Οι γειτονιές του Νάσβιλ αποτελούν μια μακρινή ανάμνηση για τη Faith Hill, που πλέον προτιμά τα σαλόνια, τις δεξιώσεις και το φανταχτερό κόσμο της σόου μπιζ. Το dance/country/pop υβρίδιο που υπηρετεί από το ντεμπούτο άλμπουμ της του 1994 σταδιακά απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την country και φλερτάρει όλο και πιο ανοιχτά με τα λουστραρισμένα […]
Οι γειτονιές του Νάσβιλ αποτελούν μια μακρινή ανάμνηση για τη Faith Hill, που πλέον προτιμά τα σαλόνια, τις δεξιώσεις και το φανταχτερό κόσμο της σόου μπιζ. Το dance/country/pop υβρίδιο που υπηρετεί από το ντεμπούτο άλμπουμ της του 1994 σταδιακά απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την country και φλερτάρει όλο και πιο ανοιχτά με τα λουστραρισμένα και απονευρωμένα rhythm & blues. Βέβαια, η προσωπικότητα δεν υπήρξε ποτέ το δυνατό χαρτί στα τραγούδια της 36άχρονης Αμερικανίδας· ουδέποτε όμως είχαν και τόσο πολύ το πάνω χέρι η παραγωγή, η ετεροκαθορισμένη ηχητική κατεύθυνση, η προκάτ αισθητική. Το “Cry” είναι ένας από τους δίσκους εκείνους που κυριολεκτικά κατασκευάζονται “επί τούτου” και επιβάλλονται “με το στανιό” στο καταναλωτικό κοινό· που δεν προκύπτουν από καμιά εκφραστική ανάγκη παρά μόνο από εμπορική σκοπιμότητα. Η ιστορία και η εμπειρία διδάσκουν ότι τέτοιου είδους “μαγικές συνταγές” ξεθυμαίνουν γρήγορα. Όταν μάλιστα οι εξαπατηθέντες ακροατές εξαγριωθούν, τότε ο μεγάλος αριθμός τους παύει να είναι ισχυρό πλεονέκτημα και γίνεται σοβαρό πρόβλημα.
Ο «Αυτόχειρας» του Νικολάι Έρντμαν σε σκηνοθεσία του Θανάση Θεολόγη κάνει πρεμιέρα στις 17 Απριλίου. Παραστάσεις κάθε Σάββατο και Κυριακή στο θέατρο Αλκμήνη.