Έχοντας ολοκληρώσει την αναφορά μας στον Ισοκράτη, στη ζωή και στο ιδιαίτερα σημαντικό έργο του, επιβάλλεται τώρα να στρέψουμε την προσοχή μας στα υπόλοιπα ονόματα που περιλαμβάνονται στον καταρτισθέντα από τους αλεξανδρινούς φιλολόγους Κανόνα των δέκα αττικών ρητόρων (υπενθυμίζουμε εδώ ότι για δύο από τους εν λόγω τεχνίτες του αττικού λόγου, τον Αντιφώντα και τον Ανδοκίδη, έχουμε ήδη κάνει λόγο σε παλαιότερα άρθρα μας). Και τούτο, διότι οι ρήτορες αυτοί αποτελούν αξιοπρόσεκτους φορείς των ιδεών και του πολιτισμού του 4ου αιώνα π.Χ., καθώς και αντιπροσωπευτικά δείγματα της αττικής πεζογραφίας στην κλασική της ακμή.

Ο πρώτος από τους άλλους επτά σπουδαίους ρήτορες είναι ο φημισμένος Λυσίας, ένας εξαίρετος συγγραφέας δικανικών λόγων, θεωρούμενος από τους μεταγενεστέρους ως υπόδειγμα ύφους. Ο Λυσίας ήταν ένας από τους γιους του συρακούσιου Κέφαλου, ενός εύπορου μετοίκου, ο οποίος μετανάστευσε από την πατρίδα του στην Αθήνα κατόπιν προσκλήσεως του Περικλή. Ο κατ’ επάγγελμα ασπιδοπηγός (κατασκευαστής ασπίδων) Κέφαλος, ο οποίος έζησε τριάντα χρόνια στην αττική γη, αναφέρεται στην πλατωνική Πολιτεία ως ο ηλικιωμένος οικοδεσπότης (στην οικία του, στον Πειραιά, λαμβάνει χώρα ο περίφημος πλατωνικός διάλογος), ο οποίος αντικρίζει γαλήνια το δρόμο που θα τον οδηγήσει στον άλλον κόσμο. Ως παρόντες στο διάλογο αναφέρονται και οι τρεις γιοι του Κέφαλου: ο Πολέμαρχος (ως συμμετέχων μάλιστα), ο Ευθύδημος και ο Λυσίας.

Μετά το θάνατο του πατέρα του, ο Λυσίας, σε ηλικία δεκαπέντε ετών –η γέννησή του τοποθετείται περί το 445 π.Χ.–, μετέβη μαζί με τον Πολέμαρχο στους Θουρίους της Κάτω Ιταλίας, αποικία που ιδρύθηκε ύστερα από πρωτοβουλία του Περικλή. Εκεί, στην Κάτω Ιταλία, έλαβε τη ρητορική του μόρφωση, έχοντας πιθανώς ως δάσκαλο τον Τεισία από τις Συρακούσες.

*Στη φωτογραφία του παρόντος άρθρου, ο Λυσίας, ένα από τα αντιπροσωπευτικά δείγματα της αττικής πεζογραφίας στην κλασική της ακμή.

Ειδήσεις Σήμερα: