Το θέμα με τους καλλιτέχνες -τους μουσικούς εν προκειμένω- είναι ότι ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για το ποιοι πραγματικά είναι, για το τι πραγματικά επιδιώκουν. Και δεν λέμε για εκείνους που έχουν κάνει το παιχνίδι των μεταμορφώσεων δεύτερη φύση τους (βλ. Bowie)· όλοι ανεξαιρέτως κρύβουν μέσα τους ένα μικρό Ιανό που επαμφοτερίζει μεταξύ […]
Το θέμα με τους καλλιτέχνες -τους μουσικούς εν προκειμένω- είναι ότι ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για το ποιοι πραγματικά είναι, για το τι πραγματικά επιδιώκουν. Και δεν λέμε για εκείνους που έχουν κάνει το παιχνίδι των μεταμορφώσεων δεύτερη φύση τους (βλ. Bowie)· όλοι ανεξαιρέτως κρύβουν μέσα τους ένα μικρό Ιανό που επαμφοτερίζει μεταξύ αδιαπραγμάτευτης εκφραστικής ελευθερίας και πόθου για την εμπορική καταξίωση, καλλιτεχνικού ιδεαλισμού και συμβατικών υποχρεώσεων προς τη δισκογραφική εταιρεία, έμφυτης ροπής προς το διαφορετικό και επιτηδευμένων στιλιστικών αποκλίσεων χάριν του εκάστοτε επιδιωκόμενου προφίλ. Το γεγονός αυτό ανάγει το ενδιαφέρον ή ακόμη και την αγάπη για το έργο κάποιου καλλιτέχνη σε παιχνίδι ανάλογο με μια παρτίδα πόκα: στην πορεία μόνο να μαντεύεις μπορείς, να εκτιμάς και να προαισθάνεσαι αλλά μόνο στο τέλος αποκαλύπτονται οι μπλόφες, διαπιστώνεται η στρατηγική, εκδηλώνονται οι προθέσεις και, βέβαια, σκάνε τα χαμόγελα (θριάμβου, επιβεβαίωσης, πίκρας και όλα τα ενδιάμεσα). Όλη αυτή η εισαγωγή, για να δικαιολογήσω το μεγαλύτερο κατά τη γνώμη μου από τα πολλά ατού του «Modern Times», που δεν είναι άλλο από την ολοκληρωτική έλλειψη προσωπείων και λεοντών: τολμηρή έκθεση σε κοινή θέα μιας γυμνής ψυχής, εξιστόρηση γεγονότων και οραμάτων μιας πολυκύμαντης ζωής με μια τραχιά από την εμπειρία φωνή. Και αν εκ πρώτης όψεως κάτι τέτοιο δεν σας φαίνεται και τόσο σπουδαίο, αναλογιστείτε μόνο αν είναι κάτι που θα μπορούσαμε ποτέ να περιμένουμε από άλλους εν ζωή κορυφαίους, όπως ο McCartney, ακόμη και ο Jagger, ή, στα δικά μας χωράφια, ο Σαββόπουλος. Μόνο κάποιος ώριμης ηλικίας θα μπορούσε βέβαια να φτάσει σε μια τέτοια κορυφή αφαίρεσης και εστίασης (ο Dylan έχει μπει στα 66), που να έχει ήδη ταξιδέψει σε δύση και ανατολή με το έργο του (το «Modern Times» είναι το 32ο στούντιο άλμπουμ του), που να έχει παλέψει με τα κύματα σε πολλές θάλασσες (το 2004 κυκλοφόρησε το πρώτο μέρος των απομνημονευμάτων του με τίτλο «Chronicles», πέρσι προβλήθηκε το αφιερωμένο στη ζωή και το έργο του «No Direction Home», σε σκηνοθεσία Martin Scorsese, ενώ πρόσφατα απέκτησε τη δική του εβδομαδιαία ραδιοφωνική εκπομπή με τίτλο «Theme Time Radio Hour» στο δορυφορικό σταθμό XM Radio -μπορείτε να κατεβάσετε τις εκπομπές του κάνοντας κλικ εδώ), που να έχει λατρευτεί παράφορα από το ακροατήριο («φωνή» όχι μιας αλλά πολλών γενιών), που να έχει δοκιμάσει ακόμη και την ύστατη αναμέτρηση (βγαίνοντας από το νοσοκομείο μετά τη νοσηλεία του για περικαρδίτιδα το 1997 είχε πει «στα αλήθεια πίστεψα ότι θα έβλεπα σύντομα τον Elvis»). Προβληματισμένα αλλά όχι μεμψίμοιρα, άμεσα, καθόλου επιθετικά -το αντίθετο, ευπρόσιτα-, λεπτεπίλεπτα δομημένα και συναισθηματικά πανίσχυρα, με στίχους για την καθημερινότητα, τη θρησκεία, την εργασία, τις διαπροσωπικές σχέσεις, το πρώτο που φανερώνουν τα σύγχρονα και ταυτοχρόνως κλασικά νέα τραγούδια του Dylan είναι η έντονη επιρροή των blues – αν και ο Sean O’Hagan έγραψε στον Observer κάτι πολύ πιο εύστοχο: «Ο Bob δεν χρησιμοποιεί πια τα blues· είναι ο ίδιος τα blues». Καθώς βολτάρουν στις γειτονιές της country, της pop των 50s, της ηλεκτρικής τραγουδοποιίας, τα τραγούδια αυτά αποκτούν μακριές, ανάγλυφες σκιές. Αν πλησιάσεις με αγάπη και πίστη, μπορείς να διαβάσεις πάνω τους την αληθινή ιστορία του rock ‘n’ roll.
Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, ο σκηνικός μονόλογος του μεγάλου ποιητή Γιάννη Ρίτσου, θα παρουσιαστεί για μία μοναδική βραδιά τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου στο θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας».
Σύνταξη
WIDGET ΡΟΗΣ ΕΙΔΗΣΕΩΝΗ ροή ειδήσεων του in.gr στο site σας
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Παρασκευή 23.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/chinh-le-duc-W5q8uoqss3Q-unsplash-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442