Night at the Museum – Κριτική

Αν και απευθύνεται κυρίως στα παιδιά, το “Μια Νύχτα στο Μουσείο” μπορεί να φανεί χρησιμότατο και στους ενήλικες -αρκεί οι τελευταίοι να έχουν περάσει μια τόσο κουραστική ημέρα, ώστε κάθε διεργασία του εγκεφάλου τους να έχει ανασταλεί μέχρι νεοτέρας. Η υπόθεσή του είναι παιδαριώδης, η πλοκή του ευκολοχώνευτη, ενώ το χιούμορ του δύσκολα θα το εκτιμήσει όποιος έχει περάσει -με επιτυχία- την πέμπτη τάξη του δημοτικού. Παράλληλα όμως διαθέτει και ένα υψηλότατο επίπεδο παραγωγής, έναν πρωταγωνιστή που μπορεί να προκαλέσει ευθυμία με τα πιο ευτελή υλικά, καθώς και μερικά καταπληκτικά οπτικά εφέ.
Κεντρικός ήρωας είναι ένας ανεπρόκοπος χωρισμένος πατέρας που, εξαιτίας της επαγγελματικής του αστάθειας, αδυνατεί να κερδίσει την εκτίμηση του γιου του. Κάποτε, ο φίλος μας βρίσκει επιτέλους δουλειά: νυχτοφύλακας στο Μουσείο Φυσικής και Ιστορίας. Η πρώτη νύχτα θα αποδειχθεί εφιάλτης, καθώς μια παλιά αιγυπτιακή κατάρα που ακολουθεί τη μούμια του πρώτου ορόφου θα έχει ως αποτέλεσμα να ζωντανέψουν όλα τα εκθέματα. Έτσι, ο σκελετός ενός δεινόσαυρου θα συμπεριφέρεται σαν παιχνιδιάρικο κουτάβι, το κέρινο ομοίωμα του προέδρου Θίοντορ Ρούσβελτ θα κόβει βόλτες καβάλα στο άλογό του, οι μινιατούρες του ρωμαϊκού στρατού θα τσακώνονται με τους καουμπόηδες της Άγριας Δύσης και μια αντιπαθής βαλσαμωμένη μαϊμού θα σκαρώνει στον άτυχο εργαζόμενο διάφορα, ενίοτε αηδιαστικά χουνέρια. Επιπλέον, θα εμφανιστεί και μια σπείρα αποτελούμενη από τους γέροντες προηγούμενους νυχτοφύλακες, οι οποίοι σχεδιάζουν την τέλεια κλοπή.
Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να είναι παντελώς αδιάφορα αν δεν υπήρχαν δύο βασικοί παράγοντες. Ο πρώτος είναι η παρουσία του Μπεν Στίλερ, που, πλαισιωμένος από ηθοποιούς του κύρους του Ρόμπιν Γουίλιαμς, του Μίκι Ρούνεϊ και του Όουεν Γουίλσον, δεν αφήνεται να παρασυρθεί από τα αλυσιδωτά γκαγκ και επιβάλλει μια αξιοζήλευτη ισορροπία μέσα στο χάος. Ο δεύτερος και σπουδαιότερος παράγοντας είναι τα οπτικά εφέ. Εδώ, η ποικιλία και η διαφορά στις κλίμακες συνιστούσαν έναν πολύ μεγάλο βαθμό δυσκολίας – για παράδειγμα, ο γιγάντιος δεινόσαυρος έπρεπε να συνυπάρχει με τους μικροσκοπικούς λεγεωνάριους και όλοι μαζί με τους ηθοποιούς. Όμως όλα δούλεψαν ρολόι. Διαφορετικές ομάδες τεχνικών δημιούργησαν τα επιμέρους στοιχεία και έπειτα τα συνέθεσαν, εντάσσοντάς τα με αληθοφάνεια μέσα στο χώρο του μουσείου – το οποίο στήθηκε στα τεράστια πλατό ενός καναδέζικου στούντιο με το χαρακτηριστικό όνομα “Μαμούθ”.
Η δουλειά τους αντανακλάται περίφημα στο παρόν DVD, όπου οι ζεστές αποχρώσεις της εικόνας γράφουν πολύ ωραία, οι αντηχήσεις των αιθουσών του μουσείου γεμίζουν ισορροπημένα το σαλόνι μας και τα μπόλικα extra είναι αρκετά κατατοπιστικά για όποιον αναρωτιέται “πώς τα γυρίζουν όλα αυτά”. Σε γενικές γραμμές δηλαδή πρόκειται για μια ταινία που μπορεί να λειτουργήσει θαυμάσια ως αγχολυτικό και έπειτα να ξεχαστεί.