43

Δύο παραστάσεις τάνγκο στο θέατρο Λυκαβηττού (6-7 Ιουλίου) και μία στο Θέατρο Γης της Θεσσαλονίκης (4 Ιουλίου) θα δώσει το μεγαλύτερο σχήμα της Αργεντινής, το χορευτικό συγκρότημα Tango Por Dos, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του χορογράφου και χορευτή Μιγκέλ Ανχελ Ζότο, σε μία ατμοσφαιρική και φαντασμαγορική υπερπαραγωγή με τον τίτλο Una Leyenda de Tango (Ένας Θρύλος του Τάνγκο).

Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό υπερθέαμα που θα συνδυάζει το χορό με τη μουσική, το τραγούδι, το θέατρο και τα οπτικά εφέ. Στην παράσταση θα συμμετάσχουν 14 χορευτές, έξι μουσικοί, δύο τραγουδιστές, 50 διαφορετικά tango, 115 κοστούμια, σε μία σκηνή τριών επιπέδων, με 88 multimedia σκηνικά.

Η ομάδα που τα προηγούμενα χρόνια παρουσίασε με μεγάλη επιτυχία στο Ηρώδειο και στο Λυκαβηττό τις παραστάσεις Perfumes de Tango και Una Noche de Tango, δημιούργησε και παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα ένα υπερθέαμα που διηγείται την εξέλιξη του τάνγκο από τις αρχές του 20ού αιώνα μέχρι τις μέρες μας, δείχνοντας παράλληλα την ιστορία -καλλιτεχνική και κοινωνική- του Μπουένος Αϊρες και της Αργεντινής.

Γιγαντοοθόνες, προβολές, ειδικοί φωτισμοί αναπαριστούν την ατμόσφαιρα που υπήρχε το 1910 στα χαμαιτυπεία και τα μπορντέλα του Μπουένος Αϊρες, εκεί που οι νεαρές καλλονές της εποχής χόρευαν με τους gauchos τον αισθαντικό, αλέγρο, λαϊκό χορό της ερωτικής πρόκλησης και της υπόσχεσης.

Στο πρώτο μέρος θα ακουστούν αυθεντικές ηχογραφήσεις του 1912, ενώ στη σκηνή θα βρίσκονται έξι μουσικοί και δύο τραγουδιστές. Τα φλογερά ζευγάρια κάνουν τις πρώτες αρμονικές κινήσεις, τα πρώτα ρυθμικά χορευτικά τους βήματα.

Για τη δεκαετία του 20 οι θεατές μεταφέρονται στη διάσημη συνοικία La Boca (η γειτονιά της Μπόκα Τζούνιορ), γεμάτη από Ευρωπαίους μετανάστες και στις πασίγνωστες μιλόνγκες (λαϊκές αίθουσες χορού). Κλασικά, παραδοσιακά τάνγκο, όπως το La Cumparsita και το El Choclo, εναλλάσσονται με τα δημοφιλή Caminito και Vida Mia, μέχρι και τον «Κατσαφά», τον πιο διάσημο χορευτή τάνγκο στα χρόνια του 30.

Ο χορός γίνεται πιο αισθησιακός, πιο ερωτικός, περισσότεροι άνδρες διεκδικούν τον έρωτα μιας γυναίκας, βλέπουμε τα τάνγκο του Κάρλος Γκαρντέλ από το φιλμ Τάνγκο μπαρ, εκτελεσμένα με απίστευτη ακρίβεια και απαράμιλλη εκφραστικότητα από τους χορευτές, και φτάνουν στη δεκαετία του 60 και στις μουσικές του Αστορ Πιατσόλα.

Τα multimedia σκηνικά γίνονται σκοτεινά για να μας μεταφέρουν στο κλίμα της χειρότερης περιόδου της χούντας. Τα στρατιωτικό καθεστώς της Αργεντινής απαγορεύει το τάνγκο, αναγκάζοντας τους δημιουργούς τής εποχής να το κρατήσουν στη ζωή πίσω από πλαστά ονόματα. Ο χορός και η μουσική δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς ελευθερία είναι το μήνυμα που θέλει να μεταφέρει ο Μιγκέλ Ανχελ Σότο.

Στη δεκαετία του 80 η επανάσταση για το τάνγκο έρχεται από τον ίδιο τον Μιγκέλ Ανχελ Σότο και την επί 15 χρόνια παρτενέρ του Μιλένα Πλεμπς, με την ίδρυση της ομάδας Tango Por Dos, μια ενσωμάτωση στοιχείων του σύγχρονου χορού στο σώμα του παραδοσιακού ταγκό.

Ο χορός στηρίζεται κατ εξοχήν στη στενή επαφή του άνδρα και της γυναίκας, ενώ στους κυρίαρχους ήχους του μπαντονεόν και του βιολιού προστίθεται και το σαξόφωνο. Η επιτυχία είναι μεγάλη και μετατρέπει τους Tango Por Dos στους δημοφιλέστερους πρεσβευτές της Αργεντινής στον κόσμο.

Ο Μίγκελ Ανχελ Σότο αναφέρει «…το τάνγκο είναι όπως η ζωή. Ο άντρας προτείνει και η γυναίκα διαλέγει. Τον ακολουθεί ή τον αρνείται».

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ,ΜΠΕ

Ειδήσεις Σήμερα: