Γιάννης Γιοκαρίνης: «Τα πράγματα έχουν ελαφρύνει σήμερα και δεν είναι για εμένα»

Τι είναι αυτό που νοσταλγεί;
«Τα είδη της μουσικής καταρχήν. Και όλα αυτά που γίνονται γύρω από τη μουσική. Και την ανθρωπιά. Τα πράγματα έχουν ελαφρύνει, έχουν φθαρεί, δεν είναι για εμένα τέλος πάντων. Μου πέφτουν πολύ ανάλαφρα. Από ανάλαφρα έως και ενοχλητικά πολλές φορές.»

Για το ροκ σήμερα
«Εγώ πιστεύω ότι πάντα υπάρχει, όπως υπήρχε. Και θα υπάρχει. Μπορεί να μην είναι στην ίδια εμβέλεια που ήταν και πριν από κάποια χρόνια αλλά και σήμερα υπάρχει και έχει και τον τσαμπουκά και τη δύναμη, κατά τη γνώμη μου.»

Για το πόσο ροκάς νιώθει
«Ασχολούμαι και με το ροκ. Είμαι ένας μουσικός που έχει παίξει σε σκυλάδικα, σε πανηγύρια και με πάρα πολλά συγκροτήματα. Σε αυτούς τους χώρους έχω δουλέψει σαν εργάτης μουσικός χρόνια και τους γνωρίζω πολύ καλά. Από 11 χρονών παιδί είμαι στο πάλκο. Έχω σπουδάσει κλασική μουσική. Ο τρόπος που θέλει να με κρίνει ο καθένας είναι δικό του θέμα. Αν βλέπει μόνο το ροκ από εμένα εντάξει. Για εμένα όμως δεν είναι μόνο αυτό. Η μουσική έχει ευρύτερη έννοια.»

Για την «Ευλαμπία», 30 χρόνια μετά
«Δεν είμαι ειδήμων για να κάνω κριτική, ακόμα και στο δικό μου τραγούδι. Εγώ είμαι ένας μουσικός και ένας δημιουργός που προσπαθεί να φτιάχνει πράγματα. Από εκεί και πέρα δεν μπορώ να πω εγώ τι είναι αυτό που την κάνει να ακούγεται ακόμα. Η ειλικρίνεια ίσως που έχει γραφτεί αυτό το τραγούδι. Και το χιούμορ. Κάτι που μας λείπει από την εποχή μας. Το χιούμορ είναι σημαντικό πράγμα για τη ζωή μας.

Για τις διασκευές της «Ευλαμπίας»
Από πάρα πολλούς έχει γίνει διασκευή. Το έχει τραγουδήσει ο Γιώργος Πολυχρονιάδης, ο Δάκης, και σε σκηνές όχι μόνο δισκογραφικά. Τα τραγούδια γίνονται για να τραγουδιούνται. Από τον Νίνο δεν μου άρεσε. Το έχω ακούσει από πολλούς καλλιτέχνες, να το «εκτελούν». Από τη διασκευή του Χρήστου Δάντη ικανοποιήθηκα. Ο άνθρωπος το τραγούδησε, το έπαιξε, το ενορχήστρωσε όπως εκείνος γούσταρε, αλλά βγήκε ζουμί. Δεν ήταν σώνει και καλά για να γίνει.

Για την ιστορία της «Ευλαμπίας»
«Είναι ανύπαρκτο πρόσωπο. Είναι ένα τραγούδι που έχει γίνει για καλαμπούρι τελείως, στο στούντιο περιμένοντας τους μουσικούς. Όταν ήρθαν και το άκουσαν που τους το έπαιξα με μια κιθάρα, μου είπαν πάμε μέσα για να το γράψουμε. Μπήκαμε μέσα στο στούντιο και το… «εκτελέσαμε» κι εμείς, ορίστε! Να μη μιλάμε για τις εκτελέσεις των άλλων μόνο.»

Για τον όρο cult όταν αναφέρονται σε τραγούδια του
«Είναι δύσκολο ό,τι φτιάξεις να είναι καλό. Και ειδικά σε μια περίοδο που είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε κάθε χρόνο και ένα δίσκο, με την πίεση των εταιρειών και των παραγωγών. Εγώ δεν είχα ποτέ ιδιαίτερη πίεση, αλλά κάποιες ενοχλήσεις από την εταιρεία: «Άντε Γιάννη να κάνουμε ένα δίσκο ακόμα». Έτσι καμιά φορά γίνεται και κάτι πιο πρόχειρο. Το δέχομαι και αυτό. Δεν δέχομαι να γίνονται πρόχειρα πράγματα, αλλά να γίνει κάτι πρόχειρο χωρίς να το πάρεις χαμπάρι, από βιασύνη δηλαδή και κεκτημένη ταχύτητα. Και κάπως έτσι προέκυψαν και σε εμένα κάποια τραγούδια. Και εγώ τώρα αν τα άκουγα, δεν θα τα χρησιμοποιούσα. Ο κόσμος έχει ειλικρίνεια και άποψη. Όταν κάτι δεν του αρέσει το λέει.»

Για τις δυσκολίες σήμερα και πώς τις αντιμετωπίζει
«Είναι δύσκολα τα πράγματα και περνάμε δύσκολα χρόνια. Αλλά εγώ το βλέπω από τη θετική μεριά αυτό, που σημαίνει ότι όλη αυτή η καταπίεση, η στεναχώρια και οι στερήσεις της εποχής, μας μαθαίνουν κάτι. Μας μαθαίνουν να κάνουμε καλύτερο κουμάντο. Προσωπικά ο καθένας και μετά να ξέρουμε να ξεχωρίζουμε τους γύρω μας και να βάζουμε στον καθένα την απόσταση που του αξίζει. Από πολιτικούς μέχρι ανθρώπους που συναντιόμαστε καθημερινά, συγγενικά πρόσωπα και φίλους.»

Για τη συναυλία στο Σύνταγμα, φόρο τιμής στον Παύλο Φύσσα
«Ο κόσμος ήταν θετικότατος και με αγάπη για τον Παύλο. Θετικά πράγματα είδα και πήρα και προσπάθησα και εγώ να δώσω θετικά. Δεν μπορώ να πω ότι τα πράγματα πήγαν ιδιαίτερα καλά, αλλά συμπαθητικά, γλυκά. Ήταν πολύς κόσμος που ήρθε για να παίξει, και αυτό έπρεπε να οργανωθεί. Είδα την αγάπη που είχαμε για αυτό το παλικάρι που έφυγε στα 33 του. Εγώ τον γνώριζα από μικρό και ήταν υποχρέωσή μου να πάω να τον χαιρετίσω, να πω ένα «γεια σου» σε αυτόν πρώτα και να συμπαρασταθώ μετά στα δικά του πρόσωπα.»

Για τον Σάκη Μπουλά
«Ένας άνθρωπος που αυτό που σου έλεγε αυτό ήταν. Και το εκτιμώ γενικά σε όλους τους ανθρώπους αυτό. Ήταν ντόμπρος, μπεσαλής και τα πιστεύω του ακόμα και να ενοχλούσαν κάποιον άλλον θα τα έλεγε, τα υπερασπιζόταν. Από τα καλύτερα παιδιά που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Και ως καλλιτέχνης ό,τι και να πω εγώ είναι λίγο, αυτό έχει φανεί στην πορεία του και το έχουν πει εκατομμύρια άνθρωποι.»

Για το live στο Κύτταρο στις 4 Οκτωβρίου με Δημήτρη Πουλικάκο και Λάκη Παπαδόπουλο
«Ένας αγαπημένος χώρος για εμένα. Εδώ και 40 χρόνια τον αγαπώ και παίζω εκεί μέσα. Πολλές φορές ήταν πιο πολλές οι ώρες μέσα εκεί, παρά στο σπίτι μου. Ένας χώρος που έχω ευχαριστηθεί την επικοινωνία και το πάρε-δώσε το οποίο μου αρέσει και το θέλω πάντα. Μετά είναι ο Λάκης και ο Δημήτρης. Δυο καλλιτέχνες που τους εκτιμώ και χαίρομαι όταν βρίσκομαι κοντά τους, πραγματικά. Υπάρχει μια εκτίμηση που ό,τι και να πω με λόγια είναι λίγα. Και αυτό φαίνεται και όταν συναντιόμαστε.»

Για τα talent shows
«Έχω δει κάνα δυο φορές που τραγουδάνε παιδιά κι έχω συγκινηθεί από την ομορφάδα που βγάζουν και την αγάπη για αυτό που θέλουν να κάνουν. Οι ευκαιρίες δεν είναι από τα talent shows, οι ευκαιρίες είναι γύρω μας για κάθε άνθρωπο και αρκεί να τις βλέπουμε και να τις ξεχωρίζουμε ποια ταιριάζει στον καθένα μας. Ένα παιδάκι δεν είναι εύκολο να καταλάβει και να ξεχωρίσει -και δεν θέλω να υποτιμήσω την νοημοσύνη ενός παιδιού. Εγώ την ευκαιρία άργησα να την καταλάβω, μεγάλωσα για να το καταλάβω.»

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Γιάννη Γιοκαρίνη και… αποφώνηση
«Κι εγώ σε ευχαριστώ που μεσολαβείς για να ακουστεί η γνώμη μου. Να είμαστε καλά όλοι, όλος ο κόσμος και το λέω αυτό από την ψυχή μου. Επειδή είναι δύσκολα τα πράγματα θέλω να πω στον κόσμο να μη μασάμε εύκολα, το λέω έτσι λαϊκά. Να μη μασάμε και να προσπαθούμε για το καλύτερο.»

Συνέντευξη: Τζωρτζίνα Ντούτση