Από τότε που η Μελίνα Μερκούρη κάθισε στην καρέκλα της υπουργού Πολιτισμού, δεν πέρασε μέρα που να μην τράβηξε επάνω της τους κεραυνούς των κάθε λογής επικρίσεων, διατυπωμένων συνήθως με άκρα εχθρότητα, μοχθηρότητα, κακοπιστία και συχνά με χυδαιότητα. Τόσο και τέτοιο είναι το μένος εναντίον της, ώστε να σηκώνονται ως και πνευματικοί μείρακες να την κρίνουν, να την επικρίνουν και να την ειρωνευτούν. Ένας τέτοιος μείραξ (σ.σ. παιδαρέλι), θέλοντας προφανώς να τη μειώσει ως καλλιτέχνιδα και πολιτική προσωπικότητα, τη χαρακτήρισε, σε πρόσφατες δηλώσεις του, «σταρ του σινεμά και του μιούζικαλ» όπως είναι η Βουγιουκλάκη, η οποία «μετά τη Λυσιστράτη, στην Επίδαυρο, μπορεί να στοχεύσει και για υπουργός Πολιτισμού…»


Δε θα σταθώ στο ήθος μιας τέτοιας δήλωσης — τα σχόλια είναι νομίζω περιττά. Θα σταθώ όμως στην ιστορική άγνοια που φανερώνει η δήλωση αυτή.


«ΤΑ ΝΕΑ», 4.2.1984, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Η Μελίνα Μερκούρη δεν είναι μόνο η «σταρ του σινεμά». Υπήρξε και παραμένει μια εξαιρετικά σημαντική ηθοποιός του θεάτρου. Απ΄ το 1945, που πρωτοεμφανίστηκε ως Ηλέκτρα στο «Πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα» του Ο’Νηλ, ως την πολυσυζητημένη ερμηνεία της στη «Μήδεια» του Ευριπίδη, κατά σκηνοθεσία Μ. Βολανάκη, το 1976 στο Λυκαβηττό, η Μελίνα Μερκούρη έδωσε με επιτυχία ένα σωρό άλλους θεατρικούς ρόλους. Απ’ το 1951 ως το ’55, που συμπρωταγωνιστεί με τον Δημήτρη Μυράτ στο θέατρο «Κοτοπούλη», ανάμεσα σ’ άλλους ρόλους παίζει: Άννα Μπόλεϋν στην «Άννα των χιλίων ημερών» του Μάξ. Άντερσον —ερμηνεία για την οποία τιμήθηκε με το Έπαθλο Μαρίκας Κοτοπούλη—, Ζαν Ντ’Αρκ στον «Κορυδαλλό» του Ανούιγ, Λαίδη Μάκβεθ στην τραγωδία του Σαίξπηρ «Μάκβεθ» («Η υπόκρισή της έχει πειθώ και αλήθεια», Μάριος Πλωρίτης). Και το 1960, με τη συγκλονιστική ερμηνεία της ως Αλεξάνδρα ντελ Λάγκο στο «Γλυκό πουλί της νιότης», με σκηνοθεσία Κάρολου Κουν, στο Θέατρο Τέχνης, προκαλεί κριτικές σαν κι αυτήν:


«Μια ηθοποιός ολκής. Σ’ όλο το έργο μάς επέβαλε την παρουσία της, την προσωπικότητά της, την τεχνική της — και την τέχνη της. Και στην κορυφαία στιγμή του τέλους, μας καθήλωσε. Γύρνα πίσω Μελίνα! Σε χρειάζεται το θέατρό μας. Υπογραφή: Γ. Ρούσσος».


«ΤΑ ΝΕΑ», 4.2.1984, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Όσο για το πολιτικό της εκτόπισμα, η Μελίνα Μερκούρη το διαμόρφωσε με την σε παγκόσμια κλίμακα αντιδικτατορική της δράση, με τη μόρφωση και την καλλιέργειά της, με τη συμπαράστασή της στους αγώνες του λαού μας, ο οποίος και την έστειλε με την ψήφο του ως εκπρόσωπό του στην ελληνική Βουλή.


Αυτά για τους μείρακες που αγνοούν την ιστορία και γίνονται τιμητές. Σαν τα κολοκυθάκια που σηκώνονται να βαρέσουν το μανάβη — όπως λέει ο σοφός λαός.

*Κείμενο του διακεκριμένου καλλιτεχνικού συντάκτη Γιώργου Πηλιχού (1929-2003), που έφερε τον ευρηματικό τίτλο «Τα κολοκυθάκια…» και είχε δημοσιευτεί στην εφημερίδα «Τα Νέα» το Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 1984.


«Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ», 7.5.1960, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Η Μελίνα Μερκούρη έφυγε από τη ζωή στις 6 Μαρτίου 1994, σε ηλικία 74 ετών.


«Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ», 6.11.1954, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

«Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ», 7.5.1960, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Ειδήσεις Σήμερα: