Σταυρούλα Μπουκουβάλα, Ελενα Κατσαρού, Βασιλική Σκαμπαρδώνη, Αναστασία Νάσιου, Αγάπη Μπούνοβα. Αυτές είναι οι πέντε εργάτριες που δεν γύρισαν σπίτι τους μετά τη βάρδια τους στη μπισκοτοβιομηχανία όπου εργάζονταν όταν έκρηξη προκάλεσε μια μεγάλη φωτιά τα ξημερώματα της Δευτέρας.

Η πολύμηνη διαρροή προπανίου

Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις της Πυροσβεστικής το απόγευμα της Τετάρτης, οι εκτεταμένες αυτοψίες και η τεχνική αξιολόγηση των αρμόδιων έδειξε «πολύμηνη διαρροή προπανίου» στον υπόγειο χώρο, σε εξαιρετικά υψηλές συγκεντρώσεις, με αποτέλεσμα σπινθηρισμός του εξοπλισμού να οδηγήσει στη φονική έκρηξη. Πολλές είναι οι μαρτυρίες εργαζομένων που καταγγέλλουν την ύπαρξη «μυρωδιάς υγραερίου» την οποία –όπως λένε- είχαν αναφέρει και στους αρμόδιους χωρίς όμως να έχει ληφθεί κάποιο μέτρο. Το βράδυ της Τρίτης συνελήφθησαν ο ιδιοκτήτης της εταιρείας, ο τεχνικός ασφαλείας κι ο τεχνικός βάρδιας με κατηγορίες για ανθρωποκτονία από αμέλεια, βαριές σωματικές βλάβες κατά συρροή, εμπρησμό και έκρηξη.

Το μοιραίο βράδυ από τους 30 δούλεψαν οι μισοί εργαζόμενοι στη νυχτερινή βάρδια. Λίγες ώρες νωρίτερα, το προηγούμενο βράδυ κι οι πέντε εργάτριες κι οι συνάδελφοι τους, διασκέδαζαν στην κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας της εταιρείας. Δεν γνώριζαν ότι έμελλε να είναι εκείνη η τελευταία τους βάρδια.

Η «επιλογή» της νυχτοβάρδιας

Οι γυναίκες αυτές «επέλεγαν» ή πιο σωστά είχαν αναγκαστεί να πάρουν τη νυχτερινή βάρδια ώστε να είναι με τα παιδιά τους στην διάρκεια της ημέρας, στην πρώτη αθέατη κι υποτιμημένη, συχνά αυτονόητη για τις γυναίκες, βάρδια. Ήταν η δεύτερη βάρδια της ημέρας τους – τη νύχτα – με ό,τι αυτό συνεπάγεται και για την ανάγκη τους για δουλειά και για την εξάντληση τους αλλά και για τον ανύπαρκτο ελεύθερο χρόνο για ξεκούραση, ύπνο ή πόσο μάλλον για ψυχαγωγία ή αναψυχή.

Η αλήθεια είναι πως αν δεν συνέβαινε αυτή η τραγωδία, δύσκολα ο Τύπος θα ασχολιόταν με τις συνθήκες στους χώρους εργασίας. Τα εργασιακά, καταλαμβάνουν χώρο στον Τύπο μόνο όταν έρχεται προς ψήφιση κάποιο εργασιακό νομοσχέδιο. Από τα χρόνια των Μνημονίων και μετά άλλωστε, όσες και όσοι πιάναμε δουλειά, δεν ξέραμε καν τι είναι συλλογική σύμβαση και ποιες είναι οι προστασίες μας απέναντι στον εκάστοτε εργοδότη. Μετά τη λήξη των Μνημονίων, τα πράγματα δεν έχουν βελτιωθεί, κι αυτό γιατί η κυβέρνηση Μητσοτάκη βλέπει στην ευελιξία, την άνοδο της ανταγωνιστικότητας. Το έχει κάνει σαφές με την ψήφιση σειράς νόμων που ξηλώνουν λίγο λίγο το πουλόβερ των εργασιακών κεκτημένων.

Η υποκαταγραφή των εργατικών δυστυχημάτων

Πιο πρόσφατα, όταν συζητιόταν στην βουλή στα μέσα Οκτώβρη οπότε και ψηφίστηκε το νέο εργασιακό, το οποίο ανάμεσα στις διάφορες ρυθμίσεις του προβλέπει και το 13ωρο σε έναν εργοδότη που θα αμείβεται και θα μπορεί να εφαρμόζεται μόλις για 37 (!) ημέρες τον χρόνο, η υπουργός Εργασίας, εμφανιζόταν ικανοποιημένη γιατί σύμφωνα με τη Eurostat είμαστε τρίτοι από το τέλος στα εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα. Μάλιστα τα στοιχεία είχαν μόλις βγεί, και κράδαινε το χαρτί με τον πίνακα λέγοντας πως αυτός είναι απάντηση στην κριτική της αντιπολίτευσης.

