«Μόνο ο Θεός Συγχωρεί» με Ράιαν Γκόσλινγκ αυτή την εβδομάδα στις αίθουσες!

Ο Τζούλιαν (Ράιαν Γκόσλινγκ), ένας αμερικανός φυγάς, χρησιμοποιεί μια λέσχη πυγμαχίας στην Μπανγκόκ, ως βιτρίνα, για τα ναρκωτικά που διακινεί. Η μητέρα του (Κρίστιν Σκοτ Τόμας), επικεφαλής μιας τεράστιας εγκληματικής οργάνωσης, φτάνει από τις ΗΠΑ, για να παραλάβει τη σωρό του νεκρού γιου της, Μπίλυ. Ο αδερφός του Τζούλιαν, δολοφονήθηκε αφού σκότωσε με αποτρόπαιο τρόπο μια πόρνη. Διψασμένη για αίμα κι εκδίκηση, απαιτεί τα κεφάλια των δολοφόνων από τον Τζούλιαν.

Εκείνος, θα πρέπει πρώτα να αντιμετωπίσει τον Τσανγκ (Βιθάγια Πάνσρινγκραμ), έναν μυστηριώδη άντρα, σύμβολο θείας δικαιοσύνης, κι αποφασισμένο να πατάξει μια για πάντα τη διαφθορά στους οίκους ανοχής και στις λέσχες πυγμαχίας.

Στο πολυαναμενόμενο «Μόνο ο Θεός Συγχωρεί«, ο Γκόσλινγκ συμπρωταγωνιστεί με τους Κρίστιν Σκοτ Τόμας και Βιθάγια Πάνσρινγκραμ, ενώ η σκηνοθεσία είναι του ικανότατου Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν, με τον οποίο ο Γκόσλινγκ συνεργάζεται για δεύτερη φορά μετά το Drive.

Σκοτεινό, σκληρό, ομολογουμένως για γερά στομάχια, το τελευταίο φιλμ του Ρεφν έχει δεχτεί κριτικές από πολλούς, όχι μόνο θετικές, ακόμη και στο Φεστιβάλ Καννών όπου παρουσιάστηκε. Ο σκηνοθέτης έχει μάλιστα δηλώσει ότι είναι έτοιμος και για το σίκουελ της ταινίας, επιμένοντας στα χρώματα, τη δράση και την εικόνα του ανατολικού υπόκοσμου, μέσα στον οποίο πρωταγωνιστεί και σε αυτήν την ταινία ο Ράιαν Γκόσλινγκ.

Πληροφορίες για τους Γκόσλινγκ και Ρεφν και σημείωμα του σκηνοθέτη για την ταινία

Ο Ράιαν Γκόσλινγκ είναι γνωστός σε όλους πια και αγαπητός στους περισσότερους. Θεωρείται ο Τζέιμς Ντιν της εποχής μας, υιοθετώντας ένα στυλ που ποικίλλει ανάμεσα στο πικάντικα αλήτικο και το επιτηδευμένα κυριλέ!
Καναδικής καταγωγής, γεννημένος το 1980 έχει ήδη καταφέρει να είναι υποψήφιος για Όσκαρ για την ερμηνεία του στην ταινία Half Nelson, το 2006, ως καθηγητής σε σχολείο του Brooklyn, ο οποίος προσπαθεί με ιδιότυπες μεθόδους διδασκαλίας να εμπνεύσει τους μαθητές του και να τους μάθει να σκέφτονται και να αποφασίζουν μόνοι τους για την ορθότητα των πραγμάτων, ενώ στην προσωπική του ζωή βασανίζεται από απογοητεύσεις.

Για το ίδιο ρόλο απέσπασε τα βραβεία Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου Ηθοποιού από τα National Board of Review, τα Διεθνή Φεστιβάλ του Σιάτλ και της Στοκχόλμης και από τα Βραβεία Independent Spirit.

Ωστόσο είχε ήδη ξεχωρίσει από το 2004 με τη συμμετοχή του στην ταινία Το Ημερολόγιο, του Νικ Κασσαβέτης. Για το ρόλο του στο The Believer (Ο Πιστός), το 2001, ήταν επίσης υποψήφιος για βραβείο Independent Spirit και London Critics’ Circle Film, ενώ η ταινία τιμήθηκε με το Μέγα Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ του Σάντανς το 2001.

Από εκεί και πέρα, ο δρόμος ήταν ανοιχτός και μάλλον ανεμπόδιστος. Το 2002 συμπρωταγωνίστησε μαζί με τη Σάντρα Μπούλοκ στην ταινία Θεωρίες Εγκλήματος (Murder by Numbers) και καλπάζοντας ολοένα και περισσότερο προς την αναγνωρισιμότητα, την επόμενη χρονιά τον είδαμε στις Δηλητηριασμένες Ψυχές (The United States of Leland) μαζί με τους Κέβιν Σπέισι, Ντον Τσιντλ και Μισέλ Γουίλιαμς.

Το 2004, έλαβε τον τίτλο Male Star of Tomorrow από το National Association of Theatre Owners.
Για την ερμηνεία του στο Lars and the Real Girl, (Ο Λαρς και η Κούκλα του) απέσπασε ένα Βραβείο Satellite και δύο υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα και Βραβείο Screen Actors Guild. Αργότερα, ήταν ξανά υποψήφιος για Χρυσή Σφαίρα για το ρόλο του στο Blue Valentine.

Το 2010 τον είδαμε στη Μοιραία Σχέση με την Κίρστεν Ντανστ, ενώ το 2011 η καριέρα του πραγματικά απογει’ωθηκε συμπρωταγωνιστώντας με τον Τζορτζ Κλούνεϊ στο πολιτικό θρίλερ Αι Ειδοί του Μαρτίου, ενώ την ίδια χρονιά τον απολαύσαμε και στην κωμωδία Crazy, Stupid, Love με τον Στιβ Καρέλ. Το 2012 πρωταγωνιστεί στη δραματική ταινία του Ντέρεκ Σίανφρανς, «Στο Τέλος του Δρόμου«, στο ρόλο ενός μοτοσικλετιστή-κασκαντέρ που προσπαθεί αγωνιωδώς να συντηρήσει την οικογένεια που ξαφνικά του προκύπτει, κάνοντας ληστείες τραπεζών.

Αυτό το διάστημα προετοιμάζεται για το σκηνοθετικό του ντεμπούτο το How to Catch a Monster.

Ο σκηνοθέτης Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη το 1970, και έγινε ιδιαίτερα γνωστός για το μοντέρνο κα πρωτοποριακό στυλ του, ενώ στα 24 του, έγραψε και σκηνοθέτησε το εξαιρετικά βίαιο κι ασυμβίβαστο Pusher (1996). Η ταινία μετατράπηκε σε καλτ φαινόμενο και του χάρισε άμεση διεθνή αναγνώριση. Ακολούθησαν τα Pusher II (2004) και Pusher III.
(2005).

Η τριλογία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Τορόντο το 2005. Ακολούθησαν τα Bleeder και Valhalla Rising, που προβλήθηκαν στο Φεστιβάλ της Βενετίας το 1999 και 2009 αντίστοιχα, ενώ τα Fear X και Bronson στο Φεστιβάλ του Σάντανς το 2003 και το 2009.

Ωστόσο, το Drive, είναι η πιο εμπορική του ταινία έως σήμερα. Προβλήθηκε για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ Καννών το 2011, όπου κι απέσπασε το Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας.

Σημείωμα του σκηνοθέτη για την ταινία «Μόνο Θεός Συγχωρεί»

Η αρχική ιδέα για την ταινία, ήταν μια ιστορία για έναν άντρα που θέλει να τα βάλει με το Θεό. Από μόνο του αυτό ήταν ταυτόχρονα κι εμπόδιο, αλλά όταν έγραφα το σενάριο, κατακλυζόμουν από πολλές υπαρξιακές σκέψεις ο ίδιος (περιμέναμε το δεύτερο παιδί μας, και η σύζυγος μου περνούσε μια πολύ δύσκολη εγκυμοσύνη), και η ιδέα ενός ανθρώπου που θέλει να πολεμήσει τα θεία, χωρίς να ξέρει ακριβώς το λόγο γιατί, με εξίταρε.
Με αυτό ως βάση, δημιούργησα ένα χαρακτήρα, τον Τσανγκ, ο οποίος πιστεύει ότι είναι Θεός, και βασικό πρωταγωνιστή τον Τζούλιαν, ο οποίος αναζητά μια θρησκεία στην οποία να μπορεί να πιστέψει.
Η πίστη βασίζεται στην ανάγκη μας για μια απάντηση από ψηλά, αλλά τις περισσότερες φορές δε γνωρίζουμε καν την ερώτηση. Όταν η απάντηση έρχεται, πρέπει να κοιτάξουμε στο παρελθόν για να βρούμε τι ρωτήσαμε. Κάπως έτσι, η ταινία είναι φτιαγμένη ως απάντηση, με την ερώτηση να αποκαλύπτεται στο τέλος.
Εκ των υστέρων, είδα τις ομοιότητες του Τσανγκ με τον One Eye του Valhalla Rising, και του Οδηγού στο Drive – είναι όλοι τους ριζωμένοι στη μυθολογία και δυσκολεύονται να συμβαδίσουν με την καθημερινότητα. Ο Τσανγκ, καθορίζεται από την αινιγματική του συμπεριφορά, σε τέτοιο βαθμό που γίνεται ένας άϋλος χαρακτήρας, που ορίζεται από το όνομα του, κι όχι από την εικόνα του.

Κατά κάποιο τρόπο, το Μόνο Ο Θεός Συγχωρεί, είναι το σύνολο όλων των ταινιών που έχω κάνει μέχρι σήμερα. Νομίζω, ότι κατευθυνόμουν προς μία καλλιτεχνική σύγκρουση, ολοταχώς, με σκοπό να αλλάξω τα πάντα γύρω μου και να δω τι θα προέκυπτε. Πάντα έλεγα ότι ήθελα να κάνω ταινίες για γυναίκες, και καταλήγω να κάνω ταινίες με βίαιους άντρες. Τώρα που τα πάντα συγκρούονται, μπορεί να αλλάξουν παντελώς τα πράγματα για μένα. Η σύγκρουση αυτή, είναι συναρπαστική, γιατί όλα γύρω μου γίνοντα τόσο αβέβαια, και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο δεύτερος έχθρος της δημιουργικότητας, μετά το «καλό γούστο», είναι η ασφάλεια.

Επιστρέψτε στη αρχική σελίδα του σινεμά και δείτε τις νέες προβολές, κινηματογραφικά νέα και αίθουσες προβολής!

Κάντε Like στη σελίδα της Ψυχαγωγίας στο Facebook