Η Μπερλινάλε τίμησε την Κλαούντια Καρντινάλε με τη Χρυσή Αρκτο

38

Η Χρυσή Αρκτος, η ανώτατη τιμητική διάκριση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, απονεμήθηκε την Πέμπτη το βράδυ στην Ιταλίδα ηθοποιό Κλαούντια Καρντινάλε για τη συνολική προσφορά της στην έβδομη τέχνη. Λίγες ημέρες πριν με τον ίδιο βραβείο είχε τιμηθεί ο Αμερικανός σκηνοθέτης Ρόμπερτ Όλτμαν, δημιουργός του Gosford Park, ταινία υποψήφια για οκτώ Όσκαρ.

Αμέσως μετά την βράβευση της Κλ.Καρντινάλε ακολούθησε η προβολή της ταινίας του Φελίνι Οκτώμισι, στο πλαίσιο του αφιερώματος της Μπερλινάλε στις πιο σημαντικές ταινίες της δεκαετίας του 60, οι οποίες με διάφορους τρόπους έδωσαν το στίγμα μιας σημαντικής, από κοινωνικοπολιτικής πλευράς, δεκαετίας.

Εξάλλου, την Τρίτη, λίγο πριν από την επίσημη προβολή της ταινίας Αμήν, απονεμήθηκε στον Κώστα Γαβρά η «Κάμερα του Βερολίνου» για τη συμβολή του στον πολιτικό κινηματογράφο. Την ίδια ημέρα ο 69χρονος σκηνοθέτης γιόρταζε τα γενέθλιά του.

Το διαγωνιστικό τμήμα της Πέμπτης περιλαμβάνει δυο πολύ ενδιαφέρουσες ταινίες, τη γαλλική Δευτέρα Πρωί του Γεωργιανού Οτάρ Ιοσελιάνι και τις Πέτρες, πρώτη σκηνοθετική δουλειά του Ισπανού Ραμόν Σαλαζάρ.

Στην ταινία του Ιοσελιάνι πρωταγωνιστής είναι ένας εργάτης σε χημικό εργοστάσιο σε κάποιο χωριό, ο οποίος βαριεστημένος από την καθημερινότητα μιας άχαρης και χωρίς φίλους ζωής, αποφασίζει μια Δευτέρα πρωί να κάνει ένα ταξίδι στη Βενετία.

Είτε γυρίζει ταινίες στην πατρίδα του, τη Γεωργία (Ηταν ένας τραγουδιστής κότσυφας) είτε στη Γαλλία (Οι αγαπημένοι του φεγγαριού), ο Ιοσελιάνι φτιάχνει ένα δικό του ξεχωριστό κόσμο, με την κάμερά του να συλλαμβάνει και να δίνει άλλοτε τη χιουμοριστική κι άλλοτε την ποιητική πλευρά τους των καταστάσεων και των μικρογεγονότων.

Πέρα από τα απολαυστικά γκαγκ, που φέρνουν στο νου τις κωμωδίες του Ζακ Τατί, ο Ιοσελιάνι κάνει ένα σχόλιο για τη μοναξιά, την αποξένωση, την ανάγκη φιλίας και γενικά τις πραγματικές αξίες της ζωής. Μια εξαιρετική ταινία δοσμένη με ποιητική διάθεση.

Στην ταινία του Πέτρες ο πρωτοεμφανιζόμενος Ραμόν Σαλαζάρ παρουσιάζει τα πορτρέτα πέντε διαφορετικών γυναικών με προσωπικά προβλήματα, που προσπαθούν να προσαρμοστούν στη ζωή και να βρουν το δικό τους δρόμο.

Πρόκειται για μια κωμωδία ηθών και συμπεριφοράς, από την οποία δεν λείπουν και οι δραματικές σκηνές, δοσμένες με ένα στιλ που φέρνει στο νου τις ταινίες του Πέδρο Αλμοδόβαρ. Ωστόσο, στον τρόπο με τον οποίο συνδέονται οι διαφορετικές ιστορίες θυμίζουν τον Ρόμπερτ Ολτμαν και τα Στιγμιότυπά.

Με βάση ένα καλογραμμένο σενάριο, ο Σαλαζάρ αναπτύσσει σωστά τους χαρακτήρες, ιδιαίτερα εκείνους των πέντε γυναικών του, διανθίζοντας με χιούμορ τις σκηνές του και αποσπώντας πολύ καλές ερμηνείες από τις πρωταγωνίστριές του.

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ,ΑΠΕ