30

Η μουσική μου είναι θλιμμένη γιατί και το τανγκό είναι θλιμμένο, έλεγε ο Αστορ Πιατσόλα, ο «επαναστάτης του τάνγκο», κατά πολλούς. Δέκα χρόνια μετά το θάνατό του, οι Αργεντινοί εξακολουθούν να ψιθυρίζουν τη μουσική του υπό τους ήχους του μπαντονεόν.

Ο Αστορ Πιατσόλα άφησε την τελευταία του πνοή στις 4 Ιουλίου 1992, γεμίζοντας θλίψη τους κάτοικους του Μπουένος Αϊρες, ακόμα και εκείνους που ποτέ δεν αποδέχθηκαν τις μουσικές του «παρεμβάσεις» στον εθνικό χορό της Αργεντινής.

Γεννήθηκε στο Μαρ ντε Πλάτα της πρωτεύουσας, έζησε στη Νέα Υόρκη και σε ηλικία μόλις οκτώ ετών έπιασε στα χέρια του το μπαντονεόν. Γνωρίστηκε με τον Κάρλος Γκαρντέλ, έπαιξε στον κινηματογράφο και τελικά έγινε μέλος της περίφημης ορχήστρας του Ανίμπαλ Τρόιλο.

Το 1955 ήταν η χρονιά που θα άλλαζε ριζικά την άποψή του για τη μουσική και το τάνγκο: «Την εποχή εκείνη πέθαινε οριστικά ένα είδος τάνγκο για να γεννηθεί ένα άλλο. Εκεί ακριβώς βασίστηκε η δημιουργία του Octeto de Buenos Aires» είχε δηλώσει κάποτε ο ίδιος.

Το «καινούργιο» προκάλεσε θαυμασμό, αλλά και αρκετές αντιδράσεις. Ο ίδιος συνέχισε με πείσμα μελοποιώντας ποίηση του Μπόρχες και γράφοντας μουσική για περισσότερες από 40 κινηματογραφικές ταινίες.

Όλοι ψιθυρίζουν ακόμα και σήμερα τραγούδια όπως το Adios nonino, το Milonga del angel, το Balada para un Loco, το Anos de Soledad και το Fuga y Misterio.

«Είμαι ένας τρελός του πολέμου. Ένας ωραίος τρελός. Μου αρέσει η ζωή για αυτό και δεν βλέπω γιατί η μουσική μου δεν μπορεί να είναι θλιμμένη. Το ίδιο το τάνγκο είναι θλιμμένο» συνήθιζε να λέει.

Οι κάτοικοι του Μπουένος Αϊρες φαίνεται να συμφωνούν μαζί του. «Αν δεν χάσεις την αγαπημένη σου ή δεν σε προδώσει ο καλύτερός σου φίλος, δεν ξέρεις τι θα πει τάνγκο» υποστηρίζουν.

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ

Ειδήσεις Σήμερα: