Τα ιαπωνικά Ongaku Kissa επιστρέφουν 100 χρόνια μετά – Δίσκοι βινυλίου, σιγή, κοκτέιλ και βελούδο

«Οι μουσικόφιλοι της Gen Z αποφεύγουν πλέον τα κλαμπ και προτιμούν πιο ήσυχες δραστηριότητες. Σε έναν κόσμο που πνίγεται από τον θόρυβο, οι εικοσάρηδες αντικαθιστούν τις πίστες χορού με μπαρ όπου μπορούν να ακούσουν μουσική. Σε αυτά τα μίνι μουσεία μουσικής, οι θαμώνες πίνουν ήρεμα τον καφέ ή τα κοκτέιλ τους, ενώ ο ιδιοκτήτης επιλέγει τη μουσική από τη δική του συλλογή βινυλίων», έγραψε η δημοσιογράφος Claire Turrell σε άρθρο της στο περιοδικό Smithsonian Magazine, ενώ παράλληλα, ο Josh Crowe σε άρθρο του στο Dazed, αναρωτήθηκε: «Ήρθε το τέλος των πάρτυ στο Βερολίνο;».

Όπως όλα δείχνουν, τα πάρτυ παραγκωνίζονται, δίνοντας χώρο σε μπαρ που δεν απαιτούν την κοινωνικοποίηση που συναντάμε στα κλαμπ. Ναι, καλά ακούσατε.

«Το να [βρίσκεσαι σε αυτά τα μπαρ που μπορείς να ακούσεις μουσική με άλλους] προσφέρει κάτι που γίνεται όλο και πιο σπάνιο: κοινωνική επαφή χωρίς απαιτήσεις», λέει στο Smithsonian η κλινική ψυχολόγος Gurpreet Kaur.

«Συναναστρέφεσαι με κόσμο, αλλά χωρίς την πίεση να συνομιλήσεις, να διασκεδάσεις ή να διαχειριστείς κοινωνικά ερεθίσματα. Αυτή η μείωση των απαιτήσεων επιτρέπει στο νευρικό σύστημα να χαλαρώσει», προσθέτει.

Ρέπλικες;

Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν τα μπαρ που εκμεταλλεύονται τη τάση με τα βινύλια, προσαρμόζοντας την στα μέτρα τους: σελίδες στο Instagram που ανεβάζουν κατά κύριο λόγο memes για τον «εξευγενισμό» των γειτονιών τους, όπως η «Soy Vilnius» λοιδορούν αυτή τη νέα προσέγγιση στον τρόπο διασκέδασης που θέλει τα νέα μπαρ να έχουν ως πρωταγωνιστές βινύλια, μικρά πιάτα που τροποποιούν παραδοσιακές συνταγές προσθέτοντας υλικά που απλά δικαιολογούν μια παράλογη τιμή, καρέκλες που σε στέλνουν σε φυσιοθεραπευτή άμα κάτσεις για πολύ ώρα, «φυσικό κρασί» και πατάτες τηγανιτές που σερβίρονται με ένα χαριτωμένο τρόπο.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Soy Vilnius (@soy.vilnius)

Μάλλον, η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Από τη μία έχουμε hipster μαγαζιά που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια στα κέντρα των αστικών πόλεων και αντλούν μεν έμπνευση από την ιαπωνική τάση «Ongaku Kissa», αλλά ουσιαστικά είναι μπαρ με καλό ηχοσύστημα, Instagrammable διακόσμηση και dj sets με βινύλια, από την άλλη έχουμε vegan καφετέριες που παρουσιάζονται ως μια ρέπλικα της αρχικής ιδέας, και pop up μπαρ, όπως αυτό που άνοιξε το καλοκαίρι του 2025 ο ιταλικός οίκος Valentino στο κατάστημά του στη Madison Avenue.

Μια αναδρομή

Τα ongaku kissa, εμφανίστηκαν πριν από 100 χρόνια στην Ιαπωνία. Το πρώτο που άνοιξε ποτέ, ήταν το Meikyoku Kissa Lion, το οποίο βρίσκεται μέχρι και σήμερα στη Σιμπούγια του Τόκιο, ανάμεσα σε ξενοδοχεία ημιδιαμονής και sex shops. Ιδρύθηκε το 1926 από τον Yamadera Yanosuke και στεγαζόταν σε ένα ταπεινό κτίριο, το οποίο ανακατασκευάστηκε το 1950, μετά από πυρκαγιά που κατέστρεψε το εσωτερικό του καφέ – και έχοντας κατεδαφιστεί το 1945 κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών του Τόκιο.

Η αρχιτεκτονική του αντλεί κυρίως από το Μπαρόκ κίνημα, με μια τοξωτή είσοδο και πρόσοψη από ψευδοπέτρα και γύψο, ενώ στο εσωτερικό υπάρχει ένα εμβληματικό σαλόνι με πολυέλαιο και καρέκλες με βελούδινη επένδυση, που έχουν για θέα έναν τοίχο με γιγαντιαία ηχεία.

Όπως ανέφερε σε άρθρο του 2019 στο The Vinyl Factory, η Joanna Kawecki, «η σημερινή ιδιοκτήτρια του Lion, Keiko Ishihara, διαδέχθηκε τον σύζυγό της Muneo Ishihara, ο οποίος ήταν συνεργάτης του Yamadera. Ο Ishihara ήταν αυτός που έδωσε την έμπνευση για το όνομα του καφέ, έχοντας εργαστεί για κάποιο διάστημα στο φημισμένο αρτοποιείο Lion Cafe του Λονδίνου. Σήμερα, η ομάδα των έντεκα υπαλλήλων του Lion περιλαμβάνει από φοιτητές πανεπιστημίου μέχρι παθιασμένους μουσικούς που απολαμβάνουν την ευκαιρία να εργάζονται σε αυτόν τον χώρο. Ο υπεύθυνος Tomoya Iwasaki είναι περήφανος που εργάζεται στο καφέ από την ηλικία των 21 ετών».

Ο πόλεμος

Καθώς η Ιαπωνία εισέρχονταν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Τόκιο αλλά και άλλες πόλεις της χώρας, φιλοξενούσαν περίπου 80 Kissa, ωστόσο τα αιματηρά εκείνα χρόνια, τα listening cafés σχεδόν εξαφανίστηκαν.

«Στα τέλη της δεκαετίας του 1930, πολλά από αυτά τα μαγαζιά είδαν τους δίσκους τους να κατάσχονται ή να καταστρέφονται από τη στρατιωτική αστυνομία», δήλωσε στο Smithsonian ο σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ Νικ Ντουάιερ, που ζει στο Τόκιο και πέρασε 10 χρόνια ερευνώντας τα Ongaku Kissa για το «A Century in Sound» – μια σειρά ντοκιμαντέρ έξι επεισοδίων που αφηγείται την 100χρονη ιστορία του Τόκιο μέσα από τη μουσική και τις αναμνήσεις.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Wong Wei Him | Architect & Photographer (@wongweihim)

Μετά τον πόλεμο, η φτώχεια «πολιορκούσε» την Ιαπωνία. Τα βινύλια και ο εξοπλισμός ήταν αγαθά που οι περισσότεροι Ιάπωνες δεν μπορούσαν να αγοράσουν.

Ωστόσο, όταν οι αμερικανικές δυνάμεις αποχώρησαν από την Ιαπωνία τη δεκαετία του 1950, τα ongaku kissa αναβίωσαν: τα βινύλια που άφησαν πίσω τους οι Αμερικανοί στρατιώτες πουλήθηκαν σε παζάρια και τα αυτοσχέδια πικάπ έκαναν την εμφάνιση τους.

Καθώς τα χρόνια περνούσαν, κάθε είδος μουσικής, είτε ροκ εν ρολ είτε κλασική, είτε αργεντίνικο τανγκό, είχε το δικό του kissa.

«Ήταν ταυτόχρονα χώροι μάθησης, χώροι θεραπείας και χώροι λατρείας», πρόσθεσε ο Ντουάιερ.

*Με πληροφορίες από: Smithsonian Magazine | DEEP Tokyo Magazine | The Vinyl Factory Κεντρική φωτογραφία θέματος: Instagram