38

«Προτιμώ το φιλμ νουάρ από τη γκανγκστερική ταινία, γιατί αυτό, σε αντίθεση με τη γκανγκστερική ταινία που είναι συναισθηματική, έχει τις ρίζες του στην ωμότητα και την ειρωνεία» ανάφερε ο γνωστός Αμερικανός δραματουργός Ντέιβιντ Μάμετ, μιλώντας για την ταινία του Heist, που προβλήθηκε τη Δευτέρα εκτός συναγωνισμού στο 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.

Πρόκειται για ένα καλογυρισμένο, με ανατροπές και εκπλήξεις φιλμ νουάρ, στο οποίο ο Μάμετ συνδυάζει στοιχεία τόσο από το κλασικό φιλμ νουάρ της δεκαετίας του 40 όσο και στοιχεία από το νέο-νουάρ και τους νέους, χωρίς ηθικούς φραγμούς, κανόνες του.


«Η βία» προσέθεσε ο Μάμετ «αποτελεί τμήμα όχι μόνο του υποκόσμου αλλά και των ισχυρών κυβερνήσεων που μέσα από αυτήν προσπαθούν να καλύψουν την πραγματική πολιτική τους». Πολύ θετικά ήταν τα σχόλια που συνόδευσαν την ερμηνεία του Τζιν Χάκμαν, ο οποίος στην ταινία υποδύεται τον εγκέφαλο μιας ληστείας διαμαντιών.


Στο πλάι του ξεχωρίζουν οι Ντάνι ντε Βίτο, Ρεμπέκα Πίτζιον (η σύζυγος του Μάμετ) και ο Ντελρόι Λίντο. Στο πρόγραμμα της Δευτέρας υπάρχουν και δυο θαυμάσιες ταινίες που παίρνουν θέση ανάμεσα στις επικρατέστερες για ένα από τα βραβεία του φεστιβάλ. Πρόκειται για το The Navigators του Βρετανού Κεν Λόουτς και «Σκυλίσιες μέρες» του Αυστριακού Ούλριχ Ζάινλτ.


Η ταινία του Λόουτς καταπιάνεται με τα προβλήματα μιας ομάδας εργατών των βρετανικών σιδηροδρόμων στην περιοχή του Σέφιλντ, το 1995, περίοδο ιδιωτικοποίησής τους. Με βάση ένα σενάριο γραμμένο από έναν από τους σιδηροδρομικούς, ο οποίος πέθανε πρόσφατα από καρκίνο που αναπτύχθηκε στη διάρκεια μιας ανθυγιεινής εργασίας, ο Λόουτς έφτιαξε μια χαμηλών τόνων, συγκλονιστική ταινία που παρουσιάζει με γλαφυρότητα και αντικειμενικότητα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πρωταγωνιστές του που τελικά οδηγούνται στην ανεργία.


Επίμαχη και αρκετά προκλητική αποδείχτηκε η αυστριακή ταινία «Σκυλίσιες μέρες». Η ταινία εκτυλίσσεται στη διάρκεια ενός αυγουστιάτικου καύσωνα, όταν τα διάφορα μοναχικά πρόσωπα των έξι παράλληλων ιστοριών του σκηνοθέτη, σε αναζήτηση επαφής και έρωτα, αρχίζουν να συμπεριφέρονται περίεργα. Πρόσωπα μέσης ηλικίας, άσχημα και με ζαρωμένα κορμιά, που ο Ζάιντλ παρουσιάζει με ρεαλισμό, στήνοντας σκηνές που για πολλούς γίνονται ανυπόφορες: ομαδικό σεξ, στριπτίζ από μια μεσήλικη άσχημη γυναίκα, ταπεινώσεις και ωμότητα, που στόχο έχουν να φέρουν στο προσκήνιο την τραγικότητα της ανθρώπινης κατάστασης. Ο Ζάιντλ έφτιαξε μια ταινία με την αμεσότητα και τη λεπτομέρεια του ντοκιμαντέρ, φέρνοντας στο νου τις πρώτες ταινίες του Μίκαελ Χάνεκε.

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ,ΑΠΕ

Ειδήσεις Σήμερα: