Πολιτικό θέατρο : Μόδα ή ανάγκη;

Ξεκινώντας από τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, όχι μόνο φέτος, αλλά και πέρσι ανέβηκαν παραστάσεις με άκρως πολιτικό περιεχόμενο. Η διαφορά, όμως, από τη μια χρονιά στην άλλη έγκειται στην ποσότητα και στο περιεχόμενο. Κατά την καλλιτεχνική περίοδο 2013 – 2014 τα έργα με πολιτικό χαρακτήρα ήταν λιγότερα, ενώ περιστράφηκαν γύρω από το βιασμό των ελευθεριών επί Τσαουσέσκου.

Φέτος τα έργα με πολιτική χροιά που θα δώσουν το «παρών» στη Στέγη είναι τα εξής: «Η ζωή μου μετά», που θα ανέβει στις 18 και 19 Νοεμβρίου σε σενάριο και σκηνοθεσία της Λόλας Αρίας, «Το Σχολείο» σε σενάριο και σκηνοθεσία του Γκιγιέρμο Καλντερόν, που θα ανέβει στις 19 και 20 Νοεμβρίου, «Το παρελθόν είναι ένα ζώο» του Μαριάνο Πενσότι ,που ανεβαίνει στις 26 και 27 Νοεμβρίου, «O Υμπύ και η Επιτροπή της Αλήθειας» σε σκηνοθεσία Ουίλλιαμ Κέντριτζ, που ανεβαίνει από τις 17 μέχρι τις 21 Δεκεμβρίου και η πολυβραβευμένη παράσταση «Hate Radio» του συγγραφέα και σκηνοθέτη Μίλο Ράου, που ανεβαίνει από 13 έως 15 Μαΐου.

Επιδιώκοντας να υπογραμμίσει τη σημασία του πολιτικού θεάτρου, ο πρόεδρος του ιδρύματος Ωνάση, Αντώνης Παπαδημητρίου, μίλησε για μια «διαδικασία» ενεργοποίησης και προβληματισμού που δεν σχετίζεται όμως με πολιτική τοποθέτηση.

Όπως και η Στέγη έτσι και το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει παράσταση με πολιτική χροιά. Ο λόγος για το έργο των Αριάν Μνουσκίν και Κλάους Μαν «Μεφίστο» σε σκηνοθεσία του Νίκου Μαστοράκη, που επαναλαμβάνεται ήδη στην Κεντρική Σκηνή.

Το έργο «φωτίζει» ανατριχιαστικά στοιχεία που συνδέονται με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία. Παράλληλα, αναδεικνύει διλήμματα σε ένα κόσμο που οι αντοχές, η ιδεολογία και η ηθική έδιναν καθημερινά τεστ.

Οι παραστάσεις πολιτικού περιεχομένου φαίνεται να έχουν απήχηση, πράγμα που επιβεβαιώνει η επανάληψη και του «Μαουτχάουζεν» του Ιάκωβου Καμπανέλλη από 9 έως 19 Οκτωβρίου στο Θέατρο Badminton και από 14 Νοεμβρίου μέχρι 14 Δεκεμβρίου στη Θεσσαλονίκη στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

Το κείμενο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, ακολουθώντας μια κινηματογραφική αφήγηση ξαναφέρνει στη μνήμη ιστορικά γεγονότα που σφράγισαν τη μεταπολεμική Ευρώπη αλλά και ολόκληρο τον κόσμο. Η φρίκη των στρατοπέδων συγκέντρωσης του Γ Ράιχ καταγράφεται με ρεαλισμό, ευαισθησία και χιούμορ.

Στην αντίπερα όχθη και εξερευνώντας τη δυστοκία γύρω από τους φόρους, η παράσταση «O έφορος και οι κόρες», είναι μια πολιτική σάτιρα σε δεκαπεντασύλλαβο που ανεβαίνει μέχρι 11 Ιανουαρίου στο Θέατρο Νέου Κόσμου, και «μιλά» για την Ελλάδα του μνημονίου με χιούμορ και έξυπνους διαλόγους.

Όπως είπε στο in.gr η σκηνοθέτις του «O έφορος και οι κόρες», Κλεώνη Φλέσσα, οι παραστάσεις πολιτικού περιεχομένου καλλιεργούν το διάλογο για ένα καθολικό και όχι για ένα ατομικό πρόβλημα.

Χαρακτηρίζοντας την παράσταση «μικρό ταξίδι», επισήμανε ότι «κανείς δεν έχει μείνει ανεπηρέαστος» και πως ο κάθε δημιουργός «δεν μπορεί να μην εκφραστεί για τα όσα συμβαίνουν».
Ελισάβετ Σταμοπούλου