Οι φωτογραφίες της Κλεοπάτρας Χαρίτου αναδεικνύουν την ιστορική και αρχιτεκτονική σπουδαιότητα των Προσφυγικών και την κρυφή από την κοινή θέα ομορφιά τους, υπογραμμίζοντας την πολιτισμική τους αξία. Από τις 5/4 στο Μουσείο Μπενάκη.
Οι φωτογραφίες της Κλεοπάτρας Χαρίτου αναδεικνύουν την ιστορική και αρχιτεκτονική σπουδαιότητα των Προσφυγικών και την κρυφή από την κοινή θέα ομορφιά τους, υπογραμμίζοντας την πολιτισμική τους αξία.
Ο φωτογραφικός φακός αποτυπώνει τα εσωτερικά των διαμερισμάτων, τα κλιμακοστάσια, αλλά και τα σημάδια της καθημερινότητας των ενοίκων τους, όπως αυτά παρέμειναν καταγεγραμμένα από τότε που οι χώροι εγκαταλείφτηκαν μετά την πώλησή τους στην Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου το 2001. Οι εικόνες αυτές είναι ίσως τα τελευταία φωτογραφικά ντοκουμέντα που συνδέονται με τη μνήμη των Μικρασιατών προσφύγων, εικόνες που μιλούν τη γλώσσα της λησμονιάς και κάποιες φορές ξεπερνούν τα σύνορα του θέματος, αγγίζοντας κάθε θεατή.

Τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας στο σύνολό τους απαριθμούν 228 διαμερίσματα. Σχεδιάστηκαν από τους αρχιτέκτονες Κίμωνα Λάσκαρη και Δημήτρη Κυριακό. Χτίστηκαν το 1933, προκειμένου να στεγάσουν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία. Αποτελούν χαρακτηριστικό δείγμα Μοντέρνας Αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα και το πρώτο δείγμα λαϊκής πολυκατοικίας, ενώ συγκαταλέγονται ανάμεσα στα 113 πιο σημαντικά έργα της Ελληνικής Αρχιτεκτονικής του 20ου αιώνα.

Η ΔΟΜΗ
Η έκθεση χωρίζεται σε δύο ενότητες:
Κλιμακοστάσια: 50 έγχρωμες φωτογραφίες απεικονίζουν την αρχιτεκτονική των κτηρίων, τα κλιμακοστάσια, αποτυπώνοντας την καλαισθησία και την αρχιτεκτονική καλλιγραφία της εποχής τους.
Διαμερίσματα: 50 έγχρωμες φωτογραφίες απεικονίζουν τα εσωτερικά των σπιτιών, σκιαγραφούν τις μικρές προσωπικές ιστορίες των ενοίκων, μέσα από τα εναπομείναντα αντικείμενα τους.

ΤΟ ΥΦΟΣ
Οι εικόνες εκτυπώνονται σε χαρτί ακουαρέλας, 100% βαμβακερό, χωρίς οξέα, αλκάλια ή λιγνίτη, με απεριόριστη διάρκεια ζωής. Η αισθητική αυτή προσέγγιση συμπλέει με την επιλογή της φωτογράφου να αποφύγει κάθε illustration στοιχείο, το οποίο φαντάζει ξένο προς την ιστορία των Προσφυγικών και την ιστορία των κατοίκων τους. Είναι ένας τρόπος οικειοποίησης του συναισθήματος αναπόλησης και νοσταλγίας για μια ζωή που έχει πλέον κλείσει τον κύκλο της. Το αποτέλεσμα έχει έντονη εικαστική χροιά, παραπέμποντας αισθητικά σε ζωγραφικό πίνακα παρά σε φωτογραφία.

Η ΕΚΔΟΣΗ
Η έκθεση συνοδεύεται από έντυπο κατάλογο που προλογίζει ο διεθνώς αναγνωρισμένος ιστορικός Τέχνης και Φωτογραφίας Ian Jeffrey.

Ειδήσεις Σήμερα: