Flightplan – Κριτική

Όταν ο σύζυγός της σκοτώνεται, γλιστρώντας και πέφτοντας από την ταράτσα, μια μηχανικός αεροσκαφών αποφασίζει να εγκαταλείψει το Βερολίνο και να μεταφέρει τη σορό του στην Αμερική. Μαζί με την κόρη της θα ταξιδέψουν με υπερσύγχρονο επιβατηγό αεροσκάφος. Μετά την απογείωση η Κάιλ μεταφέρεται στις πίσω θέσεις για να κοιμηθούν άνετα με τη μικρή. Ξυπνά έπειτα από τρεις ώρες και ανακαλύπτει ότι το κοριτσάκι λείπει. Μάταια το αναζητά σε όλο το αεροπλάνο. Ούτε το πλήρωμα ούτε οι συνταξιδιώτες της το έχουν δει. Ο κυβερνήτης δίνει εντολή να ερευνηθούν διάφοροι χώροι στους οποίους μπορεί να έχει τρυπώσει. Άδικος κόπος. Το μυστήριο πυκνώνει. Κανείς δεν πρόσεξε να υπάρχει παιδί στη συγκεκριμένη θέση από την αρχή της πτήσης και επιπλέον το όνομα της μικρής δεν υπάρχει στη λίστα επιβατών…
Πηγή έμπνευσης για τους συντελεστές αυτού του φιλμ είναι η γνωστή ταινία του Χίτσκοκ «The Lady Vanishes». Υπάρχει όλο το στήσιμο της ίντριγκας, αλλά και σημαντικά «κλειδιά» της υπόθεσης, όπως το αποτύπωμα στο τζάμι. Από εκεί και πέρα οι σεναριογράφοι διαφοροποιούν το στόρι, παραπλανώντας το θεατή με διάφορες ανατροπές. Όταν όμως έρχεται η ώρα των αποκαλύψεων, τότε «χάνουν την μπάλα». Ο σκεπτόμενος θεατής σίγουρα θα αναρωτηθεί για πολλά αυτονόητα, αλλά και για σκηνές που εφευρέθηκαν για να δέσει το… γλυκό, χωρίς να έχουν την παραμικρή σχέση με όσα στη συνέχεια συμβαίνουν στο αεροπλάνο. Η Τζόντι Φόστερ σώζει σε μεγάλο βαθμό το εγχείρημα. Μεταδίδει στο θεατή την αγωνία της γυναίκας που όλοι θεωρούν τρελή και φροντίζει να υπάρχει μέτρο στο θεαματικό φινάλε με τις εκρήξεις και με την τιμωρία του «κακού» της ιστορίας.
Η ευρωπαϊκή έκδοση θα κυκλοφορήσει στην ελληνική αγορά το τρίτο δεκαήμερο του Φεβρουαρίου και προβλέπεται να ικανοποιήσει τους οπαδούς των περιπετειών στον αέρα. Η μεταφορά σε ψηφιακή μορφή είναι άψογη. Η αναμορφική εικόνα δείχνει συμπαγής και με πολύ καλή αίσθηση βάθους. Διαθέτει στιλπνότητα, εκπληκτική ανάλυση και αποδίδει τέλεια τα διαφορετικά χρώματα που επέλεξαν οι συντελεστές για τους χώρους του αεροσκάφους, αλλά και για τις τοποθεσίες: το χιονισμένο Βερολίνο με τα μουντά κτίρια, την παγωμένη ατμόσφαιρα του αεροδρομίου, ένα εκτυφλωτικό λευκό χειρουργείου στο χώρο του πληρώματος και αποχρώσεις του πράσινου σε τμήματα της ατράκτου, κάτω από την καμπίνα επιβατών. Η μπάντα είναι εντυπωσιακή. Κατά τη διάρκεια της πτήσης ο θεατής έχει την εντύπωση ότι επιβαίνει σε αεροπλάνο (βουητό, κραδασμοί, ηχητικά σήματα), ενώ οι χαμηλές συχνότητες δεν λείπουν.
Τα έξτρα μοιάζουν λίγα. Εντούτοις, καλύπτουν επαρκώς το παρασκήνιο των γυρισμάτων. Το «Making of» είναι χωρισμένο σε πέντε ενότητες, από τη σύλληψη της ιδέας και τη συγγραφή του σεναρίου μέχρι την επιλογή ηθοποιών, τα στάδια της παραγωγής και τα εφέ. Αξίζει τον κόπο να παρακολουθήσει κανείς τη διαδικασία των γυρισμάτων και τα τρικ που επιστρατεύτηκαν, ώστε η ιστορία να αποκτήσει οπτικό ενδιαφέρον, παρ΄ όλο που διαδραματίζεται σε σκηνικό με περιορισμένες δυνατότητες. Η πιο εντυπωσιακή «αποκάλυψη» έχει να κάνει με το γεγονός ότι στο εσωτερικό του αεροσκάφους στήθηκαν ράγες στα ντουλάπια των χειραποσκευών, έτσι ώστε η κάμερα να μπορεί να τρέχει πάνω από τα κεφάλια των ηθοποιών και των κομπάρσων.
Εξίσου ενδιαφέρον είναι και το 10λεπτο φιλμάκι που αφορά στην κατασκευή του διώροφου αεροπλάνου (δεν πρόκειται για υπαρκτό τύπο αεροσκάφους). Μαθαίνουμε ότι δημιουργήθηκε ένα μοντέλο σε κλίμακα για να γυριστούν η πτήση, η προσγείωση και η απογείωση, ενώ το εσωτερικό του σκάφους είναι ενιαίο σκηνικό μήκους 76 μέτρων, με αρθρωτή άτρακτο. Τα πλαϊνά άνοιγαν ή έκλειναν, ανάλογα με τις ανάγκες των γυρισμάτων και διάφορα αυθεντικά αντικείμενα που χάρισαν στην παραγωγή αεροπορικές εταιρείες συνέβαλαν ώστε οι χώροι να μην ξεχωρίζουν από εκείνους ενός αληθινού αεροσκάφους.