Ο Billy Idol ζει στο ίδιο περιφραγμένο συγκρότημα στο Hollywood Hills από το 1987, στα τέλη της ακμής του ως αστέρι της πρώτης γενιάς του MTV που κατέκτησε τις κορυφές των charts. Είναι ένα καταφύγιο, με πέτρινη πρόσοψη, απέραντη θέα στην κοιλάδα και έναν καταρράκτη.

Ο προηγούμενος ιδιοκτήτης «ήταν ένας τύπος που ασχολούνταν με το soft porn» λέει ο Idol στην Melena Ryzik των New York Times. «Κυρίως, χρησιμοποιούσαν αυτό το σπίτι για να γυρίζουν ταινίες». Αυτό το ανακάλυψε επειδή αργότερα κατά λάθος. «Ξαφνικά έβλεπα ανθρώπους να πηδιούνται στον κήπο», θυμάται. «Μισό λεπτό, αυτό είναι το σπίτι μου, έλεγα!»

Δεν τον πείραζαν οι συγκεκριμένες πράξεις -το αντίθετο μάλιστα. «Το πνεύμα αυτό, το συνεχίσαμε» πρόσθεσε με ένα βραχνό γέλιο.

Photo: Wikimedia Commons

Δεν ήταν softcore τύπος

«Αυτό ήταν το τρίτο λεπτό της γνωριμίας μου με τον Idol, τον ξανθό Βρετανό τραγουδιστή με το αιώνιο χλευαστικό χαμόγελο, του οποίου τα υμνικά, δυναμικά μπιτ, Rebel Yell, White Wedding, Dancing With Myself, και η αλαζονική του στάση τον έκαναν το κακό παιδί του ροκ της δεκαετίας του ’80» σχολιάζει η Melena Ryzik.

Ο Idol, που σήμερα είναι 70 ετών, αποκάλυψε πόσο κακός ήταν σε ένα best-seller αυτοβιογραφικό βιβλίο και σε ένα ντοκιμαντέρ που θα κυκλοφορήσει σύντομα, με τίτλο «Billy Idol Should Be Dead».

Η ταινία, σε σκηνοθεσία του Jonas Åkerlund, ξεκινά με τον Idol να συνθέτει ένα ενδοσκοπικό τραγούδι στην κιθάρα. «Το ’84, έπαθα overdose στο πάτωμα της κουζίνας μου / ξύπνησα και πήρα κι άλλo». Σεξ, ακολασία, εθισμός, επιθετικότητα: δεν ήταν softcore τύπος.

Αλλά καθώς πλησιάζει τα 50 χρόνια στην μουσική βιομηχανία, ο Idol, που ξεκίνησε την καριέρα του στην ταραχώδη πανκ σκηνή του Λονδίνου τη δεκαετία του ’70, έχει καθαρή εικόνα για τη θέση του στον πολιτισμό. Είναι ένας από τους τελευταίους που συνδέουν αυτή την ακατέργαστη, D.I.Y. ενέργεια με την glam εποχή και το mainstream.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη ALAN VEGA (@officialalanvega)

Εις ένδειξη νίκης

«Και οι ροκάδες που ακολούθησαν τα βήματά του, ντυμένοι με δερμάτινα, τον τιμούν με ενθουσιασμό» συνεχίζει η Melena Ryzik στους New York Times. «Σε μια ομιλία στο Λος Άντζελες στα τέλη του περασμένου έτους, ο Dave Grohl του έκανε απευθείας υπόκλιση για “την απόλυτη κακία σου και την καταπληκτική σου μπάντα”».

«Ένα πράγμα που μου αρέσει πολύ είναι να βλέπω γενιές ανθρώπων να τραγουδούν κάθε λέξη από κάθε τραγούδι σου» είπε ο Grohl, προσθέτοντας ότι σε μια συναυλία σε φεστιβάλ, «απλά σάρωσες τη σκηνή». Ο Idol σήκωσε τα χέρια του εις ένδειξη νίκης.

«Όλο το στάδιο χοροπηδούσε», απάντησε με υπερηφάνεια. «Απλά αυτή η σπαρταρούσα μάζα ανθρώπων τρελαινόταν με το Mony, Mony» -το νούμερο 1 hit του από το 1987.

Είναι ένας από τους τελευταίους που συνδέουν αυτή την ακατέργαστη, D.I.Y. ενέργεια με την glam εποχή και το mainstream

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Billy Idol (@billyidol)

«Είμαι πολύ τυχερός»

Σχεδόν 40 χρόνια μετά το ντεμπούτο του στη Madison Square Garden, ο Idol επέστρεψε το περασμένο καλοκαίρι, προωθώντας το στοχαστικό του άλμπουμ του 2025 «Dream Into It», με την μεγαλύτερη περιοδεία του μέχρι σήμερα -μία από τις μακρύτερες σειρές συναυλιών στην ιστορία της αρένας.

Φυσικά, τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν προκαθορισμένο, και μια μακροχρόνια καριέρα φαινόταν πολύ απίθανη στις δεκαετίες που ο Idol σνίφαρε ηρωίνη και οδηγούσε μοτοσικλέτες με υπερβολική ταχύτητα. «Είμαι πολύ τυχερός» παραδέχεται.

«Γνώριζε τους πάντες και βασίστηκε σε επιρροές που συνδύαζαν το επιθετικό, μινιμαλιστικό ντουέτο Suicide, τη ρωσική κονστρουκτιβιστική τέχνη και το στυλ του Έλβις Πρίσλεϊ»

Το κατά λάθος ξανθό

Κατά κάποιον τρόπο, η όρεξή του για ρίσκο συνδυάστηκε με την επιμονή του στην κατάλληλη αναλογία. «Ήθελα πραγματικά να ζήσω αυτή την καλλιτεχνική ζωή, όπου ήμουν ερωτευμένος με αυτό που έκανα».

Το έντονο χάρισμα του Idol και οι γυμνοί, γεμάτοι ενέργεια χοροί του μπορεί να ήταν αυτό που άρεσε στους εκάστοτε θαυμαστές του. Η αύρα του ως γοητευτικού frontman ήταν αναμφισβήτητη από τα πρώτα του βήματα (ειδικά όταν ένα λάθος στο χτένισμα του έδωσε το χαρακτηριστικό του ξανθό look).

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Mark Younger-Smith (@markyoungersmith)

«Rebel Yell»

Όμως, όπως τονίζουν η αυτοβιογραφία του του 2014, «Dancing With Myself», και το νέο ντοκιμαντέρ που θα κυκλοφορήσει στις 26 Φεβρουαρίου, η σύνθεση των τραγουδιών του ήταν εξίσου προσεκτική με το στυλ του -και είχε τελειοποιηθεί ανάμεσα στους γίγαντες του πανκ, του ροκ, του new wave και της ποπ.

Αντέγραψε τον τίτλο «Rebel Yell» από το μπέρμπον που είδε κάποτε τους Rolling Stones να πίνουν στο διαμέρισμα του Ρόνι Γουντ στη Νέα Υόρκη.

«Γνώριζε τους πάντες και βασίστηκε σε επιρροές που συνδύαζαν το επιθετικό, μινιμαλιστικό ντουέτο Suicide, τη ρωσική κονστρουκτιβιστική τέχνη και το στυλ του Έλβις Πρίσλεϊ» παρατηρεί η Melena Ryzik.

Από την πρώτη τους συνάντηση το 1981, είπε ο Στιβ Στίβενς, ο μακροχρόνιος κιθαρίστας του, «είχε μια σαφή εικόνα για το τι ήθελε να κάνει». Δεν ανέβηκε στην κορυφή ως ροκ σταρ. «Ήταν ήδη εκεί».

«Το ’84, έπαθα overdose στο πάτωμα της κουζίνας μου / ξύπνησα και πήρα κι άλλo». Σεξ, ακολασία, εθισμός, επιθετικότητα: δεν ήταν softcore τύπος

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Movistar Arena Chile 🇨🇱 (@movistararena)

Παραμένει μουσικά επίκαιρος

Τα φαινομενικά απλά hits του, πολλά από τα οποία γράφτηκαν σε συνεργασία με τον Στίβενς, έναν βιρτουόζο κιθαρίστα, έχουν αντέξει στο πέρασμα των δεκαετιών, εξακολουθούν να είναι αγαπητά -το «Eyes Without a Face», η τραχιά μπαλάντα του από το 1984, έχει πρόσφατα σημειώσει άνοδο στο streaming και στα κοινωνικά μέσα- και εξακολουθούν να μιξάρονται.

Η Μάρεν Μόρις, η σταρ της κάντρι, έδωσε στο «Dancing With Myself» μια ονειρική πινελιά σε μια διασκευή του 2024, την οποία ο Idol ενέκρινε. «Η αρχική δομή είναι τόσο αξιομνημόνευτη», είπε. «Είναι ένας θρύλος».

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Billy Idol (@billyidol)

Λάτρης της ιστορίας

«Ένα ηλιόλουστο χειμωνιάτικο απόγευμα, ο Idol, φορώντας ένα μπλουζάκι της Sun Records και τα συνηθισμένα του βαριά ασημένια κοσμήματα, καθόταν βυθισμένος σε μια κόκκινη πολυθρόνα στο σαλόνι του» ξεκινά την αφήγησή της η Melena Ryzik στους New York Times.

«Σε αντίθεση με την κομψή γκριζωπή ατμόσφαιρα του Λος Άντζελες, είχε διακοσμήσει τον χώρο, πριν από χρόνια, σε στυλ βρετανικής παμπ: μελαγχολικά κόκκινα και μαύρα χρώματα, ταπετσαρία με λιοντάρια, μπροκάρ με φλερ-ντε-λις.

»Ήταν πολύ ζεστός χώρος, με αναμνηστικά και φωτογραφίες των τριών παιδιών και εγγονιών του. Μπλοκ σημειώσεων ήταν στοιβαγμένα δίπλα στον καναπέ -οι σκέψεις του για το βιβλίο- και όπλα της εποχής του Εμφυλίου Πολέμου κρέμονταν κοντά στην οροφή.

»Ο Idol είναι λάτρης της ιστορίας, ειδικά όσον αφορά τα θέματα γύρω από τα πεδία μάχης».

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Steve Stevens fan page (@stevensagogo)

Διάσπαση προσοχής

«Έχει δει πιθανώς περισσότερα αμερικανικά γουέστερν από οποιονδήποτε άλλο γνωρίζω», είπε ο Στίβενς, σημειώνοντας ότι ο Όζι Όζμπορν, τον οποίο ο ίδιος και ο Idol βοήθησαν να εισαχθεί στο Rock & Roll Hall of Fame, μοιραζόταν το ίδιο ενδιαφέρον για το History Channel και την αμερικανική κουλτούρα.

Το σχολείο δεν ήταν το δυνατό σημείο του Idol -«έχω διάσπαση προσοχής, κάτι που οι άνθρωποι δεν γνώριζαν στη δεκαετία του ’60» -αλλά η μουσική τον γοήτευε πλήρως.

Μιλάει για τις πηγές έμπνευσής του και τον τρόπο με τον οποίο συνδύασε όλους αυτούς τους ήχους -τους τραγουδιστές των δεκαετιών του ’50 και του ’60, τη ρέγκε που άκουγε στα δισκοπωλεία του Λονδίνου, την ηλεκτρονική μουσική των Kraftwerk, τους χορευτικούς ρυθμούς του Giorgio Moroder μέσω της Donna Summer- με τις πανκ ρίζες του.

«Το Dancing With Myself έχει την ίδια ταχύτητα με το Blitzkrieg Bop. Δεν το σκέφτεσαι ποτέ, αλλά είναι αλήθεια!» εξηγεί χαρούμενος, τραγουδώντας τη μελωδία της κιθάρας από το κλασικό τραγούδι των Ramones -η πρώτη κανονική μπάντα του Idol, οι Generation X, άνοιξαν τη συναυλία τους το 1977.

Το καλλιτεχνικό του όνομα προήλθε από την παράφραση μιας επίπληξης στο σχολικό του δελτίο: «William is idle» (Ο Γουίλιαμ είναι τεμπέλης)

Photo: Wikimedia Commons

Βig band και τζαζ

Γιος ενός Βρετανού επιχειρηματία και μιας Ιρλανδής νοσοκόμας, γεννήθηκε στην Αγγλία με το όνομα William Broad, αλλά πάντα ένιωθε λίγο Αμερικανός. Οι πρώτες του αναμνήσεις είναι από την εποχή που η δουλειά του πατέρα του τους οδήγησε στο Long Island, όπου άκουγε τα δισκάκια της μητέρας του με big band και τζαζ, καθώς και μιούζικαλ.

«Έμαθα πολλά από τον Ρίτσαρντ Μπάρτον στο Camelot, επειδή μιλούσε-τραγουδούσε» λέει ο Idol, αναδιατάσσοντας τα ελαστικά χαρακτηριστικά του για μια εκπληκτικά καλή απομίμηση του Μπάρτον ως Βασιλιά Αρθούρου.

«Αυτή η καμπύλη στα χείλη; Του έρχεται φυσικά, αλλά πρόσθεσε και μια δόση από το γρύλισμα του Σιντ Βίσιους» παρατηρεί η η Melena Ryzik.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Steve Stevens (@stevestevens)

Σε ένα λεσβιακό μπαρ με τη Siouxsie Sioux

Πίσω στα προάστια του Λονδίνου, άρχισε να παίζει ντραμς και κιθάρα, γοητευμένος από την απογοήτευση της αναδυόμενης πανκ σκηνής.

Ως έφηβος, ταξίδευε με παρέα φίλους όπως η Siouxsie Sioux, των Banshees, φορώντας κομμένα μπλουζάκια, δερμάτινα παντελόνια και στρατιωτικά γιλέκα, και σύχναζε σε ένα λεσβιακό κλαμπ -το μόνο μέρος όπου το στυλ τους δεν ήταν πρόσκληση για καβγά.

Στα 20 του, το 1976, είδε για πρώτη φορά τους Sex Pistols, και οι Generation X άνοιξαν τη συναυλία των Clash την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Το καλλιτεχνικό του όνομα προήλθε από την παράφραση μιας επίπληξης στο σχολικό του δελτίο: «William is idle» (Ο Γουίλιαμ είναι τεμπέλης).

Ως μουσικός, όμως, ήταν οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό, βοηθώντας στην ίδρυση ενός κλαμπ στο Covent Garden, το Roxy, μαζί με μερικούς συμπατριώτες του, καθώς ο αριθμός των θαυμαστών τους αυξανόταν.

«Ένα πουλάκι»

«Ήμασταν ένα από τα λίγα πανκ συγκροτήματα που είχαν γυναίκες στο κοινό τους» σημείωσε στο βιβλίο του. Το σεξ απίλ ήταν πάντα παρών. Όταν έπαιξε στο Wembley Arena το 1990, έριξε από την οροφή μπαλόνια με προφυλακτικά κολλημένα πάνω τους.

Φτάνοντας στο στούντιο με πονοκέφαλο ένα πρωί μετά από μια νύχτα με μια κοπέλα (ή «ένα πουλάκι», όπως έλεγε ο ίδιος), αυτός και ο συνθέτης και μπασίστας των Generation X, Τόνι Τζέιμς, έγραψαν το «Dancing With Myself», εμπνευσμένοι από έναν θαμώνα κλαμπ που είχαν δει κάποτε στο Τόκιο, ο οποίος χόρευε με τον αντικατοπτρισμό του στον καθρέφτη.

Όταν ο Idol επέστρεψε στις ΗΠΑ για να δοκιμάσει την τύχη του ως σόλο καλλιτέχνης, το 1981, «δεν μπορούσες να πας σε κλαμπ και να μην το ακούσεις» συμπληρώνει ο Στίβενς. Μια νύχτα, όταν ο Idol ήθελε να πιει ένα screwdriver σε ένα πολυσύχναστο μαγαζί στο West Side, το μπαρ ξαφνικά άδειασε: ο DJ είχε παίξει το τραγούδι του και όλοι έτρεξαν στην πίστα.

«Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ποιος είναι ο Billy Idol» θυμάται ο ίδιος. «Αυτό είναι που ήθελα να κάνω».

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Samantha (@billyidolsgluteusmaximus)

Απέναντι από το Whiskey a Go Go

Από τότε και μετά, δοκίμαζε όλα τα καινούργια του τραγούδια σε κλαμπ. Το White Wedding, με τον ήχο της κιθάρας που ο Στίβενς είπε ότι ήταν εμπνευσμένος από το ηλεκτρικό όργανο του Μάρτιν Ρεβ στο Suicide, έκανε το ντεμπούτο του στο σημερινό Viper Room στο Sunset Strip.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ο Idol είχε δημιουργήσει μακροχρόνιες καλλιτεχνικές σχέσεις και στις δύο ακτές. «Γνωριστήκαμε το ’78» είπε η Τζόαν Τζετ, που άνοιξε τη συναυλία του Idol στο Garden πέρυσι. «Ζούσα απέναντι από το Whiskey a Go Go», στο Λος Άντζελες. «Ήρθε και κάναμε παρέα».

Η νεοσύστατη μπάντα του έπαιξε στο Max’s Kansas City, το θρυλικό στέκι της art-punk σκηνής της Νέας Υόρκης, για το showcase της τελευταίας βραδιάς του 1981, σε στυλ D.I.Y.

«Ανεβήκαμε στη σκηνή χωρίς προειδοποίηση» θυμάται ο Στίβενς «οπότε εκείνο το απόγευμα, στο άθλιο μικρό μας χώρο πρόβας, ο Billy έφερε λευκά μπλουζάκια και φωσφορίζουσα μπογιά, για να έχουμε μια κοινή σύνδεση».

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη BillyIdol Love (@billyidol__love__)

Μήνες στον δρόμο

Ο Idol έζησε κάθε στιγμή της σκηνής της δεκαετίας του ’80, συναντώντας τους Blondie στο Mudd Club, παρακολουθώντας τον Grandmaster Flash στο East Village, δίνοντας ένα χάδι στην αυτοπεποίθηση της Madonna, απορροφώντας όλες τις αναφορές.

Στο βιβλίο του γράφει για μια αξέχαστη συναυλία του Prince: «Φορούσε ένα αδιάβροχο με κάλτσες μέχρι το μηρό και ένα σλιπ που έριχνε νερό κατά τη διάρκεια των σόλο του στην κιθάρα».

Σύντομα, η έλευση του MTV, που ξεκίνησε τον ίδιο μήνα που ο Idol άρχισε να ηχογραφεί το σόλο άλμπουμ του, τον έκανε παγκοσμίως διάσημο, και οι μήνες που πέρασε στο δρόμο ήταν τόσο άγριοι και γεμάτοι γυναίκες όσο θα περίμενε κανείς.

Πριν από μερικά χρόνια, μέσω μιας σειράς τεστ 23andMe, ανακάλυψε ότι είχε έναν γιο, τον Brant Broad, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη BillyIdol Love (@billyidol__love__)

Ασταθής και επιθετικός

Ωστόσο, η εξάρτηση από τα ναρκωτικά που είχε αναπτύξει ο Idol τελικά άρχισε να διαλύει την επιτυχία του. Ήταν χρήστης ηρωίνης (και άλλων ναρκωτικών) καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80, κλεινόταν μόνος στο σκοτεινό διαμέρισμά του για μέρες, έχοντας παραισθήσεις.

Ο χωρισμός του με την Perri Lister, μια βρετανίδα χορεύτρια και χορογράφο που ήταν η μακροχρόνια σύντροφός του και μούσα του, τον οδήγησε σε ακόμη μεγαλύτερη απόγνωση.

Αργότερα συμφιλιώθηκαν και απέκτησαν ένα γιο, τον Willem Wolfe Broad. Η προσπάθεια να ξεπεράσει τα συμπτώματα στέρησης τον έκανε τόσο ασταθή και επιθετικό, που οι συνεργάτες του τον αποκαλούσαν Zool.

Στην πρώτη του συνέντευξη στο Rolling Stone, ήπιε αρκετές φιάλες κόκκινου κρασιού και ξέσπασε στον δημοσιογράφο E. Jean Carroll για το πόσο μισούσε το Rolling Stone (κάτι που δεν ήταν αλήθεια).

Όπως είπε ο ίδιος: «Τα είχα όλα και τα έκαψα με βουτάνιο».

Η φωνή μέσα του

Επίσης, κράτησε κρυφή την έκταση του εθισμού του και επίσης -εκείνη την εποχή πριν από το Διαδίκτυο-, κάποιες επικίνδυνες περιπέτειες, όπως η φορά που τον έβγαλαν από την Μπανγκόκ σε φορείο από τον Ταϊλανδέζικο στρατό –αυτό κι άλλα δεν έφτασαν ποτέ στον Τύπο. «Έμαθα πολλά» βλέποντας το ντοκιμαντέρ, είπε ο Στίβενς.

Ένα σοβαρό ατύχημα με μοτοσικλέτα που σχεδόν κόστισε στον Idol το πόδι του το 1990 άλλαξε την πορεία της καριέρας του. Αναγκάστηκε να αρνηθεί έναν ρόλο στην ταινία «Ο Εξολοθρευτής» επειδή απαιτούσε πολύ τρέξιμο.

Η μετακόμιση στο Λος Άντζελες και η πατρότητα -έχει επίσης μια κόρη, την Bonnie Blue Broad, από άλλη σχέση- τον βοήθησαν να ηρεμήσει. «Υπήρχε μια φωνή που μου έλεγε ότι δεν μπορείς να συνεχίσεις έτσι για πάντα» εξηγεί.

Το White Wedding

Σήμερα, ο Idol, ο οποίος είναι single μετά από μια μακροχρόνια σχέση με το μοντέλο και τηλεπαρουσιάστρια China Chow, είναι σχεδόν απολύτως νηφάλιος (πριν από δύο χρόνια, μετά από συμβουλή του γιατρού του, σταμάτησε ακόμη και το αλκοόλ) και αφοσιωμένος λάτρης της γυμναστικής.

Το ντοκιμαντέρ και το τελευταίο του άλμπουμ τον βοήθησαν να κάνει απολογισμό της ζωής του. Αλλά, από την άλλη, πάντα αντλούσε έμπνευση από τη δική του ζωή.

Το White Wedding, το οποίο συνέγραψε μόνος του σε 20 λεπτά, εμπνεύστηκε από το γάμο της αδελφής του. Του έδωσε μια πιο σκοτεινή πινελιά  -«και φυσικά ένα εκατομμύριο άνθρωποι παντρεύτηκαν με αυτό» λέει γελώντας.

Το τραγούδι περιέχει μερικούς από τους πιο σημαντικούς στίχους του, συμπληρώνει, τραγουδώντας με τον χαρακτηριστικό του τρόπο: «Ξεκίνα πάλι. Μπορείς να ξαναρχίσεις τη ζωή σου, αν νομίζεις ότι έχει τελειώσει. Ξεκίνα πάλι».

*Με στοιχεία από nytimes.com

Ειδήσεις Σήμερα: