Τρία είναι τα πράγματα που θυμάμαι από το 1989. Η τριήμερη εκδρομή με το σχολείο στη Ζάκυνθο, η γέννηση της ιδιωτικής τηλεόρασης στην Ελλάδα και η πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Α, και το αργυρό μετάλλιο της εθνικής στο Ευρωμπάσκετ. Φυσικά δεν χρειάζεται να αναφέρω ποιο ήταν το σημαντικότερο γεγονός..

.

Σε μια εποχή που η ροή της ενημέρωσης δεν γινόνταν με τους ταχείς ρυθμούς που έχουμε πλέον συνηθίσει (τα τηλεοπτικά κανάλια δεν εξέπεμπαν πρωινές ώρες, η ιδιωτική ραδιοφωνία ήταν στα σπάργανα και φυσικά το διαδίκτυο παρέμεινε άγνωστη λέξη), ελάχιστοι από εμάς, τους απλούς πολίτες, είχαν καταλάβει πότε και πώς είχε κυλήσει ο τροχός, που στο διάβα του διέλυσε ένα Τείχος.

Οι εικόνες της πτώσης του συμβόλου διχασμού της Γερμανίας αποτελούσαν κάτι το πρωτόγνωρο και συγκλονιστικό.

«Βιώνουμε την Ιστορία» θυμάμαι ότι σχολιάζαμε, ξαφνιασμένοι από την εξέλιξη των γεγονότων.

Όταν στις 23 Αυγούστου 1989 η Ουγγαρία άνοιγε τα σύνορά της με την Αυστρία, κανείς ίσως να μην περίμενε ότι περισσότεροι από 13.000 Ανατολικογερμανοί τουρίστες θα έβρισκαν την ευκαιρία να περάοσυν στη Δύση. Πολλοί άλλοι βρήκαν καταφύγιο στην πρεσβεία της Δυτικής Γερμανίας στη Βουδαπέστη.

Τα γρανάζια είχαν αρχίσει πλέον να κινούνται, ανάβοντας τη σπίθα των διαδηλώσεων στην Ανατολική Γερμανία. Ο Έριχ Χόνεκερ, που είχε εκτιμήσει ότι το Τείχος θα υπήρχε για άλλα 100 χρόνια, υπέβαλε την παραίτησή του από το πόστο του γενικού γραμματέα του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Η «Ειρηνική Επανάσταση» είχε αρχίσει και στις 4 Νοεμβρίου πλήθη κατέκλυσαν την Alexanderplatz.

Δύο ημέρες μετά, έγινε το… γραφειοκρατικό λάθος που άλλαξε την Ιστορία. Στο τέλος μιας βαρετής – κατά τα άλλα – συνέντευξης Τύπου, ο γραμματέας Προπαγάνδας, Γκούντερ Σαμπόφσκι ανακοίνωσε με απάθεια την έγκριση από το Υπουργικό Συμβούλιο μια νέας ταξιδιωτικής ρύθμισης για τη μετάβαση πολιτών από την Ανατολική Γερμανία στη Δυτική χωρίς την επίδειξη διαβατηρίου. Η ρύθμιση επρόκειτο να τεθεί σε ισχύ από τις 17 Νοεμβρίου προκειμένου να ενημερωθούν και να προετοιμαστούν οι συνοριοφύλακες. Ο άρτι αφιχθείς όμως από τις διακοπές του, Σαμπόφσκι δεν είχε λάβει τη σχετική ενημέρωση. Έτσι όταν ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους πότε επρόκειτο να τεθεί σε εφαρμογή το μέτρο, ο Σαμπόφσκι απάντησε αμήχανα: «Από όσο ξέρω… άμεσα…»

Στο άκουσμα της δήλωσης, δέκα χιλιάδες Ανατολικο – βερολινέζοι ξεχύθηκαν στους δρόμους της πόλης, φέρνοντας σε απόγνωση τους συνοριοφύλακες, οι οποίοι δεν ήξεραν πως να αντιδράσουν. Στην εικόνα της λαοθάλασσας αποφάσισαν να ανοίξουν τα σημεία ελέγχου, δίνοντας την ευκαιρία στους Ανατολικούς να δώσουν τα χέρια με τους Δυτικούς.

Εκείνη την ημέρα οι Γερμανοί άρχισαν να καταστρέφουν σιγά σιγά το Τείχος και πλέον μόνο ορισμένα τμήματά του στέκονται στη θέση τους, για να θυμίζουν τον πόνο που είχε προκαλέσει…

Από το 1961 οπότε και κατασκευάστηκε το Τείχος, υπολογίζεται ότι 5.000 άνθρωποι κατάφεραν να διαφύγουν επιτυχώς προς το Δυτικό Βερολίνο. Οι απόπειρες, όμως, που είχαν τραγικό τέλος υπολογίζονται στις 200, αν και ο αριθμός αυτός θεωρείται αμφισβητίσιμος. Κοντά στην Πύλη του Βραδεμβούργου υπάρχει αυτή η σειρά από νεκρικούς σταυρούς, ως φόρος τιμής προς ορισμένα από τα θύματα. Δεξιά διακρίνεται ο σταυρός που είναι αφιερωμένος στον Chris Gueffroy, το τελευταίο θύμα του… Τείχους, που σκοτώθηκε λίγους μήνες πριν την πτώση, στις 6 Φεβρουαρίου 1989.

Το Checkpoint Charlie ήταν το πιο διάσημο σημείο ελέγχου στο Βερολίνο. «You are leaving the american sector» αναφέρει η ρεπλίκα της ταμπέλας που υπήρχε εκεί, και η οποία ίσα που φαίνεται στα αριστερά της φωτογραφίας. Το Checkpoint Charlie ήταν το μοναδικό σημείο από το οποίο εκπρόσωποι των Συμμαχικών Δυνάμεων μπορούσαν να μπουν ή βγουν από τον Ανατολικό Τομέα.

Έγινε σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου και πλέον αποτελεί τουριστική ατραξιόν, καθώς στο σημείο αυτό έχει ανεγερθεί και Μουσείο.

Ειδήσεις Σήμερα: