Ζούγκλα, ναρκωτικά, παράνοια: Το Platoon παραλίγο να σκοτώσει τον Τσάρλι Σιν

Το ημερολόγιο έγραφε 19 Δεκεμβρίου 1986 όταν στις σκοτεινές αίθουσες έκανε την εμφάνισή του ένα φιλμ το οποίο θα σόκαρε, θα στεναχωρούσε, θα προβλημάτιζε, θα νευρίαζε και τελικά θα αποθεωνόταν από το κοινό και κριτικούς. Το Platoon του Όλιβερ Στόουν ήταν η ταινία έκπληξη εκείνης της χρονιάς, καθώς με μπάτζετ μόλις 6 εκατ. δολαρίων θα έφτανε τα 138 εκατ. στο box office και θα κέρδιζε τέσσερα Όσκαρ – ανάμεσά τους Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας.

Ωστόσο η επιτυχία του Platoon ήταν άλλη. Σε μια εποχή που οι ΗΠΑ προσπαθούσαν να ωραιοποιήσουν και να ξεχάσουν μια για πάντα τον πόλεμο στο Βιετνάμ, ήρθε το φιλμ του 79χρονου δημιουργού να τους δείξει με απίστευτη ωμότητα τη φρίκη του πολέμου.

Ο ρεαλισμός με τον οποίο ο Στόουν παρουσίασε την παράνοια στο Βιετνάμ ήταν αυτός που κέρδισε τον σεβασμό των κριτικών και μετέτρεψε το Platoon στον απόλυτο αντιπολεμικό ύμνο της 7ης Τέχνης. Και για να το καταφέρει, ο βραβευμένος σκηνοθέτης δεν βασίστηκε μόνο στους 15 μήνες που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του πιο βρώμικου πολέμου του 20ου αιώνα.

Ναι μεν, ο Όλιβερ Στόουν έγραψε το σενάριο της ταινίας με το που γύρισε από την χώρα της Ασίας το 1969, ωστόσο έπρεπε οι ηθοποιοί του να μεταφέρουν στη μεγάλη οθόνη αυτόν τον ρεαλισμό και την ωμότητα του πολέμου.

Και για να το πετύχει αυτό ακολούθησε ακραίες τακτικές – τακτικές που είχε περιγράψει πριν από μερικά χρόνια ο Τσάρλι Σιν.

Η ζωή στη ζούγκλα

Ο 60χρονος ηθοποιός, όπως και οι υπόλοιπο συντελεστές του φιλμ, έφτασαν στις Φιλιππίνες δύο εβδομάδες προτού ξεκινήσουν τα γυρίσματα, προκειμένου να μπουν στο κλίμα. Ωστόσο δεν ήξεραν για τη σκληρή στρατιωτική εκπαίδευση που τους περίμενε.

«Την πρώτη μέρα που πήγαμε στη ζούγκλα και πίστευα ότι το βράδυ θα γυρίσουμε στο ξενοδοχείο. Ωστόσο δεν υπήρχαν βαν για να μας μεταφέρουν. Τότε θυμάμαι ότι κοίταξα τον Τζόνι Ντεπ και του είπα ότι εδώ θα μείνουμε» είχε πει ο Τσάρλι Σιν.

Όπως και έγινε. Για περίπου 20 μέρες οι ηθοποιοί έζησαν στη ζούγκλα, λες και ήταν πραγματικοί στρατιώτες στο Βιετνάμ, προκειμένου να συνηθίσουν τις σκληρές συνθήκες.

Κοιμόντουσαν σε υπνόσακους, έτρωγαν στρατιωτικό φαγητό, έκαναν βάρδιες, είχαν σκοπιές, απαγορευόταν να αφήσουν το όπλο από τα χέρια τους.

Sε μια προσπάθειά του ο Τσάρλι Σιν να τηρήσει αυτή την τελευταία εντολή, παραλίγο να πέσει από το ελικόπτερο. «Έστριψε απότομα και άρχισα να πέφτω, γιατί δεν άφηνα το όπλο μου. Ο Φραντσέσκο Κουίν ήταν αυτός που με έπιασε από τον σάκο και με τράβηξε μέσα στο ελικόπτερο» είχε θυμηθεί ο γνωστός ηθοποιός.

Και δεν ήταν μόνο αυτό. Ο Φόρεστ Γουίτακερ έκοψε το δάχτυλό του, προσπαθώντας να ανοίξει μια καρύδα. Ο Τζόνι Ντεπ ξύπνησε με ένα όπλο στον κρόταφό του επειδή τον πήρε ο ύπνος στη σκοπιά. Ο Γουίλεμ Νταφόε έπαθε δηλητηρίαση γιατί ήπιε νερό από ένα ποτάμι. Ο Τομ Μπέρεντζερ κάρφωσε το πόδι του με ένα μαχαίρι.

Και όλα αυτά επειδή ο Όλιβερ Στόουν ήθελε οι πρωταγωνιστές του να έχουν στο πρόσωπό τους «ζωγραφισμένη» την τρέλα και την σκληρότητα. Τον φόβο και τη δυστυχία. Το μίσος για εκείνο το μέρος όπου είχαν βρεθεί. Να έχει το Platoon ρεαλισμό. Και τα κατάφερε.

Μάλιστα, ο γνωστός δημιουργός, υποχρέωσε τους νεαρούς ήρωές του να καπνίσουν μαριχουάνα, ώστε η σκηνή που οι στρατιώτες έχουν πάρει ναρκωτικά να δείχνει όσο πιο αυθεντική γινόταν.

Όπως έχει πει ο Τσάρλι Σιν, όταν τα γυρίσματα τελείωσαν και μπήκε στο αεροπλάνο για το Λος Άντζελες έβαλε τα κλάματα. «Έκλαιγα γιατί είχα καταφέρει να επιβιώσω». Όπως χιλιάδες νεαρά παιδιά που κατάφεραν να γυρίσουν ζωντανοί στο σπίτι τους μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ.