Δώδεκα συνθέσεις με ηλεκτρική ατμόσφαιρα, με ροκ πινελιές και με στίχους των Γιάννη Μελισσίδη, Φωτεινής Λαμπρίδη, καθώς και του ίδιου του τραγουδοποιού. Ο Σωκράτης Μάλαμας επιστρέφει στη δισκογραφία με μια δουλειά που μάλλον θα αρέσει σε όσους τον ακολουθούν πιστά μέχρι σήμερα: Εσωστρεφή τραγούδια, χαμηλοί τόνοι, μια ενορχήστρωση που κάνει τον ήχο να ακούγεται διαφορετικός. […]
Δώδεκα συνθέσεις με ηλεκτρική ατμόσφαιρα, με ροκ πινελιές και με στίχους των Γιάννη Μελισσίδη, Φωτεινής Λαμπρίδη, καθώς και του ίδιου του τραγουδοποιού. Ο Σωκράτης Μάλαμας επιστρέφει στη δισκογραφία με μια δουλειά που μάλλον θα αρέσει σε όσους τον ακολουθούν πιστά μέχρι σήμερα: Εσωστρεφή τραγούδια, χαμηλοί τόνοι, μια ενορχήστρωση που κάνει τον ήχο να ακούγεται διαφορετικός. Όμως, όσοι παίρνουν αποστάσεις από κάθε είδους… λατρείες, θα βρουν το «Δωμάτιο» όπως ακριβώς το θέλει ο τίτλος. Αδειο. Ο λόγος άλλοτε είναι τόσο επιτηδευμένος που χάνει την ουσία του και άλλοτε ανακυκλώνει όλα όσα κατά καιρούς έχει τραγουδήσει ο Βορειοελλαδίτης καλλιτέχνης. Οι μουσικές παραείναι «γραμμικές». Η διάθεση της μελωδίας δεν αλλάζει είτε πρόκειται για ερωτικό τραγούδι είτε για κάποιο άλλο με «υπαρξιακό» περιεχόμενο. Είναι σαφές ότι ο Μάλαμας δεν απομακρύνεται από το ύφος που τον καθιέρωσε. Φοβάμαι εντούτοις ότι αυτή η μανιέρα του μονότονου έχει κάνει πλέον τον κύκλο της.