Στην Πενσιλβάνια μιας άλλης εποχής, ίσως αρχές του 19ου αιώνα, υπάρχει ένα χωριό απομονωμένο από τον υπόλοιπο κόσμο. Οι κάτοικοί του ευημερούν. Κατά μυστηριώδη τρόπο, χωρίς να εργάζονται, έχουν όλα τα καλά στο τραπέζι τους και στις γιορτές τους. Χαίρονται τη ζωή. Τα παιδιά τους μεγαλώνουν σε ιδανικές συνθήκες. Μοναδικό «αγκάθι» σε αυτό το ονειρεμένο […]
Στην Πενσιλβάνια μιας άλλης εποχής, ίσως αρχές του 19ου αιώνα, υπάρχει ένα χωριό απομονωμένο από τον υπόλοιπο κόσμο. Οι κάτοικοί του ευημερούν. Κατά μυστηριώδη τρόπο, χωρίς να εργάζονται, έχουν όλα τα καλά στο τραπέζι τους και στις γιορτές τους. Χαίρονται τη ζωή. Τα παιδιά τους μεγαλώνουν σε ιδανικές συνθήκες. Μοναδικό «αγκάθι» σε αυτό το ονειρεμένο σκηνικό είναι το κοντινό δάσος. Εφιαλτικές φιγούρες καλυμμένες με κόκκινες κάπες υπάρχουν εκεί και μια συμφωνία θέλει τους δυο κόσμους να ζουν χώρια και αρμονικά, όσο οι χωρικοί δεν πλησιάζουν το δάσος. Όμως, η ευαίσθητη ισορροπία -χρόνων; αιώνων;- ανατρέπεται. Ένας άντρας του χωριού μαχαιρώνει έναν άλλο. Κάποιος πρέπει να διασχίσει το δάσος, προκειμένου να πάει «στις πόλεις» και να φέρει φάρμακα. Ο επικεφαλής της κοινότητας στέλνει μια τυφλή κοπέλα. Ο θρύλος λέει ότι όποιος δεν βλέπει τα τρομερά πλάσματα, δεν κινδυνεύει από αυτά… Πάνω σε αυτό τον καμβά ο ινδικής καταγωγής σκηνοθέτης κεντά τη νέα του ταινία, μια αλληγορία θα μπορούσε να την πει κανείς για τη σύγχρονη Αμερική της εσωστρέφειας, της απομόνωσης και του φόβου από μια πιθανή εισβολή. Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι εάν αυτός ο κόσμος χρειαστεί βοήθεια από έξω, θα αναγκαστεί να σπάσει το περίβλημα πίσω από το οποίο έχει οχυρωθεί, με ό,τι και εάν συνεπάγεται κάτι τέτοιο. Σε καλλιτεχνικό επίπεδο το «Σκοτεινό Χωριό» έχει όλα τα στοιχεία μιας δουλειάς του Σιάμαλαν: ατμοσφαιρική φωτογραφία, υπέροχες λήψεις, πλάνα λιτά, μα εκπληκτικά ζυγισμένα, όμορφα κοστούμια, αινιγματικές ερμηνείες και μια ανατροπή στο φινάλε που δίνει απαντήσεις στις απορίες του θεατή, αλλά είναι ικανή και να… τον βγάλει από τα ρούχα του. Ως προς το ιδεολογικό του υπόβαθρο το φιλμ επιμένει σε συντηρητικά μονοπάτια (οικογένεια, θρησκεία), κάτι που του κόστισε ειρωνικά σχόλια από μερίδα κριτικών κατά την ευρωπαϊκή του σταδιοδρομία. Ας μην είμαστε απόλυτοι. Η γοητεία των ταινιών του Σιάμαλαν δεν έγκειται στην εμβάθυνση, αλλά στη φόρμα. Και τη συγκεκριμένη δουλειά αξίζει να τη δει κανείς. Είναι δουλεμένη στην κάθε της λεπτομέρεια, έχει προσωπικότητα, διαθέτει εξαιρετικό καστ και ξεχωρίζει με διαφορά από τον πολτό των χολιγουντιανών παραγωγών. Η ψηφιακή έκδοση που κυκλοφορεί στη χώρα μας είναι πλήρως εξελληνισμένη (ελληνικά μενού, υποτιτλισμένα έξτρα). Το αναμορφικό κάδρο αποδίδει άριστα το πρωτότυπο (ζωηρά χρώματα της εξοχής, φως των κεριών, δάσος μετά τη βροχή), ενώ η εξακάναλη μπάντα δημιουργεί μια αρκούντως υποβλητική ηχητική ατμόσφαιρα. Το παρασκήνιο είναι χωρισμένο σε έξι ενότητες (γυρίσματα, επιλογή ηθοποιών, φωτογραφία, μουσική, μοντάζ, ήχος, σχεδιασμός). Τις σκηνές που κόπηκαν (τέσσερις τον αριθμό) προλογίζει ο σκηνοθέτης.
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Σάββατο 24.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/john-hernandez-i1TgEOhyH48-unsplash-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442