38

Το Μουσείο Μπενάκη, με αφορμή τα ογδοντάχρονα του Βλάση Κανιάρη, διακεκριμένου εκπροσώπου της ελληνικής avant-garde στην ευρωπαϊκή σκηνή, παρουσιάζει στις 17 Δεκεμβρίου 2008 στο κτίριο της οδού Κουμπάρη 1 την έκθεση «Γενέθλιον».

Πρόκειται για μια ιδέα του επιμελητή της έκθεσης Μάνου Στεφανίδη, σύμφωνα με την οποία το έργο του καλλιτέχνη προτείνεται διαχρονικά, με συμβολική αφετηρία το 1948, σε σχέση με τα μόνιμα εκθέματα του Μουσείου Μπενάκη, τα οποία υποστηρίζουν παράλληλα μια διαχρονική συνέχεια της ελληνικής τέχνης.

Έτσι, ως κρίσιμο παράδοξο και τρυφερή «ύβρις», φιγούρες, εικόνες και tableaux vivants, που αποτελούνται από ράκη, παλιά αντικείμενα, φθαρμένα ρούχα, γύψους ή σύρματα, αντιπαρατίθενται σε δημιουργίες που ξεκινούν από την πρώιμη χαλκοκρατία, τη γεωμετρική και την αρχαϊκή περίοδο, την κλασική εποχή, και κορυφώνονται στο Βυζάντιο ή τη λαϊκή τέχνη της μεταβυζαντινής, ξενοκρατούμενης Ελλάδας.

Στην ουσία επιχειρείται ένας διάλογος, ο οποίος διακινδυνεύει ερωτήματα, χωρίς κατ ανάγκη να εξασφαλίζει απαντήσεις, σχετικά με το πώς συγκροτείται στην ανθρώπινη συνείδηση η έννοια του χρόνου -παρόντος, παρελθόντος ή μέλλοντος.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνονται στα σχέδια που φιλοτέχνησε ο Βλάσης Κανιάρης από το 1947, όντας μαθητής ακόμα στο γυμνάσιο και αργότερα βοηθός του Γιάννη Τσαρούχη και μαθητής του Γιάννη Μόραλη στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Από τις πρώτες ακαδημαϊκές και νατουραλιστικές του προσπάθειες φτάνουμε στον προβληματισμό του 60, όπου τα ίδια τα σχέδια γίνονται έργα εν προόδω (work in progress), οπτικές σημειώσεις μιας αφηρημένης έννοιας και πολύ χαρακτηριστικά δείγματα μιας πιο ιδιότυπης conceptual art.

Είναι επίσης ενδεικτικό πως στη δεκαετία του 80 αυτή η παραγωγή σχεδίων μειώνεται δραστικά, για να τερματιστεί κάπου στη δεκαετία του 90. Ως έσχατη συνέπεια μιας έρευνας, που είτε έπαψε να έχει λόγο ύπαρξης ή συνεχίζεται με άλλους τρόπους.

Πρέπει να υπογραμμιστεί πως το έργο του Βλάση Κανιάρη είναι πολιτικό, χωρίς ποτέ να έχει υπάρξει στρατευμένο, και ακολουθεί ως θερμοκρασία τις ποικίλες διακυμάνσεις της πολυτάραχης, μεταπολεμικής μας ιστορίας.

Ενσωματώνει έτσι στην προβληματική του κοινωνικά και πολιτικά αιτήματα της Αριστεράς, αλλά και την κρίνει ταυτόχρονα για την ιδεολογική της ανέχεια ή ασυνέπεια. Επιμένει επίσης στη καυτηρίαση ενός αχαλίνωτου λαϊκισμού, που από τη δεκαετία του 80 καθίσταται το κυρίαρχο αισθητικο-κοινωνικό στυλ του τόπου.

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ

Ειδήσεις Σήμερα: