Σήμερα συμπληρώνονται 80 χρόνια από την απελευθέρωση των Εβραίων από το Άουσβιτς, στρατόπεδο συγκέντρωσης και εξόντωσης της ναζιστικής Γερμανίας στην Πολωνία.

Με αφορμή την 80ή επέτειο, ο επιζών Άλμπρεχτ Βάινμπεργκ, 99 ετών σήμερα, θυμάται την άφιξή του ως εφήβου στο στρατόπεδο και διηγείται την ιστορία του στον Guardian.

«Πριν ανέλθουν οι Ναζί στην εξουσία, η ζωή ήταν ειδυλλιακή. Ζούσαμε ευτυχισμένοι δίπλα στους γείτονές μας. Όταν γιόρταζαν τα Χριστούγεννα, μας καλούσαν, όταν γιορτάζαμε το Χανουκά, έρχονταν στο δικό μας σπίτι. Μετά ήρθαν οι Ναζί στην εξουσία και ο αντισημιτισμός έδειξε το άσχημο πρόσωπό του. Η πλατεία απέναντι από το σπίτι μας μετονομάστηκε σε Πλατεία Άντολφ Χίτλερ, και μέλη της Χιτλερικής Νεολαίας ύψωναν και κατέβαζαν καθημερινά μια σημαία εκεί», θυμάται ο Άλμπρεχτ.

Άουσβιτς: «Πήραν τους γονείς μου, τους οποίους δεν ξαναείδαμε ποτέ»

«Τη Νύχτα των Κρυστάλλων μάς έδιωξαν από τα κρεβάτια μας, μας καταδίωξαν στους δρόμους και μας κλείδωσαν στο τοπικό σφαγείο, αναγκάζοντας τους άντρες να καθαρίζουν τους στάβλους των χοίρων. Πήραν τους γονείς μου —τους οποίους δεν ξαναείδαμε ποτέ— και εγώ και τα αδέλφια μου εξαναγκαστήκαμε σε καταναγκαστική εργασία. Τον Απρίλιο του 1943 μας συγκέντρωσαν και μας μετέφεραν με φορτηγά μετακόμισης χωρίς παράθυρα, ώστε οι Βερολινέζοι να μη βλέπουν τι συνέβαινε, στον σιδηροδρομικό σταθμό του Γκρούνεβαλντ, όπου μας περίμεναν βαγόνια-κλουβιά», συνεχίζει να περιγράφει.

«Η Φρίντελ κι εγώ δώσαμε όρκο ο ένας στον άλλον ότι δεν θα παντρευόμασταν ποτέ και δεν θα φέρναμε στον κόσμο άλλους Εβραίους»

Ο Άλμπρεχτ Βάινμπεργκ

Όπως λέει εκείνα τα λεπτά που βρίσκονταν στο τρένο πίστευαν πως τους πάνε ανατολικά για να εργαστούν για τον στρατό. «Φτάσαμε όμως στο Άουσβιτς και δεν είχαμε ιδέα τι ήταν αυτό».

«Με μάρκαραν με τον αριθμό 116927 και πλέον δεν ήμουν ο Άλμπρεχτ Βάινμπεργκ»

«Άνθρωποι με ριγέ στολές φυλακισμένων ούρλιαζαν: ‘Βγείτε έξω, βγείτε έξω!’ και επειδή δεν υπήρχαν σκάλες, μερικοί ηλικιωμένοι και άτομα με αναπηρίες έπεσαν στο έδαφος, και οι νεότεροι απλώς περνούσαν από πάνω τους για να μην τους χτυπήσουν.

»Οι περισσότερες γυναίκες και τα παιδιά πήγαν προς μία κατεύθυνση. Έχασα τη θέα της αδερφής μου μόλις φτάσαμε και διάλεξαν όσους από εμάς θεωρούσαν ότι είμαστε σε καλή φυσική κατάσταση και μας πήγαν στο Μόνοβιτς (γνωστό ως KZ Auschwitz III Monowitz) για να δουλέψουμε για την εταιρεία IG Farben, παράγοντας μεθανόλη και καουτσούκ για τον στρατό», συνεχίζει ο Άλμπρεχτ.

«Με μάρκαραν με τον αριθμό 116927 και πλέον δεν ήμουν ο Άλμπρεχτ Βάινμπεργκ», θυμάται χαρακτηριστικά.

«Δεν ένιωθα τίποτα παρά μόνο μίσος για τη Γερμανία»

«Δούλεψα εκεί για δύο χρόνια… Μετά από αρκετές πορείες θανάτου, βρήκα τον εαυτό μου ξαπλωμένο ανάμεσα στους νεκρούς και τους ζωντανούς σε ένα βαγόνι. Τα σώματά μας πετάχτηκαν έξω. Δύο μέρες αργότερα, ένα τανκ μπήκε μέσα. Σκέφτηκα: ‘Τώρα, επιτέλους, θα ελευθερωθώ από τον θάνατο’, αλλά ήταν Βρετανοί στρατιώτες που ήρθαν να μας απελευθερώσουν. Αργότερα μου είπαν ότι ζύγιζα 29 κιλά.

»Εγώ και η αδερφή μου, Φρίντελ, με την οποία είχα επανενωθεί, αποφασίσαμε ότι θέλαμε να μεταναστεύσουμε. Δεν ένιωθα τίποτα παρά μόνο μίσος για τη Γερμανία», δηλώνει ο 99χρονος Άλμπρεχτ.

«Μας πήγαν στο Μπρεμερχάφεν (πόλη της Γερμανίας) και τον Φεβρουάριο του 1947 πήραμε ένα πλοίο για τη Νέα Υόρκη, όπου ζήσαμε για περισσότερα από 60 χρόνια. Είχα ένα κρεοπωλείο —το Jack and Al’s Meat Market— μαζί με έναν άλλο επιζώντα.

»Η Φρίντελ κι εγώ δώσαμε όρκο ο ένας στον άλλον ότι δεν θα παντρευόμασταν ποτέ και δεν θα φέρναμε στον κόσμο άλλους Εβραίους».

Ο Άλμπρεχτ είχε έναν ακόμη αδερφό, το μεγαλύτερο παιδί της οικογένειας, τον Ντίτερ. Επανενώθηκε μαζί του μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο Ντίτερ, σε αντίθεση με τα άλλα δυο του αδέρφια, επέστρεψε στον τόπο του, ένα χωριό της βόρειας Γερμανίας. Το 1947 όμως σκοτώνεται σε τροχαίο δυστύχημα υπό ύποπτες συνθήκες.

Ειδήσεις Σήμερα: