Το Crave [ΔΙΨΑ] της Sarah Kane παρουσιάζεται, σε μετάφραση και σκηνοθεσία του Κ. Αλέξη Αλάτση, στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν (Φρυνίχου) από τις 24 έως τις 29 Απριλίου για έξι μόνο παραστάσεις. «Αν μπορούσα να ήμουν ελεύθερη από σένα χωρίς να πρέπει να σε χάσω». Τέσσερα πρόσωπα, δύο άντρες και δύο γυναίκες, και η, ίσως […]
Το Crave [ΔΙΨΑ] της Sarah Kane παρουσιάζεται, σε μετάφραση και σκηνοθεσία του Κ. Αλέξη Αλάτση, στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν (Φρυνίχου) από τις 24 έως τις 29 Απριλίου για έξι μόνο παραστάσεις.
«Αν μπορούσα να ήμουν ελεύθερη από σένα χωρίς να πρέπει να σε χάσω».
Τέσσερα πρόσωπα, δύο άντρες και δύο γυναίκες, και η, ίσως όχι τυχαία, συνάντησή τους κατά τη διάρκεια μιας νύχτας. Αυτός είναι ο παράξενος κόσμος του Crave: ακραίος, επικίνδυνος, γεμάτος σκιές και φαντάσματα. Οι ήρωες του έργου αποζητούν απελπισμένα τον έρωτα, ξέρουν όμως καλά ότι για να αποκτήσουν την ευτυχία πρέπει να ρισκάρουν τον ολοκληρωτικό ψυχικό, ίσως και σωματικό τους, αφανισμό. Γιατί ο έρωτας είναι ταυτόχρονα η ελπίδα και η συντριβή τους. Όπλο τους είναι οι λέξεις, οι κραυγές, τα αποσπάσματα αναμνήσεων, τα όνειρα και οι εφιάλτες τους. Οι ιστορίες τους πλέκουν σκοτεινούς λαβύρινθους, χωρίς αρχή και τέλος, με φράσεις που ακούγονται άλλοτε σαν μονόλογοι και δυνατά ειπωμένες σκέψεις, άλλοτε σαν κομματάκια μνήμης. Ιστορίες που χτίζονται και γκρεμίζονται τη στιγμή που αρχίζουν να παίρνουν σάρκα και οστά μπροστά στα μάτια μας. Και κάθε φορά που οι ήρωες είναι έτοιμοι να ξεφύγουν απ’ αυτό το παιχνίδι, πέφτουν ξανά στην απελπισία, είτε γιατί δεν αναγνώρισαν τον έρωτα όταν τον βρήκαν, είτε γιατί με τη στάση τους τον κατέστρεψαν, είτε γιατί δεν βρήκαν τρόπο να τον εκφράσουν. Διψούν για λύτρωση, γιατί μόνο αυτή θα δώσει ένα τέλος. Θα την βρουν;
Η Sarah Kane έγραψε το Crave το 1998, επιτυγχάνοντας κάτι που ξεπερνούσε τα ως τότε έργα της: μια αληθινή συμφωνία από φωνές, γεμάτη ρυθμό και λυρισμό, που όμως δεν θυσιάζει την αυθεντικότητα του λόγου. Γιατί όσο κι αν οι φράσεις των τεσσάρων ηρώων του έργου μοιάζουν συχνά ακατάληπτες, μάς είναι όλες βασανιστικά οικείες, εκφράζοντας συναισθήματα και καταστάσεις που μας είναι γνώριμα.
Η Γυναίκα της Ζάκυθος και άλλες αιώνιες μνήμες είναι ένα ποιητικό έργο που ο Σολωμός δεν τελείωσε ποτέ - όπως δεν τελείωσε ποτέ τα περισσότερα έργα του.
Η ταινία, που ολοκληρώθηκε πρόσφατα έπειτα από τρία χρόνια παραγωγής φέρνει και πάλι στο προσκήνιο το πιο κρίσιμο ζήτημα του καιρού μας: την κλιματική κρίση. Το Mankind’s Folly έρχεται στον κινηματογράφο Δαναό για δύο μόνο προβολές το Σάββατο 17 & την Κυριακή 18 Ιανουαρίου.
Μυστικά, σχέσεις και συγκρούσεις ξεδιπλώνονται μέσα από τις ζωές τριών ανθρώπων που προσπαθούν να σταθούν ο ένας απέναντι στον άλλον και τελικά απέναντι στον ίδιο τους τον εαυτό.
Σύνταξη
WIDGET ΡΟΗΣ ΕΙΔΗΣΕΩΝΗ ροή ειδήσεων του in.gr στο site σας