71

Τελευταία παράσταση… Τα φώτα σβήνουν και το Χόλιγουντ πλέον φαντάζει λιγότερο λαμπερό. Σκηνοθέτες, παραγωγοί και συνάδελφοι αποχαιρετούν με το δικό τους τρόπο τον αξέχαστο Μάρλον Μπράντο ή «τη μεγαλύτερη ερμηνευτική ιδιοφυΐα της γενιάς μας» όπως εύστοχα είπε ο Αλ Πατσίνο.

Μπορεί να έπαιξε σε περισσότερες από 40 ταινίες, όμως ο ρόλος που έμεινε ανεξίτηλα χαραγμένος στις μνήμες όλων των σινεφίλ ήταν αυτός του ηγέτη της Μαφίας Ντον Κορλεόνε, στο κλασικό αριστούργημα Ο Νονός, του Φράνσις Φορντ Κόπολα.

Ο διάσημος σκηνοθέτης ήταν από τους πρώτους που έσπευσαν να εκφράσουν τη λύπη τους για το χαμό του Μπράντο. «Στον Μάρλον δεν θα άρεσε καθόλου η σκέψη ότι ο κόσμος κλαίει για το χαμό του και κάνει δηλώσεις γι αυτό. Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως είμαι λυπημένος που έφυγε από κοντά μας» ανέφερε.

Ένας από τους μεγαλύτερους εν ζωή ηθοποιούς, ο Αλ Πατσίνο, δήλωσε «σοκαρισμένος» από τα άσχημα νέα και αναγνώρισε το ερμηνευτικό μεγαλείο του 80χρονου Μπράντο. «Τι θα κάνουμε τώρα χωρίς τον Μάρλον σε αυτόν τον κόσμο;» είπε χαρακτηριστικά.

Σε ένα λογοπαίγνιο με την ταινία που χάρισε στον Μπράντο το δεύτερο Όσκαρ, ο τότε συμπρωταγωνιστής του, Ρόμπερτ Ντιβάλ, δήλωσε χαρακτηριστικά ότι «ήταν κάτι σαν νονός για πολλούς νέους ηθοποιούς σε όλο τον κόσμο, αλλά ιδιαίτερα στις ΗΠΑ. Η ηθοποιία του είχε τεράστια θετική επίδραση στους νεότερους ανθρώπους του χώρου μας».

Στο ίδιο σημείο, την επιρροή δηλαδή του Μάρλον Μπράντο στη νεότερη γενιά ηθοποιών στάθηκε και ο Τζέιμς Κάαν, που επίσης εμφανιζόταν στο Νονό.

«Ήταν ίσως ο μοναδικός πραγματικά αληθινός θρύλος που έζησε ποτέ» είπε με δάκρυα στα μάτια ο μεγάλος δημιουργός Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, που είχε την ευτυχία να σκηνοθετήσει τον Μπράντο το 1972, στο πολύκροτο για την τολμηρότητα των ερωτικών του σκηνών -τότε- φιλμ, Τελευταίο τανγκό στο Παρίσι.

Τη λύπη τους εξέφρασαν επίσης πάρα πολλά μέλη της βιομηχανίας του θεάματος. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν η Σοφία Λόρεν, που αποκάλεσε τον Μπράντο «αγαπημένο φίλο», η Εύα Μαρί Σαιντ, ο Τέρενς Σταμπ -«Ήταν ένα σπάνιο διαμάντι» είπε για το συνάδελφό του-, αλλά και ο Αμερικανός πρόεδρος Τζορτζ Μπους. «Με το θάνατο του Μάρλον Μπράντο, η Αμερική έχασε έναν μεγάλο ηθοποιό του θεάτρου και του κινηματογράφου» είπε.

Τον επίλογο γράφει ο βιογράφος του Μπράντο, συγγραφέας Ρόμπερτ Τάνιτς: «Είχε τεράστια επίδραση σε όλους μας, αλλά χαράμισε την καριέρα του, γιατί μισούσε την ηθοποιία, περισσότερο μάλλον ντρεπόταν να παίζει. Δεν πίστευε ότι υπάρχει ένα τέτοιο πράγμα όπως μια μεγάλη ταινία».

Ύστατο «αντίο» και από τα αμερικανικά πρωτοσέλιδα

Δεν ήταν όμως μόνο οι άνθρωποι του θεάματος που αποχαιρέτησαν με θλιμμένα λόγια τον Μάρλον Μπράντο. Σύσσωμος ο αμερικανικός Τύπος αποτίει φόρο τιμής στα πρωτοσέλιδά του στον «χαρισματικό ηθοποιό» και «επαναστάτη» Μάρλον Μπράντο.

«Ο Μάρλον Μπράντο νεκρός. Δείχνει αδύνατο. Όμως και ο Μάρλον Μπράντο εν ζωή στα 80, απομονωμένος και παχύσαρκος, έδειχνε το ίδιο αδύνατο» γράφουν οι Los Angeles Times. «Με την ευφυΐα του και τη χαρισματική του ενέργεια, θα ήταν περισσότερο λογικό να πεθάνει νέος, όπως οι υπόλοιποι της τρόικας -Τζέιμς Ντιν, έφυγε στα 24, Μοντγκόμερι Κλιφτ, πέθανε στα 45- που έφερε την επανάσταση στο επάγγελμα του ηθοποιού στους άνδρες και άφησε τον απόηχό της μέχρι σήμερα στο Χόλιγουντ και τον κόσμο».

«Όμως, το ταλέντο του Μπράντο ήταν, μεταξύ άλλων, να μένει στην άκρη και να δρα πάντα όταν δεν τον περίμεναν» καταλήγει η εφημερίδα.

«Για το επάγγελμα του ηθοποιού υπάρχει το πριν και το μετά τον Μπράντο, δύο διαφορετικοί κόσμοι» σημειώνουν οι New York Times για τον «επαναστάτη» του αμερικανικού σινεμά.

«Είχε την ικανότητα να βουτά στο μεγαλύτερο βάθος των συναισθημάτων του και να τα εκφράζει με ευστροφία και αξιοπιστία» συμπληρώνει η Washington Post, χαρακτηρίζοντάς τον «χαρισματικό επαναστάτη, που μεταμόρφωσε τον κινηματογράφο».

Ο εξέχων κριτικός Ρότζερ Έμπερτ στους Chicago Sun Times βλέπει στον Μπράντο τον «πιο σημαντικό ηθοποιό στην ιστορία του κινηματογράφου, όμως και τον πιο εκνευριστικό, επειδή δεν επιδίωξε να αναδείξει το τεράστιο ταλέντο του και έπαιξε σε μέτριες ταινίες».

«Ακολουθούσε το δικό του δρόμο. Δεν ήταν μια προσωπικότητα για λέσχες, δείπνα, γκαλά και κόκκινα χαλιά» καταλήγει, υπενθυμίζοντας ότι και η προσωπική ζωή του Μπράντο ήταν το ίδιο ταραχώδης με την καριέρα του.


Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ

Ειδήσεις Σήμερα: