Ο «Δρόμος μακρύς» είναι ένα επίκαιρο έργο το οποίο αναφέρεται στο πώς μπορεί τελικά να λειτουργήσει η συγχώρεση και η αναμόρφωση των κρατουμένων. Γράφτηκε πριν από δύο χρόνια από τη Σίλα Στίβενσον και ανεβαίνει στη Δεύτερη Σκηνή του θεάτρου Ορφέας από τη Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου σε σκηνοθεσία Χρήστου Καρχαδάκη. «Η Μαίρη θέλει να μιλήσουμε για […]
Ο «Δρόμος μακρύς» είναι ένα επίκαιρο έργο το οποίο αναφέρεται στο πώς μπορεί τελικά να λειτουργήσει η συγχώρεση και η αναμόρφωση των κρατουμένων. Γράφτηκε πριν από δύο χρόνια από τη Σίλα Στίβενσον και ανεβαίνει στη Δεύτερη Σκηνή του θεάτρου Ορφέας από τη Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου σε σκηνοθεσία Χρήστου Καρχαδάκη.
«Η Μαίρη θέλει να μιλήσουμε για το κορίτσι που σκότωσε τον γιο μας. Εγώ θέλω να την εξαφανίσω από προσώπου γης.»
Ζώντας τις συνέπειες της άδικης δολοφονίας του γιου τους, μια οικογένεια δίνει τον δικό της αγώνα να βρει το νόημα και τη συγχώρεση.
«Το Θέατρο της Συνέργειας», σε συνεργασία με το «Πρόγραμμα της Συγχώρεσης» ανέθεσαν στη Σίλα Στιβενσον τη συγγραφή του έργου μετά από μακρά περίοδο έρευνας στις φυλακές του Λονδίνου.
Η ίδια, όπως αναφέρει για το έργο της, γράφτηκε για να παιχτεί όχι μόνο στο θέατρο αλλά και στις φυλακές, γι’ αυτό και επέλεξε να το γράψει σε ιδιαίτερο στιλ με πολύ συχνή και επιτατική απεύθυνση προς το κοινό. Χρειάστηκε μάλιστα πολλές φορές να επισκεφτεί τις φυλακές, προκειμένου να κατανοήσει τις συνθήκες που επικρατούν εκεί και να κάνει μακροσκελείς συζητήσεις με τους εκπροσώπους του «Προγράμματος για τη Συγχώρεση» και του «Προγράμματος για το Θέατρο της Συνέργειας», σχετικά με το πώς μπορεί τελικά να λειτουργήσει η συγχώρεση και η αναμόρφωση για τους κρατούμενους.
Λίγα λόγια από τη συγγραφέα για το έργο: «Όπως ο περισσότερος κόσμος, προτού ασχοληθώ με το συγκεκριμένο θέμα, δεν ήμουν ιδιαίτερα ενημερωμένη σε σχέση με το σωφρονιστικό σύστημα, έως καθόλου, δηλαδή, για την ακρίβεια. Συνειδητοποίησα όμως πολύ σύντομα το εξής. Οι περισσότεροι από τους κρατούμενους είχαν υποστεί σημαντική ζημιά πολύ προτού καταλήξουν τελικά στη φυλακή. Όλοι το υποψιαζόμαστε αυτό, κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μας, όμως το να το διαπιστώνεις τελικά, μπροστά στα ίδια σου τα μάτια, αυτό είναι μια πραγματικότητα τρομερά σοκαριστική. Κανείς από τους κρατούμενους που γνώρισα δεν προερχόταν από ένα έστω και κατ’ ιδέαν σταθερό περιβάλλον. Προέρχονταν όλοι τους από ένα χαοτικό και δηλητηριώδες κοκτέιλ: οικογενειακή εγκατάλειψη, εγκληματικότητα και βία σε διαφορετικές διαβαθμίσεις. Πολλοί απ’ αυτούς είχαν ήδη περάσει μεγάλο μέρος της ζωής τους στη φυλακή. Ήταν βαθιά συγκινητικό να τους παρακολουθώ. Τον αγώνα που κάνουν -κάποιοι απ’ αυτούς- να κατανοήσουν και να αντιληφθούν τα εγκλήματα που διέπραξαν. Μ’ έκαναν και να γελάσω, κι αυτό ήταν μια τρομερή ανακούφιση για μένα, θέλω να πω, σε σχέση με το ύφος των έργων που γράφω. Θα ήθελα να αφιερώσω αυτό το έργο σε όλους εκείνους τους κρατούμενους που κάνουν τα πρώτα τους δειλά βήματα στο δρόμο της μετάνοιας και της κατανόησης και σε όλες τις οικογένειες των θυμάτων που επιλέγουν να τους συναντήσουν σ’ αυτή τη διαδρομή. Είναι ένας δρόμος μακρύς…» Σίλα Στίβενσον
Η Γυναίκα της Ζάκυθος και άλλες αιώνιες μνήμες είναι ένα ποιητικό έργο που ο Σολωμός δεν τελείωσε ποτέ - όπως δεν τελείωσε ποτέ τα περισσότερα έργα του.
Σύνταξη
WIDGET ΡΟΗΣ ΕΙΔΗΣΕΩΝΗ ροή ειδήσεων του in.gr στο site σας