Ποτέ δεν πίστευε κάποιος πως θα «έφευγε». Πάντα εκεί, πάντα κοντά στον Παναθηναϊκό. Τελευταία φορά που τον είδαν όλοι ήταν στον αποχαιρετισμό του Μίμη Δομάζου: 27 Ιανουαρίου.

Εμφανώς αδυνατισμένος, κουρασμένος, αλλά δεν θα μπορούσε να λείψει από τον «αδελφό» του. Ετσι τον είχε αποκαλέσει όταν τον κάλεσα στο άκουσμα της θλιβερής είδησης για τον Στρατηγό: «ο μεγαλύτερος αδελφός όλων μας. Ημασταν συνέχεια μαζί και μετά το τέλος της καριέρα μας. Στη Λεωφόρο και το ΟΑΚΑ.

Εγώ, ο Μίμης, ο Αντώνης. Μια παρέα», είχε συμπληρώσει ο Τάκης και εξιστόρησε το πώς τον αποκάλεσε «πουλί» ο Δομάζος όταν σε μια αναμέτρηση με την ΑΕΚ έβγαζε αυτά που δεν …βγαίνουν.
«Ο νονός μου». Το άκουσα και το είπε μια δυο φορές. Με καμάρι. Και γιατί όχι; Μολονότι 81 ετών ο Τάκης Οικονομόπουλος, δεν το έβαζε κάτω.

Του άρεσε να παρακολουθεί τους αγώνες, να κρίνει τους «άσους» και την απόδοσή τους, ενώ δεν έκρυβε πως ορισμένοι είχαν περάσει από τα χέρια του όταν εκείνος βρισκόταν σε θέση προπονητή τερματοφυλάκων. Αλλά είχε και μια άλλη αγάπη: τη ζωγραφική. Πνεύμα ανήσυχο και αυτή η φλέβα η καλλιτεχνική που είχε, μάλλον του έβγαζε έναν …καλλιτέχνη κάτω από τα δοκάρια.

Δεν υπήρξε Αγριόγατος όπως ο Παναγιώτης Κελεσίδης, ούτε είχε το στυλ «δεν φοβάμαι τίποτα» του Νίκου Σαργκάνη. Ο Οικονομόπουλος ήταν ο πρώτος Ελληνας τερματοφύλακας με ξεχωριστές κινήσεις που είχαν αρμονία και χάρη, αρκετή «πλαστικότητα» στις αποκρούσεις και τις πτήσεις του.

Γι ‘ αυτό και άφησε εποχή, γι’ αυτό τον λόγο έμεινε 13 χρόνια (!) στον Παναθηναϊκό και μάλιστα ως βασικός. Ισως, μάλιστα, αυτό να ήταν ένα ξεχωριστό παράσημο, πως έμεινε όλη του τη ζωή σε μια μεγάλη ομάδα.

Μετά τον ΠΑΟ και το φινάλε του με τα πράσινα μόλις στα 33 του χρόνια, το «πουλί» δεν έψαξε «απάντηση» σε ανταγωνιστή, αλλά προτίμησε να γυρίσει σελίδα παίζοντας με την Παναχαϊκή και τον Απόλλωνα. Αν ο «Ελληνας Γκόρντον Μπανκς» ήταν για τον Γιάννη Διακογιάννη ο Κελεσίδης, ο Τάκης Οικονομόπουλος υπήρξε μια ελληνική έκδοση του Λεβ Γιασίν…

Ειδήσεις Σήμερα: