Pink Martini: Το ελληνικό κοινό μάς χαρίζει απίστευτη ενέργεια

Αναφέρεται στο στοιχείο εκείνο που τον ωθεί να εξερευνεί κουλτούρες, μιλά για το είδος μουσικής που προτιμά, ενώ αποκαλύπτει το πώς γνώρισε την ερμηνεύτρια των Pink Martini, Τσάινα Φορμπς. Παράλληλα, μιλά για τις σπουδές στο Χάρβαρντ, το αγαπημένο του τραγούδι, ενώ δηλώνει πως η μεγάλη τους επιτυχία «Je ne veux pas travallier» είναι μέχρι σήμερα το μότο των γάλλων εργατών. Αναφέρεται ακόμη στη συνεργασία με τους Φον Τραπ, λέγοντας πως «είναι σαν να διασχίζεις όλη τη ‘Μελωδία της Ευτυχίας’», και χαρακτηρίζει το ελληνικό κοινό «από τα καλύτερα, με μεσογειακή ζεστασιά».

Eίστε μια μπάντα που απευθύνεστε σε κάθε κουλτούρα και στιλ με μεγάλη δημοτικότητα στην Ελλάδα. Ποια κουλτούρα σας γοητεύει περισσότερο;

Όλοι στο συγκρότημα έχουμε μελετήσει διάφορες γλώσσες όπως και είδη μουσικής από πολλά μέρη του κόσμου, οπότε αναπόφευκτα το ρεπερτόριό μας χαρακτηρίζεται από μεγάλη ποικιλία. Είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω μία κουλτούρα. Είναι τόσες πολλές από την Ανατολή μέχρι τη Δύση. Θα μπορούσα να πω, όμως, πως με γοητεύουν οι κουλτούρες που έχουν τις ρίζες τους στην ιστορία.

Πώς και τα άλμπουμ σας έχουν πολυφωνικό χαρακτήρα και τι σας ωθεί στο να εξερευνήσετε πολιτισμούς;

H μουσική μας είναι παλιομοδίτικη, αλλά ενώνει τα κομμάτια της με έναν σύγχρονο τρόπο. Πιστεύω πως η ποικιλία ειδών και γλωσσών που διέπει τη μουσική μας, χαρίζει ένα παρήγορο συναίσθημα, που ο κόσμος το βρίσκει ακαταμάχητο. Θέλουμε η μουσική μας να απευθύνεται σε όλους, ώστε οι άνθρωποι να νιώθουν μέρος αυτής και όχι έξω από αυτό που κάνουμε. Το να εξερευνείς πολιτισμούς μέσω της μουσικής είναι σαν να βρίσκεις θησαυρούς σε έναν βαθύ ωκεανό.

Είστε ένας μουσικός με κλασική παιδεία. Πόσο δύσκολο είναι να το συνδυάσετε αυτό με την τζαζ και την ποπ μουσική;

Δεν ήταν καθόλου δύσκολο. Μεγάλωσα ακούγοντας ποικίλες μουσικές, ενώ πάντα με έλκυαν οι παλιές ηχογραφήσεις. Ακόμα και όταν δημιουργούσα το συγκρότημα, με ενθουσίαζε πολύ να προσθέτω κόσμο στη σύνθεση, είτε προερχόταν από συμφωνική ορχήστρα είτε από ένα γωνιακό τζαζ μπαρ.

Ποιο είδος μουσικής προτιμάτε;

Λατρεύω τον ήχο του Χόλιγουντ και των μεγάλων ορχηστρών του 30’ και του 40’. Μου αρέσουν οι ωραίες μελωδίες και το ρομαντικό στοιχείο στη μουσική. Αγαπώ ακόμη ταινίες του ’50 και του ’60 που δημιουργούν μια συγκεκριμένη ατμόσφαιρα όπως το «Breakfast at Tiffany’s» ή το «La dolce Vita».

Οι σπουδές στο Χάρβαρντ επηρέασαν τη μουσική σας;

Σπούδασα ιστορία και φιλολογία, αλλά αυτό που έμαθα καλύτερα στο Χάρβαρντ ήταν πώς να διοργανώνω πάρτι. Ήμουν κάτι σαν ψυχαγωγικός συντονιστής της πανεπιστημιούπολης για τέσσερα χρόνια. Εκεί γνώρισα την ερμηνεύτριά μας, Τσάινα Φορμπς, που σπούδαζε ζωγραφική, αγγλικά και θέατρο. Έχει εξαιρετική φωνή!

Τι σας εμπνέει περισσότερο όταν γράφετε τραγούδια;

Βασικός μου σκοπός δεν ήταν να γράφω τραγούδια, αλλά να μελετώ κλασική μουσική. Ο συνδυασμός με κάνει καλύτερο τραγουδοποιό. Μέρος της ομορφιάς του να έχεις μια μπάντα και φίλους από διαφορετικά μέρη της γης είναι ότι συνεργαζόμαστε μαζί τους και γράφουμε ποικίλης φύσεως τραγούδια. Μου αρέσει να δημιουργώ ωραίες μελωδίες και να βρίσκω ενδιαφέροντα στοιχεία από διαφορετικές κουλτούρες. Αυτό με εμπνέει πολύ.

Ποιο τραγούδι ξεχωρίζετε;

Έχω πάθος με τα παλιά τραγούδια και μια μεγάλη συλλογή ηχογραφήσεων από όλο τον κόσμο, οπότε έχω πολλά αγαπημένα. Το «Kitty come home» που το ηχογραφήσαμε με τον Rufus Wainright με την παράλληλη υποστήριξη των Φον Τραπ στο «Get Happy», είναι από τα αγαπημένα μου, όπως και τα «Dream a little dream», «Amado mio» και πολλά άλλα. Το τελευταίο δε είναι και το αγαπημένο της Τσάινα.

Τι απογείωσε το τραγούδι «Je ne veux pas travallier»;

Ήταν μια μεγάλη και σχετικά απρόσμενη επιτυχία, αρχικά, στο Παρίσι. Βασικά έπιασε μέσα σε μια νύχτα, προτάθηκε ως το τραγούδι της χρονιάς στη Γαλλία στα βραβεία «Victoires de la Musique», και παραμένει το μότο των γάλλων εργατών. Αποτέλεσε το διαβατήριό μας για το Κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Κανών, ενώ έχει ταξιδέψει την μπάντα σε όλο τον κόσμο. Είχαμε για πολλά χρόνια περισσότερη απήχηση στη Γαλλία παρά στις ΗΠΑ.

Σε ποια χώρα είστε πιο διάσημοι;

Είχαμε σπουδαία πορεία στο Πορτλαντ, αλλά μετά το 1997 η ευρωπαϊκή μας καριέρα απογειώθηκε. Οπότε, πέρα από την πατρίδα μας το Πόρτλαντ, είμαστε πιο διάσημοι στη Γαλλία, την Τουρκία και την Ελλάδα.

Από πού προέκυψε το όνομα του τελευταίου σας άλμπουμ, «Dream A Little Dream»; Έχει πολιτικές προεκτάσεις;

Το «Dream A Little Dream» είναι από τα αγαπημένα μου τραγούδια και το πρώτο που πρότεινα στους Φον Τραπ όταν ξεκίνησα να ρίχνω ιδέες για το νέο μας άλμπουμ. Έχει ιδιαίτερη σημασία και για εκείνους, καθώς τους νανούριζε με αυτό η μητέρα τους πριν κοιμηθούν. Πέρα από αυτό, όσο μιλάμε για ανθρώπους, όλα έχουν πολιτική προέκταση. Όλοι έχουμε ανάγκη να νιώσουμε ελπίδα.

Τι αποκομίσατε από τη συνεργασία σας με τους Φον Τραπ;

Λατρεύω τη «Μελωδία της Ευτυχίας». Πιστεύω ότι είναι η τελευταία αισιόδοξη αμερικανική ταινία με συναρπαστική μουσική. Η συνεργασία με τους Φον Τραπ, τα δισέγγονα των Τζορτζ και Μαρίας φον Τραπ που έγιναν διάσημοι από την ομώνυμη ταινία, είναι σαν να περνάς μέσα από το σύνολο της «Μελωδίας της Ευτυχίας». Οι Φον Τραπ διαθέτουν μια γνήσια και αμόλυντη, από άχρηστα μοντέρνα ερεθίσματα, σοβαρότητα. Όλοι έχουν αγγελικές και κρυστάλλινες φωνές και είμαι πολύ χαρούμενος που συνεργάζομαι μαζί τους. Δημιουργήσαμε ένα όμορφο άλμπουμ που όλοι αγαπάμε.

Εκτός από τη μουσική ασχολείστε και με την πολιτική. Η Ανατολή σας «ταρακουνά» ώστε να ασχολείστε ενεργά με τον ακτιβισμό;

Kάθε αδικία στον κόσμο σου δίνει τη δύναμη να γίνεις πιο ενεργός. Ακόμα και με τη μουσική μπορείς να διαφοροποιήσεις ορισμένα πράγματα. Μπορείς να εμπνεύσεις ανθρώπους, να τους δώσεις ελπίδα ή να τους παρηγορήσεις…

Πόσες χώρες έχετε επισκεφτεί και ποια ξεχωρίζετε;

Έχω χάσει το μέτρημα… Οι Pink Martini αισθανόμαστε τόσο τυχεροί που έχουμε αυτήν την, σχεδόν, παράλογη, απίθανη ζωή ταξιδεύοντας και βασικά παίζοντας μουσική σε όλο τον κόσμο. Μου αρέσει να είμαι σε οποιοδήποτε μέρος υπάρχουν άνθρωποι που ονειρεύονται, αγαπούν και επικοινωνούν με τη μουσική μας.

Ποια η γνώμη σας για το ελληνικό κοινό;

Το ελληνικό κοινό είναι από τα καλύτερα με μεσογειακή ζεστασιά και χάρη που δημιουργεί ένα μοναδικό συναίσθημα όταν είμαστε επί σκηνής. Συμμετέχουν με όλη τους την καρδιά και μας χαρίζουν τρομερή ενέργεια. Η επικοινωνία είναι μοναδική και είναι σαν να είμαστε στην πατρίδα μας.

Τι σας έλκει περισσότερο στην Ελλάδα;

Αυτή η αίσθηση της χώρας με σπουδαία ιστορία, οι άνθρωποι, ο καιρός και φυσικά το νόστιμο φαγητό!

Δεν είναι η πρώτη φορά που επισκέπτεστε την Ελλάδα. Η νέα σας εμφάνιση επιφυλάσσει εκπλήξεις;

Προσπαθούμε να διασκεδάζουμε το κοινό όπου και εάν βρισκόμαστε, ενώ καμία από τις συναυλίες μας δεν είναι ακριβώς ίδια με την άλλη. Μας αρέσει να είμαστε αυθόρμητοι και οι εκπλήξεις μπορεί να έρθουν ανά πάσα στιγμή. Ορισμένες φορές το κοινό είναι εκείνο που μας εκπλήσσει. Έχουμε, για παράδειγμα, δει να γίνονται προτάσεις γάμων σε ζωντανές μας εμφανίσεις!

Συνέντευξη: Ελισάβετ Σταμοπούλου

Info

Ώρα έναρξης: 21:00

Γκάζι Live, Ιερά οδός 11, Γκάζι
Πληροφορίες: 210 6980044

Τιμές εισιτηρίων:
Γ’ Ζώνη- Όρθιων κάτω και άνω διάζωμα: 30 ευρώ, Γ’ Ζώνη Φοιτητικό- ανέργων όρθιων κάτω και άνω διάζωμα: 25 ευρώ
Β’ Ζώνη – Καθήμενων άνω διάζωμα: 40 ευρώ
Α’ Ζώνη – Καθήμενων κάτω και άνω διάζωμα: 50 ευρώ
Α’ Ζώνη – τραπέζια 4 ατόμων άνω διάζωμα: 200 ευρώ

Σημείωση: όλα τα εισιτήρια (α’, β’, γ’ ζώνη και τραπέζια α’ ζώνης) παρέχουν είσοδο και όχι κατανάλωση. Η κατανάλωση δεν είναι υποχρεωτική.