38

Με την ταινία Η ζωή είναι ένα θαύμα του Εμίρ Κουστουρίτσα, που προβλήθηκε την Παρασκευή στο διαγωνιστικό τμήμα του 57ου κινηματογραφικού φεστιβάλ των Κανών, η φετινή διοργάνωση σημείωσε την πρώτη της μεγάλη επιτυχία. Πρόκειται για μια ερωτική ιστορία με φόντο τον πόλεμο του 1992 ανάμεσα σε Βοσνία και Σερβία, δοσμένη με άφθονο χιούμορ και γοργό, φρενήρη θα μπορούσαμε να πούμε, ρυθμό, αλλά και την ποιητική έξαρση, με την οποία μας συνήθισε στις ταινίες του ο δημιουργός του Καιρού των τσιγγάνων και του Underground.

Ύστερα από ένα πρώτο μέρος, όπου κυριαρχούν τα γλέντια και η χαρά της ζωής, ο Κουστουρίτσα μας εισάγει σε ένα δεύτερο, πιο σκοτεινό τμήμα, με την έκρηξη του πολέμου, όταν ο Βόσνιος ήρωας αναλαμβάνει την επιτήρηση μιας όμορφης Σέρβας αιχμαλώτου, την οποία στη συνέχεια ερωτεύεται.

Παρ όλο που ο πόλεμος επηρεάζει τη συμπεριφορά των ανθρώπων, ο Κουστουρίτσα επιμένει σε ένα στιλ, όπου κυριαρχεί το χιούμορ και η ειρωνεία, κάπου-κάπου και το γκροτέσκο, διανθισμένο με απολαυστικές σουρεαλιστικές σκηνές. Πλάι στην εμπνευσμένη σκηνοθεσία αξίζει να αναφερθούν οι εξαιρετικές ερμηνείες όλων των ηθοποιών του, καθώς και η χρήση της μουσικής, στο γράψιμο της οποίας συνεργάστηκε ο ίδιος ο Κοστουρίτσα.

Μιλώντας για την ταινία του, ο Κουστουρίτσα δήλωσε: «Πρόκειται για μια ιστορία έρωτα, ιδωμένη δραματικά και τοποθετημένη σε μια σύγχρονη εποχή. Δεν έχει σχέση με τις ερωτικές ιστορίες που βλέπουμε σήμερα στις οθόνες φτιαγμένες από ανθρώπους που μοναδικός στόχος τους είναι το άμεσο κέρδος. Η δική μου ιστορία περιέχει μια μεγάλη δόση παραλογισμού. Εξάλλου πιστεύω πως ο έρωτας είναι πιο σημαντικός από τον κινηματογράφο, γιατί ο κινηματογράφος έχει μετατραπεί σε καθαρό προϊόν ψυχαγωγίας, ενώ θα έπρεπε να καταγράφει την ανθρώπινη πραγματικότητα. Στην ταινία μου αυτή δεν μιλώ για τον πόλεμο, αλλά για δύο πρόσωπα που η ζωή τους ανατρέπεται από τον πόλεμο».

Πολύ καλό ήταν και το ντοκιμαντέρ του διαγωνιστικού τμήματος Μοντοβίνο του Τζόναθαν Ρόσιτερ (Σημεία και θαύματα), που μας δίνει μια εικόνα του κρασιού και των ανθρώπων που το φτιάχνουν. Η ταινία παρουσιάζει τόσο τους μικρούς καλλιεργητές αμπελιών που επιμένουν στην παράδοση και τη δημιουργία πραγματικά καλού κρασιού, όσο και εκείνους που ενδιαφέρονται μόνο για το πώς να αυξήσουν το εμπόριο και τα κέρδη τους τυποποιώντας το κρασί στο καταστροφικό πνεύμα της παγκοσμιοποίησης σε βάρος δυστυχώς της ποιότητας.

Στην ταινία μιλούν οινοποιοί από διάφορα μέρη του κόσμου (Βουργουνδία, Σαρδηνία, Καλιφόρνια, Βραζιλία, Αργεντινή), αλλά και έμποροι και ειδικοί στα κρασιά, που διατυπώνουν τις διαφορετικές απόψεις τους.

Ένα δυνατό ντοκιμαντέρ που χρησιμοποιεί το κρασί, για να μιλήσει για τον άνθρωπο και τον πολιτισμό του, αλλά και για τις αληθινές αξίες του. Όπως λέει στο φινάλε της ταινίας ο Μπατίστα Κολουμπού, ένας καλλιεργητής μικρού κτήματος στη Σαρδηνία, «δεν πρέπει να μας παρασύρουν τα φαντάσματα του πολιτισμού που μπορούν να μας καταστρέψουν και να καταστρέψουν τη φύση, προκαλώντας τον πόνο στους άλλους. Εδώ στη Σαρδηνία έχουμε έναν πολιτισμό χιλιετιών. Πρέπει να ζούμε σε ηρεμία σε αυτό τον κόσμο. Κι υπάρχει χώρος και για τους άλλους».

Συγκλονιστικό ήταν το ντοκιμαντέρ Σαλβαδόρ Αλιέντε, που γύρισε ο Χιλιανός Πατρίσιο Γκούζμαν, με θέμα τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο της Χιλής που ανέτρεψε ο Πινοσέτ με το αμερικανικής υποστήριξης στρατιωτικό του πραξικόπημα και την επιβολή μιας στυγνής δικτατορίας.

Η ταινία χρησιμοποιεί διάφορα ντοκουμέντα της εποχής, για να καταγράψει το κλίμα που επικρατούσε τότε, αλλά και το ίδιο το πραξικόπημα, ενώ ο τότε Αμερικανός πρεσβευτής στη Χιλή αποκαλύπτει σε συνέντευξή του στον Γκούζμαν ότι ο πρόεδρος Νίξον είχε άμεση ανάμιξη στο πραξικόπημα.

ΑΠΕ

Ειδήσεις Σήμερα: