Το ούζο

Η παραγωγή του ούζου στην Ελλάδα ξεκίνησε στα μέσα του 19ου αιώνα. Στη βιβλιογραφία αναφέρονται ως σημεία παραγωγής του ο Τίρναβος και η Καλαμάτα. Μεγάλη άνθηση γνώρισε κατά τα τέλη του 19ου αιώνα η παραγωγή του ούζου στο ΠΛωμάρι της Λέσβου. Η ύπαρξη ποιοτικών τοπικών πρώτων υλών, όπως τα αμπέλια, το γλυκάνισο, τα αρωματικά φυτά και το νερό, συντέλεσε στην αναζήτηση, τη δημιουργία και την ανάπτυξη ενός ποιοτικού προϊόντος.

Η διαδικασία παραγωγής του ούζου

Η διαδικασία απόσταξης του ούζου δεν έχει αλλάξει πολύ ανά τα χρόνια. Στο παρελθόν, η αρχική αλκοολική ζύμωση, η μετατροπή του στεμφυλοσακχάρου σε αιθυλική αλκοόλη, γινόταν στο αποστακτήριο. Ακολουθούσαν οι αποστάξεις για την παραγωγή του ούζου. Σήμερα, αντί να παράγεται από πολτοποιημένα σταφύλια, η αιθυλική αλκοόλη (γεωργικής προέλευσης) προμηθεύεται από οινοπνευματοποιία.

Πότε ένα προϊόν ονομάζεται ούζο;
Σύμφωνα με τον Κανονισμό της ΕΟΚ (1576/1989) ένα προϊόν ονομάζεται ούζο όταν αποτελείται από τουλάχιστον 20% απόσταγμα και το υπόλοιπο είναι αρωματισμένη αλκοόλη. Όταν έχει λιγότερο ή καθόλου απόσταγμα, δεν θεωρείται ούζο, αλλά ένα απλό διάλυμα οινοπνεύματος, ζάχαρης και αρώματος. Εάν το τελικό προϊόν προέρχεται εξ ολοκλήρου από απόσταξη, τότε έχουμε έαν προϊόν αποστάξεως 100%.

in.gr Αγροτουρισμός