που προβάλλουν ως φαβορί.

Ωστόσο, τα διακυβεύματα δεν θα μπορούσαν να είναι μεγαλύτερα. Το συμπέρασμα είναι πως αν το κέντρο και η κεντροδεξιά δεν καταφέρουν να συμφωνήσουν σε έναν κοινό υποψήφιο, οι πιθανότητες να καταλάβει την προεδρία είτε η Λεπέν είτε ο Μπαρντελά – και οι δύο με ποσοστό άνω του 35% στον πρώτο γύρο – αυξάνονται κατακόρυφα.

Παράλληλα, αν η μετριοπαθής αριστερά δεν καταφέρει να παρουσιάσει έναν ενιαίο υποψήφιο, θα αποτύχει – όπως και στις δύο προηγούμενες προεδρικές εκλογές – να προκριθεί στον δεύτερο γύρο. Και αν και τα δύο κυρίαρχα στρατόπεδα δεν καταφέρουν να ενωθούν, η Γαλλία θα βρεθεί αντιμέτωπη με έναν δεύτερο γύρο που θα αντιπαραθέτει τον Μπαρντελά ή την Λεπέν εναντίον του Μελανσόν.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οποιοσδήποτε από τους δύο ακροδεξιούς υποψηφίους θα κερδίσει άνετα τον πρώτο γύρο, ο οποίος πιθανότατα θα διεξαχθεί στις 11 ή στις 18 Απριλίου 2027, ενώ ο μόνος υποψήφιος που μέχρι στιγμής προβλέπεται πως θα είναι έστω και ελάχιστα ικανός να νικήσει οποιονδήποτε από τους δύο ακροδεξιούς σε έναν δεύτερο γύρο είναι ο Φιλίπ.

Βαθιές αλλαγές ή ριζική μεταμόρφωση ζητούν οι Γάλλοι

Να σημειωθεί, επίσης, ότι οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως το 74% των Γάλλων ψηφοφόρων επιθυμεί είτε μια «ριζική μεταμόρφωση» είτε «βαθιές αλλαγές στην Γαλλία» – μια σημαντικά πλειοψηφία, τα τελευταία χρόνια, που απαιτεί σοβαρές πολιτικές πρωτοβουλίες.

Ωστόσο, όπως προειδοποίησε ο Μπρίς Τεντουριέ από το δημοσκοπικό γραφείο Ipsos, το κυρίαρχο συναίσθημα μεταξύ των Γάλλων ψηφοφόρων είναι απλά: «Κανείς δεν ασχολείται μαζί τους – οι πολιτικοί δίνουν την εντύπωση ότι ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους και τις υποψηφιότητές τους».

Όλα αυτά αποτελούν μια πιθανή συνταγή για καταστροφή. Ο Τζόσεφ ντι Γουέκ του Ινστιτούτου Ερευνών Εξωτερικής Πολιτικής εκτιμά ότι το παιχνίδι δεν έχει τελειώσει ακόμα: η Γαλλία μπορεί να έχει μια «φαταλιστική και καταθλιπτική τάση», είπε χαρακτηριστικά, αλλά έχει επίσης «μια βαθιά ιδεαλιστική παράδοση».

Θα ανταποκριθεί στις περιστάσεις για να κρατήσει τον ακροδεξιό Εθνικό Συναγερμό εκτός; Οι Γάλλοι, έγραψε ο πολιτικός, στοχαστής και ιστορικός, Αλεξί ντε Τοκβίλ, το 1856, είναι «το πιο λαμπρό και το πιο επικίνδυνο έθνος της Ευρώπης – με τη σειρά, αντικείμενο θαυμασμού, μίσους, οίκτου ή τρόμου, αλλά ποτέ αδιαφορίας».

Ας ευχηθούμε, λοιπόν, το επόμενο καλοκαίρι, το συναίσθημα που θα επικρατήσει να είναι ο θαυμασμός.

Ειδήσεις Σήμερα: