Σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, όπως στο Μαρούσι Αττικής, στην Αίγινα, στη Λέσβο, στη Σάμο, στο Βόλο, στη Σίφνο, στη Σκύρο και στην Κρήτη, κάποιοι τεχνίτες αντιστέκονται με πείσμα στην εξαφάνιση της πανάρχαιας τέχνης της αγγειοπλαστικής και συνεχίζουν την παράδοση από γενιά σε γενιά.

Γιοι αγγειοπλαστών, με τα παιδιά τους μαθητευόμενους αγγειοπλάστες και τις γυναίκες τους να διακοσμούν τα κεραμικά, οι παραδοσιακοί τεχνίτες δουλεύουν στον ηλεκτροκίνητο τροχό (ο ποδοκίνητος τροχός σπανίζει), ψήνουν στο ξυλοκάμινο και φτιάχνουν τις παραδοσιακές φόρμες, δηλαδή τα παλιά σχέδια (γλάστρες) και τα αντικείμενα (στάμνες, τσουκάλια, γαβάθες, τσανάκια) που άλλοτε εξυπηρετούσαν τις καθημερινές ανάγκες.
Υπάρχουν και παραδοσιακοί τεχνίτες που δεν ανάβουν ξυλοκάμινο, αλλά χρησιμοποιούν ηλεκτρικό καμίνι και δουλεύουν με μεράκι τις παλιές αλλά και τις καινούριες φόρμες, δηλαδή καινούρια σχέδια γλαστρών και διακοσμητικών ειδών, τα οποία καλύπτουν τις σημερινές απαιτήσεις. Η ποικιλία των κεραμικών ανά την Ελλάδα, καθώς και οι μέθοδοι κατασκευής τους μελετήθηκαν και καταγράφηκαν από την κυρία Μπέττυ Ψαροπούλου, η οποία και δημιούργησε το Μουσείο Νεώτερης Κεραμικής. Στόχος του Μουσείου, όπως λέει και η ίδια, είναι να γνωρίσει και να αγαπήσει ο επισκέπτης τη μοναδική αυτή τέχνη.

Ειδήσεις Σήμερα: