Beautiful Scars – Κριτική

Οι μουσικοί που θα μείνουν στην ιστορία ανήκουν σε δύο διαφορετικές κατηγορίες – δεν θα ήταν υπερβολή να μιλήσουμε για δύο διαφορετικούς κόσμους. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν εκείνοι που πέτυχαν τη σούπερ εμπορική επιτυχία: μόνιμοι θαμώνες των τσαρτ, όπως η Madonna ή ο Michael Jackson. Στη δεύτερη περιλαμβάνονται οι σκαπανείς που άνοιξαν με το έργο τους νέους καλλιτεχνικούς δρόμους, που πλάτυναν τους ορίζοντες της μουσικής δίνοντας νέα ουσία στη δημιουργική της προοπτική και νέο εύρος στο εκφραστικό της δυναμικό. (Στις ελάχιστες περιπτώσεις που οι δύο κόσμοι άγγιξαν ο ένας τον άλλο συναντήσαμε τους Beatles και τον Elvis.)
Ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς εκπροσώπους της δεύτερης κατηγορίας είναι ο Kip Hanrahan, μια πολύπλευρη καλλιτεχνική προσωπικότητα (ντράμερ, συνθέτης, βοκαλίστας), που επέλεξε ως κύρια δραστηριότητα εκείνη του παραγωγού και διευθυντή μουσικών έργων.
Ο Hanrahan γεννήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου του 1954 στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης από οικογένεια με εβραϊκές και ιρλανδικές ρίζες. Από νεαρή ηλικία έδειξε το ταλέντο του στην επιλογή ταλαντούχων συνεργατών και στην εναρμόνισή τους σε ισχυρές συλλογικές καλλιτεχνικές οντότητες, οι οποίες λειτουργούν ως όχημα για την κατάκτηση των μουσικών του οραμάτων, με αποτέλεσμα μουσικές προτάσεις μοναδικής αισθητικής ποικιλίας αλλά και ιδιαιτερότητας.
Το πρόσφατο «Beautiful Scars» είναι η νεότερη προσθήκη στον ήδη μακρύ δισκογραφικό κατάλογο με δικές του κυκλοφορίες, καθώς και με παραγωγές σε δίσκους άλλων μουσικών (ιδιαίτερη αναφορά αξίζει στις συνεργασίες του με τον Αργεντινό άσο του μπαντονεόν Astor Piazzolla – ανάμεσά τους και το «Tango: Zero Hour» του 1992).
Στον ήχο του νέου άλμπουμ εντοπίζουμε οικείες συνιστώσες (όπως η πλούσια λάτιν ρυθμικότητα, το world χαρμάνι φωνών και ήχων, η jazz σβελτάδα, η avant-garde αποκοτιά, τα μελωδικά κύματα, οι πολιτικά και κοινωνικά μαχητικοί στίχοι, ο διάχυτος ερωτισμός) αλλά και μια ελκυστική ερμηνευτική φρεσκάδα, μια ζωηρή διάθεση για δημιουργία και για προκλητική έκφραση.
Στο πλευρό του, κατά την πάγια τακτική του, ο Hanrahan συγκεντρώνει ένα ζηλευτό επιτελείο από σολίστες: ντράμερ και περκασιονίστες (Milton Cardona, Robby Ameen, Horacio El Negro Hernadez, Dafnis Prieto, Pedrito Martinez), μπασίστες (Steve Swallow, Fernando Saunders, Anthony Cox), σαξοφωνίστες (Ron Blake, Yosvanni Terry Cabrera, Mario Rivera), βιολονίστες (Alfredo Triff, Billy Bang), τέσσερις πιανίστες, καθώς και μια πολυάριθμη ομάδα από βοκαλίστες, στην οποία συμπεριλαμβάνεται η κόρη του Leijia Hanrahan.
Η κυκλοφορία του «Beautiful Scars» εγκαινιάζει την ετικέτα Yellowbird, ένα παρακλάδι της American Clave η οποία από το 1982 φιλοξενεί τα άλμπουμ του Hanrahan. Παράλληλα μέσω της Yellowbird επανακυκλοφορούν τρεις από τις καλύτερες στιγμές της καριέρας του, τα -δυσεύρετα στις αρχικές τους εκδόσεις- άλμπουμ «Coup De Tete» (1982, μια ριζοσπαστική latin-jazz φιέστα με συμμετοχή του περκασιονίστα Anton Fier και του κιθαρίστα Arto Lindsay), «Vertical Currency» (1985, ένα world-fusion αμάλγαμα με τη συνδρομή των Jack Bruce, Arto Lindsay, David Murray και Steve Swallow) και «Tenderness» (1990, μια «άσκηση» πολυρρυθμίας με τον Sting στα φωνητικά, τον Don Pullen στο πιάνο και τον Chico Freeman στο τενόρο σαξόφωνο).