Η Έλενα Λεώνη αποκαλύπτεται και μοιράζεται μαζί μας το μουσικό ταξίδι της

Η Έλενα Λεώνη επιστρέφει με την επίσημη κυκλοφορία του πρώτου της τραγουδιού, της «Βροχής», ένα κομμάτι που γράφτηκε πριν από περισσότερα από δέκα χρόνια και τώρα βρίσκει τον δρόμο του προς το κοινό. Για την ίδια, η κυκλοφορία αυτή δεν είναι απλώς ένα ντεμπούτο, αλλά η αφετηρία ενός πρώτου ολοκληρωμένου κύκλου που θα κορυφωθεί στον πρώτο της δίσκο – μια προσωπική συλλογή από «πρώτες φορές» που αποτυπώνουν την εξέλιξή της ως καλλιτέχνιδα.

Η δημιουργία της «Βροχής» συνδέεται στενά με τις ρίζες της στην Ήπειρο και την καλλιτεχνική της αναζήτηση στη γλυπτική και τα εικαστικά. Η επαφή με τη φύση, η αίσθηση της πέτρας και του νερού, αλλά και η διαρκής αναζήτηση ισορροπίας μεταξύ αντίθετων στοιχείων, διαμόρφωσαν τόσο τη μουσική όσο και την οπτική προσέγγιση της Λεώνη, που συνοδεύει κάθε κομμάτι της με video και animation δικής της επιμέλειας.

Ταυτόχρονα, η Έλενα αναδεικνύει την αξία της συνεργασίας και του μοίρασματος στην τέχνη της, όπως φαίνεται στη χημεία με τις συναδέλφισσές της, αλλά και από τις συνεργασίες με διαφορετικές γενιές καλλιτεχνών. Η «Βροχή» είναι έτσι περισσότερο από ένα τραγούδι – είναι ένα προσωπικό ταξίδι, μια γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον, ένα πρώτο βήμα για να συστηθεί πλήρως η Λεώνη στο κοινό μέσα από τον επερχόμενο δίσκο της.

Η «Βροχή» είναι το πρώτο τραγούδι που έγραψες ποτέ, αλλά κυκλοφορεί τώρα, σε μια ώριμη φάση της πορείας σου. Τι σε έκανε να νιώσεις ότι ήρθε η σωστή στιγμή να το μοιραστείς;

Σωστά, η «Βροχή» γράφτηκε περίπου 11 χρόνια πριν, όταν ήμουν ακόμα φοιτήτρια της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας. Είχε βγει και ξαναμπεί πολλές φορές στο συρτάρι μέχρι να πάρω την απόφαση να κυκλοφορήσει επίσημα. Νομίζω ότι ο λόγος που πήρα απόφαση να μοιραστώ το πρώτο μου τραγούδι τώρα, είναι το γεγονός ότι ετοιμάζω τον πρώτο μου δίσκο και ήθελα όλο αυτό το ταξίδι, που θα είναι ουσιαστικά μια πρώτη ολοκληρωμένη καλλιτεχνική παρουσίαση του εαυτού μου, να έχει και ως αφετηρία το πρώτο μου τραγούδι! Θα είναι λοιπόν αυτός ο δίσκος και μια προσωπική συλλογή από δικές μου «πρώτες φορές».

Το τραγούδι γεννήθηκε στην Ήπειρο, σε μια περίοδο έντονης καλλιτεχνικής αναζήτησης και επαφής με τη φύση. Πόσο καθοριστική υπήρξε εκείνη η εμπειρία στο Τσεπέλοβο για τη μετέπειτα δημιουργική σου ταυτότητα;

Ουσιαστικά το τραγούδι γράφτηκε σε μια περίοδο που δούλευα ένα γλυπτό από πέτρα στο Τσεπέλοβο υπό την επιμέλεια του καθηγητή μου Γιώργου Χουλιαρά. Εκεί στη φύση της Ηπείρου έγραψα αυτό το τραγούδι και γι’ αυτό μάλιστα ενσωμάτωσα και ένα απόσπασμα από το παραδοσιακό ηπειρώτικο τραγούδι «Ξενιτεμένο μου πουλί». Αυτή η εμπειρία, όπως και όλη η ενασχόληση μου με την γλυπτική και τα εικαστικά, έπαιξε σίγουρα τεράστιο ρόλο στην καλλιτεχνική μου διαμόρφωση. Για μένα η μουσική που φτιάχνω κρύβει εικόνα. Την ώρα που γράφω ένα κομμάτι σκέφτομαι ταυτόχρονα το visual που θα το πλαισιώσει! Δεν θεωρώ τη μουσική μου ολοκληρωμένη χωρίς την οπτικοποίηση και γι’ αυτό και όλα τα κομμάτια που έχω κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής συνοδεύονται από music videos, τα οποία σε μεγάλο βαθμό επιμελούμαι εγώ. Μάλιστα σε ένα από αυτά, στο «Ζεϊμπέκικο», έχω εντάξει και ένα animation που έφτιαξα εγώ με τα χεράκια μου ζωγραφίζοντας με τη γραφίδα μου περίπου 500 σχέδια στο χέρι!

Η εικόνα της πέτρας και του νερού –του σταθερού και του αεικίνητου– λειτουργεί σχεδόν ως φιλοσοφικός άξονας στη «Βροχή». Πιστεύεις ότι αυτή η αντίθεση σε συνοδεύει και ως άνθρωπο, πέρα από το συγκεκριμένο τραγούδι;

Αυτό είναι το μόνο σίγουρο! Και στη ζωή μου, αλλά και καλλιτεχνικά. Γενικά μου αρέσουν οι αντιθέσεις και η ισορροπία που μπορεί να βρεθεί ανάμεσα σε αυτές. Είναι κάτι που με ενδιαφέρει και με παρακινεί και δημιουργικά συχνά! Εγώ είμαι ένας άνθρωπος που αγαπώ τη σταθερότητα και έχω μεγαλώσει και σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον. Όποιος με ξέρει γνωρίζει πολύ καλά πόσο αμετακίνητη είμαι στις αποφάσεις μου γενικά! Να φανταστείτε όταν ήμουν πολύ μικρή, για κάποιον λόγο, είχα πάρει την απόφαση με την αδερφή μου να μην δοκιμάσουμε κόκα κόλα ποτέ και ακόμα μέχρι σήμερα δεν ξέρω τι γεύση έχει. Xαχα! Παρ’ όλη λοιπόν την αγάπη μου στη σταθερότητα, λοιπόν, ασχολούμαι και έχω στηρίξει όλη μου τη ζωή, επαγγελματικά και συναισθηματικά, σε κάτι τόσο ασταθές και απρόβλεπτο όπως είναι η τέχνη! Εκεί η ισορροπία θέλει δουλειά για να βρεθεί!

Σε ένα από τα πιο πρόσφατα βίντεο που ανήρτησες στα social media σου, μέσα σε ένα αυτοκίνητο, ερμηνεύεις τη «Βροχή» με τη Μαρίνα Σάττι και την Ερασμία Μαρκίδη σε ένα απόλυτα ανεπιτήδευτο περιβάλλον. Τι αλλάζει για σένα όταν ένα τραγούδι φεύγει από τη σκηνή και επιστρέφει στην απλότητα;

Για μένα στην προκειμένη περίπτωση η μεγάλη αλλαγή δεν έχει να κάνει με το περιβάλλον και την απλότητα! Η μεγάλη αλλαγή που αισθάνθηκα είναι αυτό το μοίρασμα με τα κορίτσια! Είναι η αίσθηση του να μοιράζεσαι κάτι δικό σου με ανθρώπους που αγαπάς! Με τα κορίτσια συνεργαζόμαστε εδώ και 10 χρόνια περίπου, αλλά αυτή η λέξη δεν περιγράφει ακριβώς την κατάσταση. Στην πραγματικότητα εδώ και 10 χρόνια μοιραζόμαστε τη ζωή, ταξιδεύουμε σ’ όλον τον κόσμο, ζούμε τεράστιες εμπειρίες μαζί και μεγαλώνουμε μαζί! Αυτό το δέσιμο είναι τόσο πολυδιάστατο που δεν υπάρχει ακριβώς λέξη να το περιγράψει. Όταν λοιπόν στο αμάξι, μετά από έναν καφέ, τραγουδήσαμε το τραγούδι μου και τον στίχο: «αγκαλιά, μαζί θα τραγουδάμε», συγκινήθηκα, γιατί τραγουδούσαμε ακριβώς για μας! Εμείς τραγουδάμε αγκαλιά!

View this post on Instagram

A post shared by Elena Leoni (@elena.leoni_)

 Έχεις σπουδάσει Γλυπτική, αλλά έχεις εμβαθύνει και στη Βυζαντινή και σύγχρονη μουσική. Πώς «μιλούν» μεταξύ τους οι εικαστικές τέχνες και το τραγούδι στη δική σου δημιουργική διαδικασία;

Ακούγονται πολύ βαρύγδουπα όταν τα ακούω μαζεμένα. Όντως έχω πάρει πτυχίο στη γλυπτική από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, Δίπλωμα Βυζαντινής Μουσικής και Πτυχίο Σύγχρονου τραγουδιού από το Εθνικό Ωδείο με καθηγητή τον κ.Πάνο Δήμα! Εμένα πάντα με ενδιέφερε να γνωρίζω πράγματα και να μαθαίνω, και όλα αυτά τα έκανα από πολύ μικρή ηλικία και έτσι ήταν πάντα κομμάτι του εαυτού μου! Θεωρώ ότι όλες αυτές οι σπουδές σε διαφορετικά αντικείμενα απλά έχουν διαμορφώσει το ποια είμαι σαν προσωπικότητα και αυτό με τη σειρά του διαμορφώνει και την τέχνη μου! Απλά χαίρομαι που έχω πολλά διαφορετικά εργαλεία για να παίζω και να πειραματίζομαι.

Έχεις συνεργαστεί με δημιουργούς διαφορετικών γενεών και αισθητικών, από τη Μαρίνα Σάττι και τη Νατάσσα Μποφίλιου μέχρι τον Γιώργο Νταλάρα και τον Διονύση Σαββόπουλο. Τι κρατάς από αυτές τις διαδρομές και τι αφήνεις πίσω;

Σίγουρα δεν αφήνω τίποτα πίσω. Είχα την τύχη από πολύ νωρίς να βρεθώ στη σκηνή με καλλιτέχνες που θαυμάζω πραγματικά και να αποκτήσω εμπειρίες ζωής παίζοντας σε εμβληματικούς χώρους. Για μένα αυτό ήταν όνειρο ζωής. Έχω πάρει πολλή έμπνευση από τους ανθρώπους αυτούς και κατάλαβα ότι όταν κάποιος φτάνει να είναι τόσο «ψηλά» σίγουρα δεν είναι τυχαίο. Μπορεί όντως να έχω συνεργαστεί με καλλιτέχνες διαφορετικών γενεών και διαφορετικής αισθητικής, αλλά υπάρχει σε όλους ένα κοινό χαρακτηριστικό: το ανεξάντλητο πάθος γι’ αυτό που κάνουν και η αντοχή να δουλεύουν πραγματικά σκληρά και αδιάκοπα γι’ αυτό.

View this post on Instagram

A post shared by Elena Leoni (@elena.leoni_)

Παράλληλα με τη μουσική, δραστηριοποιείσαι στην εικονογράφηση, μεταγλώττιση και τις εκδόσεις. Πώς διαχειρίζεσαι αυτή τη διαρκή εναλλαγή ρόλων χωρίς να χάνεται ο πυρήνας σου ως καλλιτέχνιδα;

Όπως είπα και πριν ο πυρήνας μου ως καλλιτέχνιδα θεωρώ ότι είναι η προσωπικότητά μου και αυτή είναι παζλ, όπως όλων μας! Το δικό μου παζλ έχει διάφορους ρόλους, αλλά είναι όλοι γύρω από την τέχνη. Μου πήρε καιρό να μη νιώθω άσχημα που δεν θέλω να διαλέξω έναν ρόλο και να αποδεχτώ ότι θα είμαι ‘‘σκορπισμένη’’ σε διαφορετικά πράγματα. Παλιά με στεναχωρούσε γιατί πήγαινα στους συμφοιτητές μου στην Καλών Τεχνών και λέγανε «η τραγουδίστρια» και πήγαινα μετά στους μουσικούς και λέγανε «η καλοτεχνίτισσα». Τώρα το καμαρώνω!

Η «Βροχή» μιλά για τη συνύπαρξη δύναμης και ευαλωτότητας. Θεωρείς ότι σήμερα υπάρχει χώρος στο ελληνικό τραγούδι για αυτή την ειλικρινή, χαμηλόφωνη αφήγηση;

Θεωρώ ότι σήμερα υπάρχει χώρος στο ελληνικό τραγούδι για τα πάντα και για τίποτα ταυτόχρονα! Υπάρχει τόση πληροφορία σήμερα εκεί έξω που το θέμα «χώρος» μοιάζει τρομακτικό. Φαινομενικά είναι μια εποχή που υπάρχει χώρος για τα πάντα και ταυτόχρονα όλα είναι τόσο κορεσμένα που δεν υπάρχει χώρος για τίποτα!

Κοιτώντας μπροστά, η «Βροχή» λειτουργεί ως επιστροφή στο ξεκίνημα ή ως αφετηρία για κάτι καινούργιο;

Όπως είπα και στην πρώτη ερώτηση η «Βροχή» είναι επιστροφή στο ξεκίνημα για να ξεκινήσει έτσι ένας νέος πρώτος κύκλος! Ο κύκλος του πρώτου μου δίσκου, όπου αυτό θα μας οδηγήσει στην επόμενη ερώτηση.

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Φυσικά ο δίσκος μου, είναι κάτι που το θέλω πολύ, να συστηθώ πιο ολοκληρωμένα καλλιτεχνικά. Θα υπάρξουν live εμφανίσεις σε διαφορά μέρη και κάποια σημαντικά live που δεν μπορώ να ανακοινώσω ακόμα, αλλά οποίος θέλει μπορεί να με βρει στα social και εκεί θα τα λέω τα σχέδια μου αναλυτικά με το νι και με το σίγμα.