Περισσότερο ενδιαφέρον από τις θέσεις που εξέφρασε μιλώντας στο βήμα των Patriots for Europe του Ματέο Σαλβίνι και της πολυεθνικής ακροδεξιάς που συναντήθηκε στο Μιλάνο της Ιταλίας, παρουσιάζει ο τρόπος που επέλεξε να σκηνοθετήσει τον εαυτό της καθώς μιλούσε η Αφροδίτη Λατινοπούλου.

«Αγαπάς την πατρίδα σου και λες πως οι χώρες έχουν σύνορα;», ρωτάει μπροστά στο ηλιοκαμμένο πλήθος των ακροδεξιών τουριστών που συνέρρευσαν με τα λάβαρά τους από διάφορες χώρες για να απολαύσουν τη φιέστα. «Είσαι φασίστας!» απαντάει ρητορικά ανοίγοντας τα χέρια σε σχήμα «Ψ». «Αγαπάς την οικογένεια και πιστεύεις πως αυτή αποτελείται από πατέρα, μητέρα και παιδία;» – η ίδια απάντηση και κίνηση. «Αγαπάς το Χριστό και δηλώνεις Χριστιανός;» – το ίδιο.

Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ποιος σύμβουλος επικοινωνίας μπορεί να εισηγήθηκε αυτή την κινησιολογία, προκειμένου να εικονοποιήσει το κλεμμένο σχήμα των ερωταπαντήσεων που εισήγαγαν οι Μαρξ και Ένγκελς στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο για να αντικρούσουν -και να μεταστρέψουν- τις κατηγορίες που δεχόταν τότε ο υπό διαμόρφωση χώρος τους. Αλλά δεν έχει και σημασία· το ρητορικό σχήμα των δύο συγγραφέων έχει προ πολλού διαδοθεί πέρα από τα αρχικά του πολιτικά σύνορα.

Αυτό που είναι ωστόσο εμφανές δια γυμνού οφθαλμού είναι ότι η κίνηση της νέας στάρλετ του γαλανόμαυρου είναι επιτηδευμένη, αφύσικη. Μάλιστα, τουλάχιστον στους Ιταλούς -και ίσως στους Βρετανούς- που παρευρέθηκαν σε αυτή τη φασιστο-τριήμερη, αυτή η κίνηση θα θυμίζει κάτι εξαιρετικά πρόσφατο. Είναι η κίνηση που κάνει ο ηθοποιός Λούκα Μαρινέλι που υποδύεται τον Μπενίτο Μουσολίνι στην πολυσυζητημένη φετινή σειρά του Τζο Ράιτ, M: Il figlio del secolo – Μουσολίνι: Ο υιός του αιώνα, με το όνομα του δικτάτορα συντετμημένο στην ιταλική εκδοχή του τίτλου.

Κι αν ο Μαρινέλι απέσπασε καθολικά διθυράμβους για την ερμηνεία του ως Ντούτσε, το ίδιο δεν θα μπορούσε να ειπωθεί για την Αφροδίτη Λατινοπούλου, η οποία συνεχίζει να επιχειρεί τις θεατρικές εμφανίσεις και να αποτυγχάνει συστηματικά, χωρίς όμως να αποτυγχάνει καλύτερα κατά τη διάσημη ρήση του Σάμιουελ Μπέκετ.

Αποτυχημένη παράσταση, καίτοι παράσταση. Το γεγονός όμως ότι αυτή η αδέξια χειρονομία έντυνε κάθε εκφορά της φράσης «είσαι φασίστας», είναι αυτό που θυμίζει περισσότερο τον τηλεοπτικό Μουσολίνι. Κάλεσμα και αγκαλιά, ξεσηκωμός των οπαδών και ξέπλυμα της λέξης συνάμα, μοιάζει με ποπ εναλλακτική στους υψωμένους ψευδο-ρωμαϊκούς χαιρετισμούς που ομιλητές και παρευρισκόμενοι θα ήθελαν κατά βάθος να κάνουν, αλλά ντρέπονται τι θα πει ο κόσμος.

Υπάρχει κάτι παρήγορο στο γεγονός ότι αυτός ο φασισμός θέλει ακόμα να κρύβεται, με τους θιασώτες του να προτιμούν να αυτοσυστήνονται ως θρησκευόμενοι και οικογενειάρχες, αντί να επιδεικνύουν τη δυσάρεστη αλήθεια: ότι απέναντι στις προκλήσεις της εποχής, το μόνο που επιθυμούν είναι να πατάξουν τους δικαιωματικούς νεωτερισμούς της – και τίποτα άλλο.

Για την ακρίβεια, όσο αιχμηρή και διεισδυτική αν είναι η σειρά απέναντι στην άνοδο του φασισμού, αυτό που την κατέστησε τόσο σημαντική και τόσο έντονο θέμα συζήτησης, είναι ότι ήρθε να παρέμβει σε μία προσπάθεια αναθεώρησης του Μουσολίνι που εντός της Ιταλίας κρατάει σχεδόν τρεις δεκαετίες, ορίζοντας σε μεγάλο βαθμό την ιταλική πολιτική ζωή. Σαν το απωθημένο τραύμα της Ιταλίας να επανήλθε με τον αέρα μίας απλής άποψης, ίδιας βαρύτητας με όλες τις άλλες.

Χάριν αυτής της καταναγκαστικής ελαφρότητας, ο νέος φασισμός δείχνει να ξέρει μόνο να μαϊμουδίζει. Να υπαινίσσεται περισσότερο το παρελθόν, παρά να το επικαλείται ευθέως. Να κλαίγεται, αντί να απειλεί. Να σφυράει συνθηματικά, αντί να κραυγάζει μεγαλόστομα συνθήματα. Η επιβεβλημένη αιδημοσύνη του τον περιορίζει στους νωθρούς ροζ μεσοαστούς ταξιδιώτες της Ευρώπης, αντί για τις πάλαι ποτέ λεγεώνες των μελανοχιτωνων. Είναι εν τέλει αυτή που τον αναγκάζει να ψωνίζει συστηματικά από τα πανέρια, τόσο το κοινό, όσο και τους ηγέτες του.

Κάπως έτσι, οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες καταλήγουν αδικαιολόγητα εφησυχασμένες, βλέποντας μια συστηματική παραγωγή δευτεροκλασάτων εκπροσώπων αυτού του πολιτικού χώρου. Ωστόσο, η φαντασίωση της σύνδεσης με τον παλαιό φασισμό είναι υπαρκτή· όπως υπαρκτοί είναι και οι κραδασμοί στο κοινωνικό υπέδαφος τους οποίους η ακροδεξιά επιχειρεί να δαμάσει προς όφελός της.

Για να συγχρονιστούν οι φαντασιώσεις του παρελθόντος, με τους τριγμούς του παρόντος, δεν χρειάζεται κάτι πολύ παραπάνω από ένα πρόσωπο με την ερμηνευτική δεινότητα ενός Μαρινέλλι – ή ενός Μουσολίνι, για την ακρίβεια. Κι αν η Λατινοπούλου δεν έχει τα προσόντα να παίξει αυτόν τον ρόλο, στέλνει το σήμα ότι έχει ξεκινήσει η διαδικασία του casting.

Ειδήσεις Σήμερα: