Η εκπνοή της δεκαετίας του 1970 σήμανε το τέλος της ελευθερίας των δημιουργών στο Χόλιγουντ και παράλληλα το τέλος μιας κριτικής στάσης που κρατούσε έως τότε η βιομηχανία του θεάματος απέναντι στην εξουσία. Στα χρόνια που ακολούθησαν το παγκόσμιο κοινό έγινε μάρτυρας μιας άνευ προηγουμένου προπαγάνδας, μέσω του κινηματογράφου. Από τις οθόνες πέρασαν δεκάδες παραγωγές, […]
Η εκπνοή της δεκαετίας του 1970 σήμανε το τέλος της ελευθερίας των δημιουργών στο Χόλιγουντ και παράλληλα το τέλος μιας κριτικής στάσης που κρατούσε έως τότε η βιομηχανία του θεάματος απέναντι στην εξουσία. Στα χρόνια που ακολούθησαν το παγκόσμιο κοινό έγινε μάρτυρας μιας άνευ προηγουμένου προπαγάνδας, μέσω του κινηματογράφου. Από τις οθόνες πέρασαν δεκάδες παραγωγές, οι οποίες όχι απλώς δικαιολογούσαν τις στρατιωτικές επεμβάσεις των Αμερικανών στα Βαλκάνια ή στην Ασία, αλλά τις παρουσίαζαν ως μόνη λύση. Τη νέα χιλιετία, με την τρομοκρατία να έχει φουντώσει και με την Αμερική να έχει θρηνήσει θύματα στο ίδιο της το έδαφος, τα μεγάλα στούντιο έβαλαν νερό στο κρασί τους. Έτσι, το 2007 είδαμε αρκετές ταινίες πολιτικού προβληματισμού («Στην Κοιλάδα του Ηλά», «Λέοντες αντί Αμνών», «Έκδοση Κρατουμένου»). Καμιά τους δεν εμβαθύνει στα αίτια μιας στρατιωτικής εισβολής ή μιας επέμβασης στα εσωτερικά τρίτου κράτους εκ μέρους των ΗΠΑ. Προσπαθούν εντούτοις να σταθούν με κριτική διάθεση απέναντι στους πολέμους, καθώς και στις διάφορες αντιδεοντολογικές πρακτικές που ακολουθεί η κυβέρνηση των ΗΠΑ, έπειτα από το χτύπημα στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης. Η «Ζώνη Υψηλού Κινδύνου» ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Μια ιστορική αναδρομή στις σχέσεις Αμερικής και Σαουδικής Αραβίας -σχέσεις ανάμεσα στο μεγαλύτερο παραγωγό και το μεγαλύτερο καταναλωτή πετρελαίου στον κόσμο- μας εισάγει στην υπόθεση, σύμφωνα με την οποία πράκτορες του FBI μεταβαίνουν στη Σαουδική Αραβία και αναζητούν τους δράστες μιας πολύνεκρης βομβιστικής επίθεσης. Και ενώ όλα εξελίσσονται στο ύφος ενός πολιτικού θρίλερ, ξαφνικά το έργο αλλάζει ρότα. Μισή ώρα πριν από το τέλος μετατρέπεται σε περιπέτεια και κορυφώνεται με μια αιματηρή επιδρομή σε άντρο τρομοκρατών. Το «Βασίλειο», όπως είναι ο αυθεντικός τίτλος, φιλοδοξεί να παίξει σε πολλά ταμπλό: Να καταδικάσει την τυφλή βία, να σχολιάσει αρνητικά την έπαρση των Αμερικανών και να διασκεδάσει το θεατή με σκηνές που κόβουν την ανάσα. Το καταφέρνει εν μέρει, δημιουργώντας ενδιαφέροντες χαρακτήρες, αποκαλύπτοντας παιχνίδια που παίζονται σε υψηλά κυβερνητικά κλιμάκια και στήνοντας μια εντυπωσιακή απόπειρα δολοφονίας καταμεσής της ερήμου. Παρ΄ όλα αυτά, δεν αποφεύγει τις… νάρκες, δηλαδή τα απλοϊκά μηνύματα (η βία γεννά βία), τον εύκολο προβληματισμό και το ηρωικό φινάλε, όπου οι Αμερικανοί υπερβαίνουν εαυτόν, παίρνοντας την κατάσταση στα χέρια τους και εξολοθρεύοντας τους «κακούς»… Η ευρωπαϊκή έκδοση διαθέτει αναμορφικό κάδρο, που φλερτάρει με την κορυφαία ποιότητα. Η ανάλυση είναι εξαιρετική, το ίδιο και η φωτεινότητα. Παρά τη γρήγορη κίνηση της κάμερας, τα πλάνα διατηρούνται συμπαγή. Η φωτογραφία δημιουργεί την επιθυμητή ντοκιμαντερίστικη ατμόσφαιρα, με σκληρά κοντράστ, με μια «κλίση» προς τις πράσινες αποχρώσεις και με τον ήλιο της Αραβίας να καίει το τοπίο. Η εξακάναλη μπάντα αξιοποιείται στις σκηνές ανταλλαγής πυροβολισμών, με τα όπλα να εκτοξεύουν σφαίρες στα μπροστινά και στα περιφερειακά κανάλια, ενώ οι ηχητικές ατμόσφαιρες (κίνηση στους δρόμους κ.λπ.) προσδίδουν ρεαλισμό σε όσα παρακολουθούμε. Το πρόσθετο υλικό συνοδεύεται από ελληνικούς υπότιτλους. Η απόπειρα δολοφονίας στον αυτοκινητόδρομο αναλύεται σε χωριστή ενότητα («Constructing the Freeway Sequence»). Σκηνοθέτης, ηθοποιοί, τεχνικοί και κασκαντέρ μιλούν για τα προβλήματα που συνάντησαν και που κλήθηκαν να λύσουν, προκειμένου η κορυφαία σεκάνς του φιλμ να δείχνει όσο το δυνατόν πιο πειστική. Στο 35λεπτο Making of αποκαλύπτεται μεταξύ άλλων ότι η συνοικία του Ριάντ είναι στην πραγματικότητα σκηνικό, που στήθηκε στην Αριζόνα, ενώ δίνεται η δυνατότητα στο χρήστη να δει αποσπασματικά την εισβολή στο μέρος όπου κρύβονται οι τρομοκράτες. Τα έξτρα ολοκληρώνονται με τις σκηνές που αφαιρέθηκαν στο τελικό μοντάζ και με ένα ιστορικό των σχέσεων ΗΠΑ-Σαουδικής Αραβίας, υπό μορφή διαγράμματος.
Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, ο σκηνικός μονόλογος του μεγάλου ποιητή Γιάννη Ρίτσου, θα παρουσιαστεί για μία μοναδική βραδιά τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου στο θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας».
Στις 30 και 31 Ιανουαρίου, στο Ολύμπια θα πραγματοποιηθεί η συναυλία «Δύο Επέτειοι, Μία Σκηνή» - αφορμή τη συμπλήρωση 30 δημιουργικών χρόνων του συνθέτη Κώστα Λειβαδά και για τα 40 χρόνια της Ορχήστρας Νυκτών Εγχόρδων «Θανάσης Τσιπινάκης» του Δήμου Πατρέων.
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Τετάρτη 21.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/daniel-joshua-Vxr9QbwI3hQ-unsplash-1-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442