Έντονη και διαρκής η έγνοια του Αριστόβουλου Μάνεση για τη γλώσσα, ερωτική η σχέση του με τη γραφή του, σημείωνε αποχαιρετώντας τον ο εκλεκτός συνάδελφός του Αντώνης Μανιτάκης, εκλιπών πλέον κι αυτός από χθες.

Έπαιζε ο Μάνεσης με τις λέξεις, φρόντιζε για την καλλιέπεια της γλωσσικής διατύπωσης, την ανακάλυψη όλων —ει δυνατόν— των γλωσσικών παραλλαγών.

Αγαπούσε και σεβόταν τη γλώσσα ο Μάνεσης, καθώς είχε επίγνωση της τεράστιας σημασίας της και την προσέγγιζε όχι ως ένα απλό εργαλείο απόδοσης νοημάτων, αλλά ως πηγή νοημάτων.

Η φαινομενική μανία του, να δουλεύει και να ξαναδουλεύει τα κείμενά του, εξηγούσε ο Μανιτάκης για εκείνον, δεν ήταν απόρροια σχολαστικισμού, αλλά καρπός της αγωνίας του να αποδώσει με ακρίβεια τα νοήματα της σκέψης του.

Οι επισημάνσεις του Μανιτάκη για τον Μάνεση, του σπουδαίου μαθητή για το σπουδαίο δάσκαλό του, ανακαλούν στη μνήμη μου τα λόγια του Παύλου Παλαιολόγου, του πρύτανη του χρονογραφήματος:

«Μαρτύριο σωστό ήταν και είναι το κάθε χρονογράφημα. Αλλά πάντοτε τη χαιρόμουνα τη δουλειά μου. Χαιρόμουνα αυτό το πάλεμα να προσπαθώ να βρίσκω την ωραία φράση…»

Και σχεδόν πάντα την έβρισκε αυτήν τη φράση, κοφτή και δουλεμένη ως το έπακρο, ολοδική του.

Παλεύοντας με τα κύματα της γενικευμένης γλωσσικής ακηδίας στον τόπο μας, ο Παλαιολόγος, ο Μάνεσης και ο Μανιτάκης κατάφεραν να αναπλωρήσουν (λέξη υπέροχη, δανεισμένη από τον Άγγελο Τερζάκη), να ταξιδέψουν με τον καιρό κόντρα.

Αναζήτησαν την ακριβολογία, την εκφραστική ευκαμψία, τον πλούτο των εννοιολογικών αποχρώσεων, επειδή θεώρησαν προφανώς  τη γλώσσα «καίρια περιπέτεια του βίου», όπως έγραψε κάποτε, το μακρινό 1985, ο ομότιμος καθηγητής του ΕΜΠ Θεοδόσης Τάσιος.

Στη φωτογραφία του παρόντος άρθρου, ο Θεοδόσης Π. Τάσιος.

Ειδήσεις Σήμερα: