Γλυκερία: «Στη Γη υπάρχει υπερεπάρκεια και όλα τα άλλα είναι απλή τρομοκρατία»

Έχετε μια ιδιαίτερη φωνή που ξεχωρίζει, που διαφέρει από άλλες. Σας αρέσει η φωνή σας, σας άρεσε από πάντα, πιστεύατε στις δυνατότητες και την εξέλιξή σας;
«Ναι, μετά από τόσα χρόνια μου αρέσει η φωνή μου. Όταν ήμουν πιο μικρή, μου άρεσε ο τρόπος που τραγούδαγα, ήξερα ότι έχω ταλέντο, αλλά δεν μου άρεσε η εκφορά, το αποτέλεσμα, δεν είχα φτάσει στην ωρίμανση δηλαδή και το καταλάβαινα μόνη μου. Τώρα πια μου αρέσει το σύνολο αυτού που είμαι.»

Ποιο άλλο ταλέντο θα θέλατε να είχατε εκτός από το ταλέντο σας στο τραγούδι και ποιο άλλο επάγγελμα θα μπορούσατε να είχατε ακολουθήσει;
«Θα μου άρεσε -αλλά αυτό το ταλέντο δεν το έχω- να έχω πιο μεγάλη φαντασία που να μπορώ να γράφω βιβλία, γιατί μου αρέσει πάρα πολύ το διάβασμα. Ένα άλλο που το έχω πραγματικά, είναι οτιδήποτε είναι χειρονακτικό, να κάνω πράγματα, να κατασκευάζω, να μαγειρεύω, έχω ταλέντο στο να κάνω ωραία φαγητά. Δεν ξέρω πάρα πολλά, αλλά αυτά που κάνω τα κάνω πολύ ωραία, να ράβω, να περιποιούμαι τον κήπο, να μαστορεύω μέσα στο σπίτι, όλα αυτά τα πρακτικά.»

Ποια ήταν η πιο πολύτιμη συνεργασία για εσάς μέχρι σήμερα; Έχετε κάνει φιλίες από το χώρο;
«Aπό το χώρο έχω μόνο φίλους γιατί είμαι άνθρωπος καλής πρόθεσης και όταν έχεις μια καλή πρόθεση δεν μπορεί παρά και οι άλλοι να εξελιχθούν με αυτόν τον τρόπο. Οι συνεργασίες που έχω κάνει όλες είναι οι καλές γιατί όλες είναι εποικοδομητικές, όλες κάτι σου δίνουν, προσθέτουν κάτι στην εμπειρία σου.»

Οι διασκευές παλιότερων τραγουδιών όλο και πληθαίνουν τα τελευταία χρόνια. Αναφέρω ως παράδειγμα τους Imam Baildi στη συναυλία των οποίων συμμετείχατε πρόσφατα. Σας βρίσκουν σύμφωνη αυτές οι νέες προσεγγίσεις, το να «πειράζουμε τραγούδια-θησαυρούς» μεγάλων δημιουργών μας;
«Πολλές από αυτές είναι πολύ ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις, όπως για παράδειγμα αυτά που άκουσα και τραγούδησα με τους Imam Baildi, παρεμπιπτόντως να πω ότι είναι ένα αξιόλογο συγκρότημα, τους ήξερα αλλά όχι τόσο εμπεριστατωμένα. Είναι πολύ μελετημένοι αγαπούν αυτό που κάνουν και κυρίως στηρίζουν την ελληνική μουσική και το ελληνικό τραγούδι. Ναι πιστεύω ότι έχει το δικαίωμα ένας καλλιτέχνης να πειραματιστεί και να κάνει διάφορα πράγματα. Εξάλλου έτσι εξελίσσεται και το τραγούδι. Ωραία είναι να τα έχουμε όλα αυτά και από εκεί και πέρα ο κόσμος κρίνει, και μπορεί να επιλέξει. Όταν κάτι δεν είναι πολύ καλό δεν προχωράει.»

Πιστεύετε ότι ένας ερμηνευτής πρέπει να πειραματιστεί με διαφορετικά είδη τραγουδιού; Μήπως αυτό σημαίνει ότι δεν είναι συνεπής προς το κοινό του ή ότι δεν έχει βρει τη μουσική του ταυτότητα;
«Αυτό είναι δίκοπο μαχαίρι, δηλαδή καμιά φορά το ακροατήριο ζητάει μια ταυτότητα από έναν καλλιτέχνη και τον ακολουθεί, εγώ έχω κάνει το αντίθετο από αυτό επειδή είχα τη δυνατότητα να το κάνω και μου αρέσει. Είναι μια πολύ όμορφη πρόκληση αυτό, το να μπορείς να κάνεις από δημοτικό και παραδοσιακό μέχρι σύγχρονο τραγούδι, μπαλάντα, έντεχνο και ακόμα και ροκ, ας πούμε. Πραγματικά φεύγεις από τα κεκτημένα και την πεπατημένη και δοκιμάζεις πράγματα. Αυτό αν μπορείς και το κάνεις συνεχώς και καταφέρνεις να το κάνεις καλά το αποδέχεται και ο κόσμος, πιο δύσκολα μεν, γιατί τους μπερδεύεις ίσως στην αρχή, αλλά είναι καλό.»

Αν σας δινόταν η δυνατότητα να επιλέξετε τη μουσική σε ένα ραδιοφωνικό σταθμό για μια ώρα, ποια θα ήταν τα τραγούδια εκείνα που δεν θα έλειπαν σίγουρα από το play list;
«Με πιάνετε απροετοίμαστη… Ένα από όλα θα ήταν από το «Μεγάλο Ερωτικό» του Μάνου Χατζιδάκι που είναι ένας από τους πιο αγαπημένους μου δίσκους, επίσης από μια ανθολογία του Γιάννη Σπανού «Η Ομίχλη Μπαίνει από Παντού στο Σπίτι», θα διάλεγα ένα κομμάτι του Γιάννη Μαρκόπουλου από τη «Θητεία», οπωσδήποτε Σταύρο Ξαρχάκο που είναι από τους πολύ αγαπημένους μου και βέβαια κάποια σύγχρονα. Θα έπαιζα οπωσδήποτε Νίκο Παπάζογλου και αυτός από τους αγαπημένους μου, θα συμπεριλάμβανα ίσως και κάτι πιο νεανικό, κάποιο γκρουπ στιλ Imam Baildi.»

Ποιες από τις νέες φωνές ξεχωρίζετε;
«Νομίζω δυο πολύ αξιόλογες νέες τραγουδίστριες κατά τη γνώμη μου, είναι η Νατάσα Μποφίλιου και η Ελεωνόρα Ζουγανέλη. Από τα αγόρια, δεν έχω κάτι πρόσφατο, που να με έχει ταρακουνήσει δηλαδή.»

Θα ήθελα να μου πείτε τι είναι αυτό που σας έχει κουράσει ή απογοητεύσει στο ελληνικό τραγούδι σήμερα και τι αντίστοιχα στη νοοτροπία του ελληνικού κοινού.
«Είναι μια αμφίδρομη σχέση αυτή. Δηλαδή ό,τι έχει κουράσει εμένα στο ελληνικό τραγούδι νομίζω έχει κάνει και το κοινό να αντιδράσει και να στραφεί σε άλλα είδη, που αυτό με ενοχλεί στο κοινό πια. Δηλαδή ότι φταίμε εμείς οι καλλιτέχνες για τις επιλογές που κάνουμε καμιά φορά, όχι πάντα. Δεν το κατακρίνω γιατί πιστεύω πως ό,τι συμβαίνει είναι μοιραίο να συμβεί και πρέπει να περάσει από αυτό το στάδιο για να προχωρήσει παρακάτω. Δεν τα βάζω με την εξέλιξη του τραγουδιού ή πόσο κακό έχει γίνει. Τραγούδια γράφονται, απλά χρειάζεται το κατάλληλο πλαίσιο για να αναδειχθούν, εκεί δηλαδή θέλουμε το εκπαιδευμένο κοινό, δεν πρέπει να «μασάει» από την πλύση εγκεφάλου που γίνεται. Πρέπει να επιλέξει τραγούδια που το ανυψώνουν, που πραγματικά του δίνουν κάτι που αγγίζουν την καρδιά και την ψυχή του, γιατί αυτός είναι ο ρόλος του τραγουδιού. Ο ρόλος του τραγουδιού δεν είναι για να βγάλουμε τα ένστικτά μας μόνο, είναι για να βγάλουμε την πνευματικότητά μας. Πιστεύω λοιπόν ότι δεν υπάρχει κρίση στο ελληνικό τραγούδι, δε με ενοχλεί τίποτα. Είναι μοιραίο να περάσουμε από εκεί που περνάμε και είμαι πάρα πολύ αισιόδοξη για τις εξελίξεις τις μελλοντικές, γιατί έρχονται καινούριοι άνθρωποι, πιστεύω πάρα πολύ σε αυτούς, είναι εξελιγμένοι πραγματικά και διανοητικά, είναι πιο εξελιγμένοι από εμάς και πιστεύω ότι θα πάνε το πράγμα εκεί που πρέπει να είναι.»

Είστε από τους έλληνες καλλιτέχνες που έχουν γνωρίσει την επιτυχία και τη λατρεία του κόσμου και έξω από τα σύνορα της Ελλάδας. Πώς είναι το ξένο κοινό σε σχέση με το ελληνικό, σε τι μοιάζει και σε τι διαφέρει;
«Στην Ελλάδα έχουμε ένα σπουδαίο κοινό, πραγματικά σπουδαίο, αλλά είμαστε «δικοί του», είμαστε εδώ. Ένα ξενόγλωσσο κοινό, όταν του απευθύνεται ένας καλλιτέχνης που αγαπούν που, έχουν αναγνωρίσει είναι λιγάκι πιο εκφραστικοί, εκφράζονται πιο έντονα. Στην Ελλάδα έχουν τη δυνατότητα να έρθουν και αύριο να σε δουν και μεθαύριο και του χρόνου, αλλά παρόλα αυτά έχουμε ένα σπουδαίο κοινό, με σπουδαία κρίση, που όσο τα μέσα προβάλλουν αυτό ή εκείνο, υπογείως λειτουργεί ένα πολύ καθαρό ρεύμα κόσμου που διαμορφώνει τα πράγματα.»

Δώστε μας γεύση για τη μουσική συνάντηση «Τραγούδια της αγάπης και της Μεσογείου» στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής την Παρασκευή 25 Ιουλίου.
«Τραγούδια από τη Μεσόγειο, τραγούδια για την αγάπη. Η Μεσόγειος είναι μια μεγάλη θάλασσα που λένε ότι χωρίζει τις χώρες, εγώ λέω ενώνει τις χώρες. Εμείς λοιπόν κάνουμε αυτό το οδοιπορικό στα μέρη αυτά που βρέχονται από αυτή τη θάλασσα και θα πούμε τραγούδια από την Τουρκία, από την Αλβανία, σεφαραδίτικα, τραγούδια εβραϊκά, φάδο, γαλλικά, ελληνόφωνα της κάτω Ιταλίας, ιταλικά, και βεβαίως πολλά ελληνικά με παραδοσιακά στοιχεία αλλά και σύγχρονα. Επίσης έχουμε κάνει μια επιλογή από τραγούδια της αγάπης από μεγάλους έλληνες δημιουργούς. Την ορχήστρα την απαρτίζουν 11 μουσικοί οι οποίοι παίζουν παραδοσιακά και σύγχρονα όργανα με τη μουσική επιμέλεια του Στέλιου Φωτιάδη. Εκεί θα είμαι με τους καλούς μου φίλους Ντιλέκ Κοτς από την Τουρκία, Αντρέ Μάια από την Πορτογαλία και Ντάσο Κούρτι από την Αλβανία.»

Υπάρχουν επόμενα σχέδια στα σκαριά, έπειτα από την εμφάνισή σας στον Κήπο;
«Έχω συναυλίες σε πολλά μέρη της Ελλάδας ενώ δισκογραφικά είμαι σε ένα επίπεδο έρευνας και ψαξίματος για να βρω τα καινούρια τραγούδια που θα κάνω. Τώρα μπορώ να πω είμαι σε ένα επίπεδο που διψάω πραγματικά να κάνω ένα δίσκο, έχω πολύ καιρό άλμπουμ με τραγούδια καινούρια και το θέλω πολύ να γίνει, είναι μια προχωρημένη ιδέα και θα υλοποιηθεί πολύ σύντομα.»

Κλείνοντας, θα ήθελα να μου πείτε ποια είναι η ερώτηση που κάνετε συχνά στον εαυτό σας και να μας την απαντήσετε.
«Τις προάλλες καθόμουν αφηρημένη στον υπολογιστή, και αυτό που σκεφτόμουν είναι ότι τι χρειαζόμαστε όλα αυτά που συμβαίνουν στους ανθρώπους, τι χρειαζόμαστε τις τράπεζες, τα χρήματα για ένα προϊόν, ενώ θα μπορούσαμε να τα διαχειριστούμε όλα μόνοι μας και να είμαστε πολύ ευτυχισμένοι, να έχουν όλοι φαγητό, πρόσβαση στο νερό κλπ. Τώρα όλα γίνονται ιδιωτικά, πράγματα που ανήκουν στη φύση και μας τα χαρίζει, δίνουμε το δικαίωμα σε κάποιους λίγους να τα εκμεταλλεύονται και να μας τα πουλάνε ακριβά και σε λίγο καιρό μπορεί να πούμε το νερό νεράκι, το φαΐ φαγάκι, έκανα αυτές τις σκέψεις και μετά μπαίνω σε ένα σάιτ και διαβάζω ακριβώς τα ίδια πράγματα. Αναρωτιόμουν εν κατακλείδι, ποιοι είναι αυτοί οι λίγοι που έχουμε δώσει εμείς οι άνθρωποι το δικαίωμα να εκμεταλλεύονται αυτούς τους πόρους που μας έχει δώσει η γη η οποία δημιουργήθηκε για να είναι βιώσιμη, για να υποστηρίξει τη ζωή, όλων των όντων. Δεν ξέρω τους λόγους, δεν το κατανοώ, έχω φτάσει σε ένα επίπεδο που σαν ένα μικρό παιδί αναρωτιέμαι: Γιατί; Μήπως περνώντας τα χρόνια ξεχνάμε τι είναι αληθινό, και παρασυρόμαστε μέσα σε αυτή τη δίνη προπαγάνδας; Ο άνθρωπος πρέπει να ζει με ομόνοια, με αγάπη, με ειλικρίνεια και αλήθεια και να μπορεί να έχει πρόσβαση στα πάντα. Υπάρχει υπερεπάρκεια πάνω στη Γη για όλους και όλα τα άλλα είναι απλή τρομοκρατία. Αυτά είναι τα ερωτήματα που βάζω στον εαυτό μου.»

Συνέντευξη: Τζωρτζίνα Ντούτση