Σε βαθιά γεράματα πέθανε ο φωτογράφος Σπύρος Μελετζής

38

Σε βαθιά γεράματα έφυγε από τη ζωή την Πέμπτη μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της ελληνικής φωτογραφίας ο Σπύρος Μελετζής, που με τον φωτογραφικό φακό του απαθανάτισε τις στιγμές της εθνικής αντίστασης.

Ο Σπύρος Μελετζής γεννήθηκε το 1906 στην Ίμβρο, όπου και τέλειωσε το δημοτικό και το Σχολαρχείο. Το 1923, μετά την παραχώρηση το νησιού στους Τούρκους, κατέφυγε στην Αλεξανδρούπολη και από εκεί στην Αθήνα. Στην τέχνη της φωτογραφίας μυήθηκε από τους μεγάλους δασκάλους και καλλιτέχνες με υψηλή αισθητική, τον φωτογράφο των ανακτόρων Μπούκα και τον Γεραλή.

Από τα πρώτα καρέ φάνηκε ότι θα τον κερδίσει η φωτογραφία των φυσικών χώρων, καθώς μια περιοδεία που συνοδεύθηκε από φωτογράφισή του προσέφερε το υλικό της πρώτης του φωτογραφικής έκθεσης, που έγινε στα Ιωάννινα το 1938. Η έκθεση μεταφέρθηκε στην Αθήνα εντυπωσιάζοντας και αποσπώντας επαινετικές κριτικές. Το 1939 φωτογράφισε την Κεφαλλονιά.

Στην περίοδο της γερμανικής Κατοχής ο φακός του κατέγραψε την Αντίσταση του ελληνικού λαού, ενώ μετά την απελευθέρωση φωτογράφιζε έργα Ελλήνων ζωγράφων του 19ου αιώνα.

Το 1947 συνεργάζεται με τo ίδρυμα «Βασιλεύς Παύλος». Περιοδεύει φωτογραφίζοντας και εκθέτει τη δουλειά του από το Αγιο Όρος, τον Όλυμπο, τα Τέμπη και τις Κυκλάδες. Το 1950 συμμετέχει σε δυο ομαδικές εκθέσεις στην Αθήνα και την Κωνσταντινούπολη. Τον επόμενο χρόνο οργανώνεται έκθεση με φωτογραφικά έργα του στην Κύπρο.

Το 1952 συμμετέχει, ως ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρείας, στο τμήμα φωτογραφίας παραδίδοντας μαθήματα σκοτεινού θαλάμου, αισθητικής και σύνθεσης. Το 1953 ανοίγει τα φτερά του για το εξωτερικό συμμετέχοντας σε εκθέσεις στο Ρότσεστερ, στο Μπέρμπιγχαμ και στο Μπουένος Αϊρες, όπου αποσπά βραβείο και τιμητικές διακρίσεις.

Το 1956 συμμετέχει με άλλους καλλιτέχνες και διανοούμενους σε αποστολή στη Μόσχα, όπου και εκθέτει έργα του. Επί υπουργίας Κ.Καραμανλή τού ανατίθεται η φωτογράφιση όλων των δημόσιων έργων. Το 1957 έρχεται η διεθνής διάκριση από τη Διεθνή Ομοσπονδία Ερασιτεχνών Φωτογράφων (FΙΑΡ), με την απονομή του τίτλου του «τεχνοκρίτη».

Μετά το 1960 το ενδιαφέρον του στρέφεται στη φωτογράφιση αρχαιοτήτων (αγαλμάτων, αρχαιολογικών χώρων, βυζαντινών μνημείων) και στην έκδοση οδηγών για το Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών, τους Δελφούς, την Ολυμπία, την Επίδαυρο, την Κόρινθο, τις Μυκήνες και τη Ρόδο, σε συνεργασία με την Ελένη Παπαδάκη.

Το 1974 αλλάζει προσανατολισμό και εκδίδει το λεύκωμα «Με τους αντάρτες στα βουνά» και το 1987 εκδίδει βιβλίο με θέμα τον Όλυμπο.

Το 1993 το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Βιέννης τον προσκαλεί και οργανώνει προσωπική έκθεση του με θέμα την Ελλάδα.

Το 1997 εκδίδεται, με τη συνεργασία των ανιψιών του Μαριάννας Αγγελοπούλου και Ελένης Αιματίδου – Αργυρίου -η οποία έγραψε τα κείμενα- το λεύκωμα «Ίμβρος» που είναι μια κατάθεση ψυχής στην ιδιαίτερη, σκλαβωμένη πατρίδα του.

Έχει φωτογραφίσει κατά καιρούς τις σημαντικότερες προσωπικότητες, από βασιλείς και πολιτικούς μέχρι καλλιτέχνες και διανοούμενους, ενώ διατρέχοντας όλη την Ελλάδα αποτυπώνει στο πλουσιότατο φωτογραφικό αρχείο του ολόκληρη σχεδόν την ελληνική γη και τους ανθρώπους της με τα ήθη και τα έθιμα τους.

Το έργο και η προσφορά του έχουν αναγνωρισθεί και ο ίδιος έχει κατ επανάληψη τιμηθεί από διάφορους φορείς, με κορυφαία τιμητική διάκριση την απονομή του Σταυρού του Φοίνικος από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο, το 1995.

ΑΠΕ