Χαμογελαστή, δοτική, υπερήφανη, γεμάτη διάθεση για ζωή και προσφορά. Έτσι περιγράφουν την 67χρονη κα Μαρία όσοι την γνώριζαν καλά και έμελλε να την δουν να χάνει τη ζωή της με τον πιο τραγικό τρόπο.

Η Μαρία Λαδά, έπασχε από το σπάνιο σύνδρομο Morquio. Μαζί με τον πολυαγαπημένο της αδερφό, ταξίδεψε αεροπορικώς από την Κεφαλλονιά όπου διέμενε, στην Αθήνα για να παρευρεθεί σε συνέδριο ατόμων με αναπηρία….Και εκεί εντός του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών, έπεσε από ύψος 2 μέτρων, εξ’ αιτίας λάθος χειρισμού κατά τη διαδικασία αποβίβασής της.

«Ανεβήκαμε επάνω στη ράμπα. Μας ρώτησαν, αν μπορούμε να περπατήσουμε. Μας είπαν ότι στον ίσιο δρόμο περπατάμε. Ήρθε πήρε την αδερφή μου κι εγώ ήμουνα πίσω λίγο. Αλλά το πίσω είναι τρία μέτρα περίπου. Και όταν ανεβήκανε απάνω στη ράμπα, αυτός είχε ένα χειριστήριο στα χέρια του. Κάποιο κουμπί πάτησε και μόλις ξεκίνησε η ράμπα πέσανε και οι δύο στο κενό. Και εκείνος μπρούμυτα και η αδερφή μου μπρούμυτα. Κατέβηκα κάτω και πήγα κοντά της και της μίλαγα αλλά δεν μπορούσε να μου μιλήσει, μου λέει: «Στάθη, πονάω στην πλάτη!». Φωνάξαμε το ΕΚΑΒ, ήρθε μας πήρε, μας πήγε στο νοσοκομείο, περιμέναμε γιατί το ΕΚΑΒ εκεί δεν βγαίνει έξω από το αεροδρόμιο γιατί απαγορεύεται. Και περιμέναμε άλλο από την Αθήνα να έρθει: μιάμιση ώρα περίπου με δύο, δεν ξέρω πόσο ήταν γιατί πάνω στη θολούρα μου κι εγώ δεν μπορούσα να προσδιορίσω ακριβώς το χρόνο, να μας πάρει να μας πάει στο Γεννηματάς. Μπήκαμε στα επέιγοντα περιστατικά κατευθείαν, βρήκα ένα γιατρό και του λέω, η αδερφή μου θέλει να κάνει εμετό. Μου λέει περιμένετε. Ώσπου να μου πει το περιμένετε εκείνη έκανε εμετό.»

– Θωρείτε ότι αν είχε έρθει νωρίτερα το ασθενοφόρο θα μπορούσε να είχε σωθεί;

«Δεν το ξέρω αυτό δεν είμαι σίγουρος, αλλά μετά από δύο ώρες είναι φοβερό να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Αυτό είναι λέει κανόνας του αεροδρομίου, δεν μπορεί να φύγει. (το ασθενοφόρο) Τι θα μπει δεν μπορεί να φύγει; Υπάρχουν άνθρωποι που είναι τεράστιοι και είναι «νάνοι» και υπάρχουν νάνοι που είναι πιο τεράστιοι από τους δυνατούς. Η αδερφή μου ήτανε μία από αυτούς. Ήταν μαχήτρια, ήθελε να προστατεύει τους πάντες. Δεν ενδιαφερόταν μόνο αν θα περπατήσει εκείνη. Την ενδιέφεραν τα προβλήματα όλου του κόσμου. Θα λείψει. Η αδελφή μου είχε ένα σύνδρομο, λέγεται Morquio, στο οποίο δεν της επέτρεπε να γίνει η ανάπτυξη των οστών σωστά. Στο μυαλό της ίσως τα πανεπιστήμια του κόσμου να μην την φτάνουν. Στα χέρια μου ξεψύχησε. Πόσο πολλή δύναμη είχε δεν μπορείτε να το φανταστείτε. Θα την πάμε στο νησί αλλά πρέπει να γίνει πρώτα νεκροτομή – νεκροψία, να δούνε γιατί δεν είναι βέβαιοι αν πέθανε από την πτώση ή αν ήταν κάτι παθολογικό.» αναφέρει μιλώντας αποκλειστικά στο in, ο Ευστάθιος Λαδάς, αδερφός της 67χρονης ΑμεΑ.

Η αντίστροφη μέτρηση για την Μαρία Λαδά, είχε ξεκινήσει. Συγγενείς, φίλοι και γνωστοί κάνουν λόγο για μια μικροκαμωμένη γυναίκα που όμως είχε τεράστιο ανάστημα. Η Κεφαλονιά, έχει βυθιστεί στο πένθος.

Στο in, μιλά και η Σοφία Μαροπούλου, πρόεδρος της Ένωσης, ΑμεΑ «Υπερίων» στην Κεφαλλονιά, που υπήρξε επί χρόνια, επιστήθια φίλη της αδικοχαμένης γυναίκας.
«Ένας άνθρωπος που έφυγε με το χειρότερο τρόπο και με αυτόν που δεν επιθυμούσε ποτέ η ίδια. Η Μαρία επειδή είχε η ίδια κινητικά προβλήματα και ένα σπάνιο νόσημα, και ερχόταν για να συμμετέχει σε αυτό το φεστιβάλ. Βρέθηκε να μην μπορεί να πάει σε αυτό που ήθελε πολύ. Το χειρότερό της ήταν που αντιλήφθηκε ότι πήγε από τέτοια αδιαφορία, μια μέρα που ερχόταν για έναν ιερό σκοπό για αυτήν. Ήταν μία εμβληματική φυσιογνωμία. Ήταν πολύ κοντή σε σώμα, περίπου στο στυλ του νανισμού, αλλά μια κοντή γυναίκα με μια τεράστια δύναμη. Είχαν τα οστά της υποβληθεί σε πάρα πολλές εξετάσεις για να μπορεί να ζήσει και να φτάσει ως εδώ που έφτασε. Ο αδερφός της που είχε το ίδιο πρόβλημα που γεννήθηκε πριν από αυτή, έφυγε από τη ζωή πάρα πολύ γρήγορα. Είχαν θαυμάσει τη δύναμή της, επιστήμονες γιατροί. Αξιοπρεπέστατη, αγωνιστική, θαρραλέα, με ενσυναίσθηση, με αγάπη, με κανέναν δισταγμό να παρουσιάσει το πρόβλημά της.»

Γίνεται το 2026 ένα άτομο με αναπηρία να χτυπά θανάσιμα μέσα στον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών; Μήπως αν το ασθενοφόρο είχε φτάσει νωρίτερα η Μαρία Λαδά, ήταν ζωντανή; Ένα είναι σίγουρο: Η χαμογελαστή και μικροσκοπική Μαρία, θα μείνει χαραγμένη για πάντα, στην μνήμη όλων μας…