Πως θα φροντίσουνε τον εαυτό τους; Πως θα ζήσουνε στα τελευταία χρόνια της ζωής τους; Ποιος θα λαμβάνει τις οικονομικές αποφάσεις για λογαριασμό τους; Είναι ερωτήματα που τριβελίζουν στο μυαλό πολλών εκατομμυρίων Αμερικανών σήμερα, που μαθαίνουν να διαχειρίζονται το γήρας χωρίς σύντροφο ή οικογένεια.

Περίπου το 10% από τα περισσότερα από 125 εκατομμύρια άτομα ηλικίας 50 ετών και άνω στις ΗΠΑ -τουλάχιστον 12,5 εκατ. άνθρωποι- είναι «μοναχικοί ηλικιωμένοι» που ζουν μόνοι και δεν έχουν ούτε σύζυγο ούτε παιδί, σύμφωνα με ανάλυση της Αμερικανικής Ένωσης Συνταξιούχων (AARP).

Πρόκειται για μια δημογραφική ομάδα που αυξάνεται και αφορά και τα δύο φύλα, εν μέρει λόγω της αύξησης των διαζυγίων σε μεγαλύτερες ηλικίες και του αυξανόμενου αριθμού ενήλικων παιδιών που αποξενώνονται από τους γονείς τους.

Τα τυπικά προβλήματα και ανησυχίες που αντιμετωπίζει αυτή η ομάδα Αμερικανών αποτυπώνει η The Wall Street Journal μέσα από την 65χρονη Έιμι Καντ. Μια ανύπαντρη, άτεκνη από επιλογή, η οποία όσο περνάνε τα χρόνια βλέπει ότι τα ερωτήματα γίνονται εντονότερα.

Η Καντ για πολλά χρόνια εκτιμούσε την ελευθερία που της προσέφερε η εργένικη ζωή. Ήταν περήφανη που μπορούσε να κάνει κατακόρυφα στη γιόγκα και να περπατά 5 μίλια την ημέρα.

Όμως τελευταία το να είναι μόνη της μοιάζει περισσότερο με αγώνα, και όχι μόνο λόγω των σοβαρών οικονομικών αποφάσεων που έχει μπροστά της. Μια επέμβαση στη μέση και μια αντικατάσταση καρδιακής βαλβίδας τα τελευταία χρόνια έχουν μετατρέψει το διαμέρισμά της, έξω από τη Βοστώνη, σε χώρο ανάρρωσης.

Σήμερα περνά τον περισσότερο χρόνο της στο σπίτι, αναρρώνοντας από επιπλοκές που προέκυψαν μετά την επέμβαση στην καρδιά, ενώ φίλοι την επισκέπτονται. Βρίσκει παρηγοριά ζωγραφίζοντας σε ένα επιπλέον δωμάτιο που μετέτρεψε σε στούντιο, αλλά γνωρίζει ότι κάποια στιγμή θα χρειαστεί να μετακομίσει σε έναν μικρότερο χώρο, όπου θα μπορεί να μετακινείται πιο εύκολα.

Μετανιώνοντας που δεν απέκτησε παιδί

Η Καντ δεν είχε εξαρχής κάποιο γενικό σχέδιο ζωής. Στα 20 και στα 30 της επέλεξε χαμηλότερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας σε ΜΚΟ ώστε να έχει χρόνο για την τέχνη της. Θυμάται ότι οι φίλοι της ζήλευαν την ελευθερία της, ενώ εκείνοι ήταν απασχολημένοι με το δείπνο της οικογένειας, τα μαθήματα των παιδιών τους και την αποταμίευση για το πανεπιστήμιο.

Αργότερα άρχισε να αποταμιεύει συστηματικά ώστε να διασφαλίσει την οικονομική της σταθερότητα στα μετέπειτα χρόνια της ζωής της

Στα 40 της σκέφτηκε να υιοθετήσει παιδί, αλλά τελικά αποφάσισε να μην το κάνει. Έπειτα, στα 50 της, μετά τον θάνατο της μητέρας της, πέρασε μια περίοδο κατά την οποία μετάνιωσε που είχε απορρίψει την ιδέα της μονογονεϊκής μητρότητας.

Παρότι σήμερα η Καντ αισθάνεται αρκετά ασφαλής όσον αφορά τις οικονομίες της, ανησυχεί ότι μπορεί να μειωθούν εάν το χρηματιστήριο υποχωρήσει από τα ιστορικά υψηλά επίπεδά του. Όταν αναρρώσει, σκοπεύει να επιστρέψει σε συμβουλευτική εργασία μερικής απασχόλησης, ώστε να διατηρεί το μυαλό της δραστήριο και να αισθάνεται παραγωγική.

Αναζητώντας πληρεξούσιο

Όταν συνειδητοποίησε για πρώτη φορά πόσο σημαντικό ήταν να ορίσει πληρεξούσιο, δεν ήξερε ποιον να επιλέξει και ανέβαλε την απόφαση. Μόλις πρόσφατα κατέληξε στον κατάλληλο φίλο για αυτόν τον ρόλο, αφού οι ασθένειές της κατέστησαν σαφές ότι έπρεπε να δράσει. Η Καντ σκοπεύει σύντομα να του το ζητήσει.

Ένας παλιός φίλος από το πανεπιστήμιο είναι ο εκπρόσωπός της για θέματα υγείας, ενώ η Καντ διατηρεί ένα υπολογιστικό φύλλο με φίλους, ώστε να συντονίζονται οι επισκέψεις όταν είναι άρρωστη. Παρόλα αυτά, κατανοεί τα όρια μιας οικογένειας που έχει επιλέξει η ίδια. Οι φίλοι της έχουν τα δικά τους νοικοκυριά να φροντίσουν και κάποιοι έχουν ήδη πεθάνει.

Η Καντ πρέπει επίσης να συντάξει διαθήκη και να αποφασίσει πώς θα μοιράσει την περιουσία της. «Ειλικρινά, νιώθω κάπως μπερδεμένη, επειδή θέλω να βοηθήσω τους πάντες, κάτι που είναι λίγο παράλογο», είπε η Καντ.

Προς το παρόν, η Καντ ερευνά κοινότητες κατοικίας για άτομα άνω των 55 ετών, καθώς το σπίτι που μένει διαθέτει σκάλες κάτι που θα τη δυσκολέψει στο μέλλον. Έτσι σκέφτεται να πουλήσει το σπίτι της και πιθανότατα θα χρειαστεί να μετακομίσει σε μια πιο οικονομική γειτονιά, κάτι που συνεπάγεται ότι θα αφήσει πίσω τον κοινωνικό της κύκλο.

Ελπίζει να διαθέτει την πνευματική ενέργεια να συντάξει την διαθήκη της το επόμενο έτος, αφού έχει αναρρώσει. Προς το παρόν, επεξεργάζεται μέσω της ζωγραφικής τις αλλαγές που αναμένεται να φέρουν τα επόμενα χρόνια στη ζωή της, δημιουργώντας μια σειρά έργων για το πώς είναι να είσαι μόνος αλλά ταυτόχρονα μέρος ενός ευρύτερου κόσμου. Δημιούργησε επίσης μια συλλογή πορτρέτων από φθινοπωρινά φύλλα που εξερευνούν τη γήρανση, τη φθορά και την αναζήτηση του τόπου όπου ανήκουμε. «Σκέφτομαι ποια θα είναι η κληρονομιά που θα αφήσω πίσω μου», είπε.

Ειδήσεις Σήμερα: