Η Ναόμι Κάμπελ γράφει για τον Πάμπλο Πικάσο: Βλέμμα, εξουσία και η σχέση καλλιτέχνη–μούσας

Η Ναόμι Κάμπελ έρχεται να ρίξει «φως» με ένα δοκίμιο στη σχέση καλλιτέχνη και μούσας, στο πλαίσιο νέας έκθεσης έργων του Πάμπλο Πικάσο που παρουσιάζει η Nahmad Contemporary στην Ελβετία, σύμφωνα με το The Art Newspaper.

Η γκαλερί, με έδρα τη Νέα Υόρκη, ιδρύθηκε το 2013 από τον Τζόζεφ Νάμαντ, μέλος της γνωστής οικογένειας εμπόρων τέχνης, ενώ ο πατέρας του, Ντέιβιντ Νάμαντ, θεωρείται ότι κατέχει τη μεγαλύτερη ιδιωτική συλλογή έργων του Πικάσο διεθνώς.

Η έκθεση θα φιλοξενηθεί στη γκαλερί Tarmak22 στο Γκστάαντ από τις 14 Φεβρουαρίου έως τις 15 Μαρτίου και θα περιλαμβάνει 14 έργα από τη σειρά Le Peintre et son modèle (Ο ζωγράφος και το μοντέλο).

Τα έργα δημιουργήθηκαν την περίοδο 1963–1965, στα τελευταία χρόνια της ζωής του Πικάσο, αν και το μοτίβο της σχέσης ζωγράφου και μοντέλου διατρέχει μεγάλο μέρος της καλλιτεχνικής του διαδρομής.

Βλέμμα, εξουσία και οικειότητα

Το δοκίμιο της Κάμπελ, η οποία διατηρεί μακροχρόνια φιλική σχέση με την οικογένεια Νάμαντ, αντλεί —όπως σημειώνει η γκαλερί— από την προσωπική της εμπειρία του να βρίσκεται διαρκώς στο επίκεντρο του βλέμματος.

«Έχω περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου μπροστά στην κάμερα, κάτι που μου δίνει μια ιδιαίτερη οπτική για τη σχέση ανάμεσα στον δημιουργό και το μοντέλο. Πρόκειται για μια σχέση σύνθετη, πολυεπίπεδη και φορτισμένη με εξουσία», ανέφερε σε δήλωσή του το μοντέλο.

Η σειρά Le Peintre et son modèle εστιάζει στην επιθυμία, την οικειότητα και τις σχέσεις δύναμης που αναπτύσσονται ανάμεσα στον καλλιτέχνη και τη γυμνή γυναίκα που ποζάρει απέναντί του. Τα έργα φιλοτεχνήθηκαν λίγο μετά τον γάμο του Πικάσο με τη Ζακλίν Ροκ, τη γυναίκα που θα γινόταν η τελευταία σύζυγός του και ήταν πάνω από σαράντα χρόνια νεότερή του.

Σύμφωνα με τη γκαλερί, το μοντέλο στους πίνακες ενδέχεται να λειτουργεί ως έμμεση αναφορά στη Ζακλίν. Ανάμεσα στα έργα της έκθεσης περιλαμβάνονται πίνακες που έχουν παρουσιαστεί σε κορυφαία μουσεία, όπως το Centre Pompidou στο Παρίσι, το Fondation Beyeler κοντά στη Βασιλεία, το Museo Reina Sofía στη Μαδρίτη και το Guggenheim της Νέας Υόρκης.

Στο κείμενό της, η Κάμπελ επισημαίνει τις αναλογίες ανάμεσα στη σχέση ζωγράφου και μοντέλου και σε εκείνη ανάμεσα σε φωτογράφο και μοντέλο — μια δυναμική που γνωρίζει καλά μέσα από τη μακρόχρονη πορεία της στη μόδα.

Όπως γράφει, σε μια εποχή όπου η ορατότητα αντιμετωπίζεται ως νόμισμα και η αυτοέκθεση συχνά συγχέεται με την ισχύ, τα έργα αυτά αποκτούν ιδιαίτερη επικαιρότητα, καλώντας τον θεατή να αναλογιστεί τι σημαίνει να βλέπεις και να σε βλέπουν, σε έναν κόσμο αδιάκοπης κυκλοφορίας εικόνων και ολοένα πιο επίπεδης οικειότητας.