Η κριτική της αντιπολίτευσης τότε, ήταν έντονη κυρίως για την πρόβλεψη για το δεκατριάωρο και βέβαια για την υποκαταγραφή των εργατικών δυστυχημάτων. Θυμίζουμε πως το επιχείρημα τόσο του Υπουργείου όσο και του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών (ΣΕΒ) συμπυκνωνόταν στο «πως κάνετε έτσι, το 13ωρο σε δύο εργοδότες επιτρέπεται και τώρα». Βέβαια η αλήθεια είναι πως και το 13ωρο σε δύο εργοδότες είναι επίσης έργο της κυβέρνησης της ΝΔ [νόμος Γεωργιάδη (Ν. 5053/2023)].

Ωστόσο, την υποκαταγραφή των εργατικών δυστυχημάτων δεν καταγγέλλει μόνο η αντιπολίτευση αλλά και τα σωματεία των εργαζομένων. Ενδεικτικό είναι το γεγονός, όπως καταγγέλλουν ΠΟΘΑ και ΣΕΤΘ, πως ο θάνατος του ο ηχολήπτη που τον περασμένο Αύγουστο σκοτώθηκε στο δρόμο αφού κουρασμένος από μία συναυλία στην Κατερίνη όπου είχε «στήσει» έφυγε με το φορτηγό που μετέφερε τον εξοπλισμό για να πάει στη Πρέβεζα να «ξαναστήσει», καταγράφηκε ως τροχαίο.

Αντίστοιχα, σύμφωνα με την ανεξάρτητη έρευνα της Ομοσπονδίας Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδος (ΟΣΕΤΕΕ) το 2025 σημειώθηκε αριθμός ρεκόρ για τα θύματα εργατικών δυστυχημάτων και ατυχημάτων στην Ελλάδα. Τουλάχιστον 201 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους ενώ εργάζονταν κι άλλοι 332 τραυματίστηκαν πολύ σοβαρά μόνο τη χρονιά που πέρασε.Σύμφωνα πάλι με την ΟΣΕΤΕΕ από το 2022 ως τα τέλη του 2025 έχουν χάσει τη ζωή τους σε ώρα εργασίας πάνω από 630 άνθρωποι.

Υποστελεχωμένη αλλά… «ανεξάρτητη» η Επιθεώρηση Εργασίας

Είναι σαφές πως υπάρχει ανάγκη για πιο αυστηρά και αποτελεσματικά μέτρα πρόληψης, υγείας και ασφάλειας στην εργασία (ΥΑΕ) και βέβαια για περισσότερους ελέγχους. Το πρόβλημα είναι ότι συχνά οι κυβερνώντες είναι τόσο μακριά από τον κόσμο της εργασίας και του μεροκάματου με αποτέλεσμα να αντιλαμβάνονται ως μεγαλύτερη προτεραιότητα την θέσπιση Digital Nomad Visa για να μπορούν οι ψηφιακοί νομάδες να εργάζονται από τη χώρα μας, ιδανικά πίνοντας μάτσα λάτε σε κάποιο καφέ με δυνατό ίντερνετ από κάποιο νησί του Αιγαίου παρά την ενίσχυση της Επιθεώρησης Εργασίας, την οποία μάλιστα μετέτρεψαν σε Ανεξάρτητη Αρχή, νίπτοντας έτσι τας χείρας τους για τους ελλιπείς ελέγχους.

Είναι ενδεικτικό πως σύμφωνα με τον τοπικό Τύπο, στις 6.000 επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην περιοχή των Τρικάλων και της Καρδίτσας, ανάμεσα στις οποίες είναι και το εργοστάσιο της «Βιολάντα», αντιστοιχούν 4 επιθεωρητές εργασίας, εκ των οποίων ο ένας είναι προϊστάμενος. Πανελλαδικά, οι επιθεωρητές Εργασίας Ασφάλειας και Υγείας δεν ξεπερνούν τους 233 σύμφωνα με τον Σύλλογο Επιθεωρητών Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία.

Από τη μία η εντατικοποίηση της δουλειάς, από την άλλη η απουσία συστηματικών ελέγχων για την τήρηση των κανόνων ασφαλείας μαζί με το ξήλωμα του πουλόβερ των εργασιακών κεκτημένων σε συνδυασμό με την απουσία συλλογικών συμβάσεων εργασίας και ισχυρών σωματείων σε κάθε κλάδο, δημιουργούν ένα καταστροφικό κοκτέιλ που στοιχίζει ζωές.

Οι ζωές των εργαζομένων και δη των εργατών και των εργατριών, αξίζουν. Κι ας λογίζονται ως αναλώσιμοι ή αόρατοι από κάποιους. Κι ας μην κυματίζουν γι’αυτες και γι’αυτούς μεσίστιες οι σημαίες.

Ειδήσεις Σήμερα: