Μπέττυ Αρβανίτη: «Δεν έχω χρόνο να αναπολώ»

Είστε μια ηθοποιός που έχει αφήσει το στίγμα της στον ελληνικό κινηματογράφο. Πώς νιώθετε που έχετε υπάρξει αναπόσπαστο κομμάτι εκείνης της (κινηματογραφικής) εποχής;
Όταν έκανα τις ταινίες δεν μπορούσα βέβαια να φανταστώ ότι μετά από τόσα χρόνια θα εξακολουθούσαν να αντιπροσωπεύουν κάτι για τον Ελληνικό Κινηματογράφο. Το γεγονός ότι αυτό συμβαίνει, οφείλεται πιστεύω στην ύπαρξη της T.V. Εγώ έχω τόση σχέση όση με πολλά άλλα πράγματα που κατά καιρούς έκανα σε νεανικές ηλικίες.

Τι είναι αυτό που αναπολείτε περισσότερο από εκείνες τις εποχές;
Δεν έχω χρόνο να αναπολώ. Η δουλειά μου στο θέατρο απορροφά όλο μου το χρόνο και το ενδιαφέρον. Έτσι κι αλλιώς η αναπόληση δεν είναι κάτι που με αποδίδει ή με χαρακτηρίζει.

Πώς βλέπετε τα πράγματα στον χώρο της υποκριτικής τώρα;
Η υποκριτική, δηλαδή ο τρόπος που παίζουν σήμερα οι ηθοποιοί, έχει αλλάξει. Αλίμονο να μην συνέβαινε αυτό. Το θέατρο είναι μια τέχνη του εδώ και τώρα και απευθύνεται σε ζωντανούς ανθρώπους του σήμερα. Άρα τα μέσα που χρησιμοποιούν οι ηθοποιοί είναι σύγχρονα, όπως και οι κώδικες αναγνωρίσιμοι.

Είστε η «ψυχή» της «Πράξης» και του Θεάτρου οδού Κεφαλληνίας. Ο χώρος αυτός έχει αναδείξει νέους ηθοποιούς και νέα ταλέντα. Πώς είναι να έχετε τον ρόλο της «δασκάλας» και πώς σας αντιμετωπίζουν οι νέοι ηθοποιοί;
Δεν θεωρώ τον εαυτό μου «δασκάλα», ούτε λειτουργώ ως έτσι. Είμαι ηθοποιός με μεγαλύτερη πείρα και περισσότερες ώρες πτήσης. Πιστεύω στη συνύπαρξη των γενεών και στην ανταλλαγή εμπειριών. Πάνω στη σκηνή όμως αν δε λειτουργείς ίσοις όροις, δεν μπορείς να παίξεις και δεν μπορείς να πείσεις.

Πως βλέπετε την τέχνη σήμερα; Λειτουργεί «θεραπευτικά»;
Δεν συμφωνώ και δεν βλέπω το θέατρο ως μέσον θεραπείας, ως χάπι. Το θέατρο που εγώ πιστεύω πρέπει να θέτει προβλήματα, να διεγείρει τον ψυχισμό και το μυαλό. Να ανησυχεί και όχι να ησυχάζει.

Έρχεται ο κόσμος στο θέατρο την εποχή που διανύουμε;
Ευτυχώς ο κόσμος, παρά την κρίση, ακολουθεί το θέατρο. Ευτυχώς!

Ποιος έχει υπάρξει ρόλος-πρόκληση για εσάς;
Προσπαθώ η κάθε επιλογή να είναι πρόκληση. Όμως, ακόμα και οι ρόλοι που θεωρητικά είναι κοντινοί μου, η προσπάθειά μου είναι να δυσκολεύω την προσέγγιση. Βέβαια η Φόνισσα ήταν ένας ρόλος που πραγματικά με τρόμαξε.

Ποια είναι η σημαντικότερη συνεργασία σας έως τώρα και γιατί;
Πιστεύω στις συναντήσεις και υπήρξα πολύ τυχερή που είχα σημαντικές συναντήσεις στην πορεία μου. Από κάθε μια έχω εισπράξει πολλά και πολύτιμα στοιχεία. Τριβιζάς, Βαχλιώτης, Σεβαστίκογλου, Πατεράκη, Μαστοράκης, Βολανάκης, Βογιατζής, Λιβαθινός, Μαυρίκιος, είναι κάποιες από τις πιο σημαντικές συναντήσεις της θεατρικής μου ζωής. Πάνω απ’ όλες, ο Μίνως Βολανάκης είναι ο άνθρωπος που με καθόρισε. Ήταν ο πιο ελεύθερος άνθρωπος που γνώρισα.

Η παράσταση «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι» κάνει λόγο για μια κοινωνία ανθρωποφαγική. Βλέπετε κάπως έτσι την κοινωνία μας σήμερα;
Δυστυχώς η ιστορία δείχνει συχνά αυτά τα στοιχεία σε πάρα πολλές κοινωνίες. Ιδιαίτερα σε εποχές κρίσης σαν αυτή που διανύουμε και τα καλά και τα κακά στοιχεία της ανθρώπινης φύσης, διογκώνονται.

Η κρίση που διανύουμε είναι κρίση αξιών πρώτα από όλα;
Η κρίση που διανύουμε είναι και κρίση αξιών. Μακάρι να βγούμε καλύτεροι απ’ αυτήν, γιατί το χειρότερο είναι να βγούμε πάλι ίδιοι.

Σχέση μητέρας-γιου. Είναι τόσο περίπλοκη αυτή η σχέση;
Ίσως είναι η πιο περίπλοκη ανθρώπινη σχέση. Δεν είναι μόνο σχέση παιδιού-μάνας, είναι και θηλυκού-αρσενικού. Έχουν γραφτεί χιλιάδες σελίδες, τόμοι πάνω σ’ αυτό το θέμα.

Τι θα λέγατε σε όσους ανθρώπους ζουν στο περιθώριο και είναι θύματα κοινωνικών στερεοτύπων;
Δεν ξέρω.

Είναι πραγματικά ελεύθερος ο άνθρωπος;
Μόνο αν δεν ελπίζει και δεν περιμένει. Αλλά γίνεται;

Συνέντευξη: Μαρία Πετροπούλου