Η αφιέρωση του χρυσού μεταλλίου από τη Στέλλα Μαρεντάκη στον αδερφό της που είναι στο φάσμα του αυτισμού

Η Στέλλα Μαρεντάκη κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Ταεκβοντό Ανδρών – Γυναικών που διεξάγεται στο Μόναχο. Λίγη ώρα μετά την τεράστια επιτυχία της, μίλησε στο Αθηναϊκό Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων και συγκλονίζει! Η αγάπη της για τον αδελφό της Κωνσταντίνο σε συνεπαίρνει! Ένα παιδί στο φάσμα του αυτισμού, με 80% αναπηρία, που δεν μιλά, αλλά καταλαβαίνει τα πάντα. Που σπάνια λέει λέξεις, κι όμως, όταν είδε την αδελφή του στην κορυφή της Ευρώπης, κατάφερε να πει ξεκάθαρα δύο λέξεις: «Μπράβο, Στέλλα».

Αναλυτικά η συνέντευξη της Στέλλας Μαρεντάκη:

ΕΡ: Στέλλα συγχαρητήρια. Είσαι πρωταθλήτρια Ευρώπης. Είδαμε μια εκπληκτική, μοναδική εμφάνιση που δεν άφησε σε καμία αντίπαλο κανένα περιθώριο να πιστέψει ότι μπορεί να σε ανταγωνιστεί. Πώς έζησες εσύ αυτόν τον… Μαραθώνιο;

«Πρώτα απ’ όλα, έπαιζα με πάρα πολύ καλές αθλήτριες που έχω αντιμετωπίσει και στο παρελθόν, αλλά μπορώ να πω ότι είμαι πάρα πολύ περήφανη για τον εαυτό μου και πολύ ικανοποιημένη με το αποτέλεσμα, γιατί αυτό αποδεικνύει ότι η δουλειά που έχω ρίξει τόσα χρόνια και κυρίως τους τελευταίους δύο μήνες στην προετοιμασία απέδωσε. Οπότε μπορώ να πω ότι ήταν ακριβώς έτσι όπως το περίμενα»!

ΕΡ: Πηγαίνουμε στον τελικό, έχεις όλη την ελληνική αποστολή στο πλευρό σου και βλέπουμε ένα αποτέλεσμα το οποίο ήλθε με μεγάλη διαφορά κλάσης, πολύ μεγάλο σκορ με συνολικά και στους δύο γύρους πάνω από 30 σημεία. Αυτό σε κάνει να πιστεύεις ότι μπορούμε να περιμένουμε πολύ περισσότερα πράγματα από εσένα;

«Θεωρώ ότι με τη σκληρή δουλειά που κάνω και θα συνεχίσω να κάνω επειδή το αγαπάω, μπορώ να φτάσω πολύ ψηλά.  Στους στόχους που έχω είναι και οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Λος Άντζελες το 2028. Προφανώς παραμένω ταπεινή, αν και το σκορ μπορεί να έδειξε ότι είμαι πάρα πολύ καλύτερη. Ξέρω ότι στους αγώνες πολλές φορές μπορεί να χάσουμε με μεγάλη διαφορά και να κερδίσουμε. Και επειδή έπαιζα με μια πολύ άξια αθλήτρια, το συμπεριλαμβάνω και αυτό στο μυαλό μου και προσπαθώ να παραμένω ταπεινή και να σκέφτομαι ότι πρέπει να συνεχίσω τη σκληρή δουλειά για να αποκτήσω τα μετάλλια και τους στόχους που θέλω».

ΕΡ: Σε είδαμε στην ανάκρουση του εθνικού ύμνου, συγκινημένη και χαμογελαστή. Τι πέρασε από το μυαλό σου όταν άκουγες προς τιμήν σου τον εθνικό ύμνο;

«Πρώτα απ’ όλα, ήμουν χαμογελαστή ολόκληρη την ημέρα που μόνο και μόνο που βρισκόμουν στο πρωτάθλημα, πόσο μάλλον πάνω στο βάθρο, στο πρώτο σκαλί ακούγοντας τον εθνικό ύμνο. Αυτό που σκέφτηκα ήταν όσα έχω περάσει από μικρή μέχρι να φτάσω εκεί πέρα. Πρώτα απ’ όλα, το πώς δεν θα ήταν δυνατόν να γίνουν όλα αυτά χωρίς τους γονείς μου και την οικογένειά μου, που με πιστεύουν, με στηρίζουν και κάνουν τα πάντα για μένα καθημερινά. Οπότε νομίζω ότι μέσα στο μυαλό μου έπαιζαν δύσκολες στιγμές που είχα δίπλα μου τους γονείς μου να με βοηθάνε για να φτάσω σε αυτό το σημείο».

ΕΡ: Έχεις διαπιστώσει ότι μόλις δέκα Έλληνες αθλητές έχουν κατακτήσει χρυσό μετάλλιο σε Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα;

«Δεν το ήξερα, το άκουσα τώρα και νιώθω πάρα πολύ, πολύ όμορφα που κατάφερα να προσφέρω αυτό το αποτέλεσμα στη χώρα μας, γιατί θεωρώ ότι η Ελλάδα έχει πάρα πολλά να δώσει. Έχει πάρα πολλά ταλέντα και δουλεύουμε πολύ σωστά. Η ομοσπονδία δουλεύει πολύ σωστά και στηρίζει όλους τους αθλητές. Θεωρώ ότι με αυτόν τον τρόπο που στηρίζει η ομοσπονδία τα νέα ταλέντα και τα νέα πρόσωπα, μπορούμε να πάρουμε και άλλα δέκα και άλλα εκατό χρυσά μετάλλια, ευρωπαϊκά και παγκόσμια και τα πάντα».

ΕΡ: Αναφέρεσαι προφανώς στις προετοιμασίες και στην αλλαγή που έχει η αντιμετώπιση των αθλητών το τελευταίο διάστημα;

«Φυσικά. Εγώ δουλεύω με τον καινούργιο Ιρανό προπονητή της χώρας μας, τον κ. Μπεχζάντ Χονταντάντ. Από τον Σεπτέμβριο του 2025, δεν έχουμε κλείσει ούτε χρόνο που συνεργαζόμαστε και θεωρώ ότι ήταν μία από τις καλύτερες αποφάσεις που έχει πάρει η Ομοσπονδία μας, διότι εγώ με αυτόν τον άνθρωπο επικοινωνώ. Δεν έχω κανένα παράπονο στην προπόνηση και θεωρώ ότι είναι ο ιδανικός προπονητής για εμένα, τουλάχιστον».

ΕΡ: Πού θα ήθελες να αφιερώσεις αυτό το μετάλλιο;

«Πρώτα απ’ όλα στην οικογένειά μου, στους γονείς μου. Όπως είπα και πριν, δεν θα ήταν τίποτα δυνατό χωρίς αυτούς, αλλά κυρίως στον αδελφό μου τον Κωνσταντίνο, ο οποίος είναι στο φάσμα του αυτισμού με 80% αναπηρία. Αυτό το παιδί. Εγώ έχω μια μοναδική σύνδεση μαζί του. Καταλαβαινόμαστε, κι ας μην μπορεί να εκφραστεί και να μιλήσει. Και κάθε φορά που κατακτώ έναν γύρο, ένα μετάλλιο, το αφιερώνω σε εκείνον. Γιατί είναι όλη μου η ζωή».

ΕΡ: Πώς αντέδρασε όταν πήρες το χρυσό και όταν σε είδε στην κορυφή;

«Μίλησα με τους γονείς μου κατευθείαν με βιντεοκλήση και προσπάθησε να μιλήσει από τα λίγα πράγματα που μπορεί να πει. Έλεγε “Μπράβο, Στέλλα” και έβλεπα ότι είναι συγκινημένος, γιατί δεν μπορεί πάντα να καταλαβει τη σοβαρότητα όλων των πραγμάτων. Απλά, επειδή καταλάβαινε κι αυτός τον τελευταίο καιρό ότι είμαι πάρα πολύ πιεσμένη, κατάλαβε ότι κατέκτησα κάτι πάρα πολύ μεγάλο και εξέφρασε τη χαρά του λέγοντάς μου “Μπράβο, Στέλλα”. Εγώ ανατρίχιασα, γιατί πολύ σπάνια ακούω καθαρές λέξεις από το στόμα του αδελφού μου. Ανατρίχιασα ολόκληρη. Δάκρυσα, δεν το κρύβω».

ΕΡ: Αναφέρθηκες στο Λος Άντζελες. Πιστεύεις ότι μπορείς να προκριθείς;

«Προφανώς, από μικρό παιδί που ήμουν πέντε χρονών, ήταν αυτός ο στόχος μου και θα κάνω τα πάντα γι’ αυτόν τον στόχο. Θεωρώ, τελείως ειλικρινά, ότι πιστεύω τόσο πολύ στον εαυτό μου που θεωρώ ότι όλα είναι δυνατά να τα κατακτήσω, αν είμαι συνεπής στην προπόνησή μου και κάνω τα πράγματα όπως τα κάνω για να γίνω καλύτερη. Οπότε εγώ πιστεύω πάρα πολύ στον εαυτό μου. Θεωρώ ότι μπορώ να βρίσκομαι εκεί πέρα και να κατακτήσω κάποιο μετάλλιο. Απλά, προφανώς, δεν θέλω να λέω μεγάλα λόγια, γιατί έχουμε πάρα πολύ χρόνο μπροστά μας, πάρα πολλή δουλειά να κάνουμε και πάρα πολλά πράγματα να διορθώσουμε. Οπότε το μόνο που θα πω είναι ότι θα συνεχίσω να δουλεύω και να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό καθημερινά, καθημερινά»…