Jan Fabre «Pietas» στην 54η Μπιενάλε της Βενετίας

H έκθεση είναι μια μνημειακών διαστάσεων εγκατάσταση που αποτελείται από μια γιγάντια πλατφόρμα επενδεδυμένη με φύλλο χρυσού, γλυπτά σε σχήμα κυψέλης, κατασκευασμένα από κελύφη πραγματικών σκαραβαίων και πέντε γλυπτά από μάρμαρο Καράρας.
Ανάμεσά τους ξεχωρίζει η προκλητική εκδοχή από τον Fabre της Pieta του Μιχαήλ Αγγέλου, που έχει τίτλο Merciful Dream (Pietà V), όπου η εικόνα του Χριστού έχει αντικατασταθεί από την εικόνα του καλλιτέχνη, ενώ τη θέση της Παναγίας έχει αντικαταστήσει, το σύμβολο του θανάτου, ένας ανθρώπινος σκελετός.

Ο στόχος του καλλιτέχνη ωστόσο δεν είναι να μεταδώσει ένα βλάσφημο, ούτε καν ένα προκλητικό μήνυμα: αυτό το έργο μιλάει ως ένα «ένα γλυπτό – performance» που απεικονίζει τα συναισθήματα της μητέρας που λαχταρά να πάρει τη θέση του νεκρού της γιου, ή ακόμη για τη σχέση που διέπει τη ζωή και το θάνατο, διειλημμένη μέσα από τη θρησκεία και την ορθολογική σκέψη.

Και τα πέντε γλυπτά επαναλαμβάνουν το θέμα της pietà, το οποίο ο Fabre έχει ερμηνεύσει μέσω της συμπόνιας και της συμφιλίωσης. Συναντούμε αναπαραστάσεις οργάνων της ανθρώπινης ανατομίας και σωμάτων που αναλαμβάνουν τη μορφή και τη δύναμη των συμβόλων του έργου, το οποίο χαρακτηρίζεται από την επίμονη ακρίβεια, τυπική της φλαμανδικής σχολής του Μεσαίωνα, η οποία όμως σχετίζεται και με το σφρίγος που βρίσκεται σε αφθονία στο γλυπτό του Μιχαήλ Αγγέλου.
Από απεικονιστική άποψη, ο Fabre χρησιμοποιεί τη εικόνα και τη φόρμα του ανθρώπινου εγκεφάλου, ένα χαρακτηριστικό στοιχείο του λεξιλογίου του, που έχει χρησιμοποιηθεί και σε άλλες εκθέσεις του στο παρελθόν, εκ των οποίων κάποιες συνέπιπταν με την Μπιενάλε της Βενετίας. Όπως το 2007, με την Ανθρωπολογία ενός πλανήτη και το 2009 με την έκθεση From the Feet to the Brain, αυτό το όργανο – το οποίο είναι τοποθετημένο ανατομικά στον ανώτερη περιοχή του ανθρώπινου σώματος – παίζει ένα κεντρικό ρόλο και στη συμμετοχή του 2011, Pietàs.

Ο Jan Fabre κινούταν πάντα σε σκοτεινές περιοχές, που κατοικούνταν από εξαφανισμένα πλάσματα, στην περιοχή της γνώσης που πάντα σβήνονταν ή βρισκόταν στο περιθώριο, αλλά τα έργα του λειτουργούν αρχετυπικά ως προσωποποιήσεις του ρίσκου, της απειλής, της απώλειας και της μοναξιάς του καλλιτέχνη στη ζωή και στο θάνατο: μια ανεξερεύνητη εσωτερική πηγή, γεμάτη από όνειρα και οράματα, στα οποία μπορεί κανείς να βρει καταφύγιο.

Χορηγός του ΚΜΣΤ

Διάρκεια έκθεσης: 1 Ιουνίου – 16 Οκτωβρίου 2011
Ώρες λειτουργίας: Τρίτη – Σάββατο: 10:00-18:00, Δευτέρα κλειστά
Είσοδος: δωρεάν