Ο Γιώργος Γιαννόπουλος βρέθηκε καλεσμένος στο The 2Night Show το βράδυ της Δευτέρας 27 Απριλίου, όπου μίλησε στον Γρηγόρη Αρναούτογλου για τη ζωή και τη δουλειά του.

Μέσα από μια σειρά χαρακτηριστικών τοποθετήσεων, στάθηκε ιδιαίτερα στην έννοια της «εργασίας», την οποία διαχωρίζει από τη λέξη «δουλειά», ενώ παράλληλα ανέδειξε τη σημασία του να αντιμετωπίζει κανείς τη ζωή με θετική ματιά. Από την ανθρώπινη φύση μέχρι τη δύναμη της αγάπης και την ανάγκη να εκτιμάμε το «θαύμα» της ύπαρξης, ο Γιώργος Γιαννόπουλος ξεδίπλωσε έναν προσωπικό τρόπο σκέψης που συνδυάζει απλότητα, εμπειρία και μια βαθιά ανάγκη για ουσία.

Όλα όσα δήλωσε ο Γιώργος Γιαννόπουλος

«Δεν είμαι μίζερος. Θέλω να είμαι ελεύθερος! Μίλησα για την ελευθερία, γι’ αυτό σε πήγα λίγο παραπέρα. Θέλω να κοιτάζω πάντα τη ζωή με χαμόγελο κι από το ποτήρι αυτό το κλασικό που λέμε, το μισογεμάτο, κι όχι το μισοάδειο. Μικρός ήμουν λίγο… στριτζοκατάσταση, ας πούμε. Όσο μεγαλώνω, τα επεξεργάζομαι τα πράγματα και η δουλειά που κάνω, δεν θα την πω ‘δουλειά’… εργασία. Και μάλιστα έχω προτείνει σε ένα κανάλι που έχω στο YouTube, το Petsokoma Official, να βγάλουμε από το λεξιλόγιό μας τη λέξη ‘δουλειά’ και να καθιερώσουμε τη λέξη ‘εργασία’», ανέφερε αρχικά ο Γιώργος Γιαννόπουλος.

«Ο πλανήτης όλος εργάζεται! Ο ήλιος ρίχνει βόμβες κάθε μέρα για να μας φωτίζει, η γη γυρίζει… όλα εργάζονται. Η μέλισσα πάει στον ανθό να πάρει γύρη για να βγάλει το μέλι. Είναι στη φύση να εργάζεται ο άνθρωπος. Όμως, οι περισσότεροι πιστεύουν ότι κάτι μας χρωστάει η ζωή. Όχι, εμείς της χρωστάμε της ζωής! Αυτό το θαύμα, λοιπόν, έτσι το λέω και χαρακτηριστικά στις σχολές που κάνω μάθημα στα παιδιά… από το μαύρο της μήτρας στο μαύρο της αβύσσου, πρέπει να το χαρούμε αυτό το θαύμα», πρόσθεσε ο ηθοποιός.

Ενώ συνέχισε: «Αυτή η μιζέρια είναι στη φύση του ανθρώπου και του Έλληνα περισσότερο. Αλλά ο άνθρωπος, ως έλλογο ον, επειδή ξέρει την ουτοπία του, ότι θα φύγει μια μέρα. Έχει εγωισμούς, έχει ζήλιες. Εγώ πιστεύω ότι δεν γεννιόμαστε μόνο με διαφορετικά εξωτερικά χαρακτηριστικά, κοντός, ψηλός, κ.λπ.

»Γεννιόμαστε και… εγωιστές, γεννιόμαστε καλοί, γεννιόμαστε κακοί. Εγώ γεννήθηκα καλός άνθρωπος. Δεν με ενδιαφέρει τι θα πουν για εμένα Έχω φτάσει σε σημείο πια να χαίρομαι αυτά που λέω και δεν υπολογίζω τι θα πει ο καθένας. Όσο μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε. Πήζει το μυαλό. Οπότε είμαι σ’ αυτή τη διαδικασία. Τονίζω αυτό που θέλω.

»Παρατηρώ καμιά φορά όταν είμαι στον δρόμο, στο χωριό, ή που πάω διακοπές… Περνάει μια χελώνα, και θα κατέβω να της κάνω τη στροφή για να μην την πατήσουνε. Γεννήθηκα άνθρωπος. Να δώσω αγάπη! Έχω πάρει πολλή αγάπη και δεν ξέρω πού να τη διοχετεύσω! Ξέρεις, με περηφάνια το λέω αυτό το πράγμα».