Ο Αντουάν Γκριεζμάν παραχώρησε συνέντευξή στο γερμανικό Kicker και μίλησε για την ιδέα του να γίνει θρύλος φορώντας τη φανέλα της Ατλέτικο Μαδρίτης, για την Bundesliga που «είναι στη σκιά των άλλων πρωταθλημάτων», το πρωτάθλημα που θεωρεί ο ίδιος κορυφαίος και την ομάδα που εκτιμά πως είναι φαβορί για την κατάκτηση του Champions League.
Αναμενόμενα, ρωτήθηκε για το γεγονός ότι δεν έφτασε την κατάκτηση του βραβείου The Best της FIFA. τονίζοντας πως «δεν ήταν ένας τίτλος μόνο για εμένα, αλλά και για τους γονείς μου, τα αδέρφια μου, για όλους τους κόπους και τον αποχωρισμό».
Αναλυτικά οι δηλώσεις του:
Για την Ατλέτικο: «Νιώθω πολύ καλά εδώ, με την Ατλέτικο. Έχουμε ένα εξαιρετικό πρότζεκτ με το οποίο ταυτίζομαι 100%, θέλω να βοηθήσω το κλαμπ να μεγαλώσει, η Ατλέτικο με βοηθά να μεγαλώνω και θέλουμε να γράψουμε ιστορία. Με εξιτάρει η ιδέα να γίνω θρύλος και ιστορικός παίκτης για το σύλλογο. Είναι σημαντικό για εμένα. Θέλει πολλή δουλειά, αλλά είμαι αποφασισμένος να το κάνω, τόσο εντός όσο και εκτός γηπέδου».
Για την Bundesliga: «Η Γερμανία είναι μια χώρα που μου αρέσει, τόσο οι ομάδες όσο και η εθνική. Η Ντόρτμουντ είναι ο καθρέφτης του γερμανικού πρωταθλήματος. Είναι μια λίγκα με πολύ επιθετικό ποδόσφαιρο. Είναι λίγο στη σκιά των άλλων πρωταθλημάτων, δεν μιλάνε πολύ γι’ αυτό, αλλά όσον αφορά τα ταλέντα και τις ομάδες δεν έχει τίποτα να ζηλέψει. Είναι μια λίγκα που μπαίνουν πολλά γκολ, όπως δυστυχώς είδαμε και με την Ντόρμουντ τις προάλλες».
Για το ποιο είναι το καλύτερο πρωτάθλημα: «Θα έβαζα την Ισπανία στην πρώτη θέση, στα προημιτελικά και τα ημιτελικά του Champions League πάντα υπάρχουν πολλές ισπανικές ομάδες».
Για το φαβορί του Champions League: «Για μένα η Μάντσεστερ Σίτι είναι το πρώτο φαβορί γιατί έχει τον Πεπ Γκουαρντιόλα. Μετά έρχονται η Γιουβέντους και η Μπαρτσελόνα γιατί εκεί παίζουν οι Κριστιάνο Ρονάλντο και Μέσι. Και μετά βλέπω εμάς».
Για το βραβείο The Best: «Πραγματικά δεν το κατάλαβα… Αλλά δεν το αποφασίζουμε εμείς, το κάνουν άλλοι για τη FIFA, είναι πιο πολύπλοκο. Αλλά μου φάνηκε ότι ήταν κρίμα. Για εμένα ένας τέτοιος τίτλος θα έπρεπε να είναι μια σημαντική διάκριση. Θα έπρεπε να είναι μια ανταμοιβή για τις δύσκολες στιγμές που πέρασα μακριά από την οικογένειά μου όταν ήμουν 13, 14 και 15 ετών. Δεν ήταν ένας τίτλος μόνο για εμένα, αλλά και για τους γονείς μου, τα αδέρφια μου, για όλους τους κόπους και τον αποχωρισμό».
