Παρανοημένος από έρωτα ένας άνδρας σηκώνει το όπλο για να σκοτώσει τη γυναίκα που τον έχει απορρίψει. Την ώρα της εκπυρσοκρότησης μπαίνει μπροστά η γιαγιά της και δέχεται τα θανατηφόρα σκάγια.

Μοιάζει με σκηνή από σίριαλ, είναι όμως η πραγματικότητα. Συνέβη στην Κρύα Βρύση Πέλλας, τα δελτία ειδήσεων αναφέρθηκαν εκτενώς στο περιστατικό το ίδιο και ο Τύπος. Η 22αχρονη εγγονή τραυματίστηκε ελαφρά.

Η 69αχρονη γιαγιά πέθανε. Επειδή λειτούργησε ακαριαία το ένστικτο της μάνας που την κρίσιμη στιγμή πρέπει να προστατεύσει τα παιδιά της και αντέδρασε χωρίς σκέψη; ΄Η αυτό που έκανε το έκανε με απόλυτη συναίσθηση πως οδηγούνταν στο θάνατο; Όπως και αν έχει, η πράξη της, η απόφασή της να μπει ανάμεσα στην εγγονή της και στον παρ’ ολίγο δολοφόνο της και να γίνει αυτή ο στόχος, παραπέμπει σε αρχαία τραγωδία.

Αισθάνομαι, όμως, πως προσπεράσαμε βιαστικά τα μηνύματα που απορρέουν από αυτή την πράξη. Πώς την παρακολουθήσαμε ως ένα ακόμα έγκλημα… ρουτίνας από αυτά που καθημερινά μεταδίδονται για ένα – δύο λεπτά στα δελτία ειδήσεων για να χαθούν και να ξεχαστούν γρήγορα όταν θα «πέσουν» τα επόμενα ρεπορτάζ.

Πως, μέσα σε μια εβδομάδα πλούσια σε ειδήσεις και εντάσεις (πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές), δεν της δώσαμε τη σημασία που θα έπρεπε. Περισσότερο σταθήκαμε στο αμόκ του δολοφόνου, παρά στη θυσία του θύματος.

Τη θεωρήσαμε αυτονόητη επειδή επρόκειτο για τη γιαγιά; Για την οποία των παιδιών της τα παιδιά είναι δύο φορές παιδιά της; Καμία θυσία δεν είναι αυτονόητη!

Ειδικά όταν θυσιάζεις τη ζωή σου. Πρόκειται για πράξη που ακουμπά την αγιοσύνη, και που μπορεί να μας διδάξει πολλά. Να φωτίσει το μεγαλείο μιας αγάπης πιο μεγάλης από την αγάπη για τον ίδιο μας τον εαυτό. Η θυσία της γιαγιάς από την Πέλλα είναι, νομίζω, η πιο συγκλονιστική είδηση των τελευταίων ημερών.