Τα μυστικά σεξ κλαμπ του Λος Άντζελες – Αλήθεια, τι γνώριζαν οι γείτονες;

Ο Αμερικανός καλλιτέχνης Ντιν Σαμεσίμα (Dean Sameshima) τράβηξε αυτές τις φωτογραφίες, που αποτελούν μέρος μιας σειράς με τίτλο «Wonderland», μεταξύ 1995 και 1997.

Αρχικά, μοιάζουν με συνηθισμένα κτίρια, φωτογραφημένα με αδιάφορο τρόπο. Κάθε ένα έχει τραβηχτεί τυπικά από την απέναντι πλευρά του δρόμου, πλαισιωμένο από χοντρά μαύρα καλώδια και στύλους, φράχτες από συρματοπλέγματα, γκράφιτι και αφίσες που χαράζουν οριζόντια και κάθετα επίπεδα, με γλυπτές εικόνες του γαλάζιου ουρανού της Καλιφόρνιας και των φοινίκων στο βάθος.

Είναι η πόλη, αλλά δεν υπάρχει άνθρωπος στον ορίζοντα, και οι δρόμοι είναι καθαροί από σκουπίδια και βρωμιά, εκτός από μερικές κηλίδες λαδιού που έχουν μείνει πίσω σε ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο. Οι εικόνες είναι παράξενα σιωπηλές.

Πλατφόρμα glory-hole

Κανένα από αυτά τα κτίρια δεν έχει παράθυρα -αν έχουν, είναι καλυμμένα με σανίδες, κλειστά με παντζούρια ή σκοτεινά. Μόνο σε μία φωτογραφία, η πόρτα έχει μείνει μυστηριωδώς ανοιχτή -στο εσωτερικό, υπάρχει μια πόρτα ασφαλείας, σιδερένια κάγκελα και, πίσω από αυτά, μια πινακίδα με βέλος από νέον που δείχνει την είσοδο.

Αυτές οι φωτογραφίες προκαλούν τις βαθύτερες ηδονοβλεπτικές επιθυμίες σου. Μόνο οι τίτλοι σε καθοδηγούν στο τι συμβαίνει μέσα σε αυτούς τους χώρους -«12 καμπίνες, 1 δερμάτινη κουκέτα, εξωτερικός κήπος, 1 βρύση, 1 καρέκλα κουρέα, πλατφόρμα glory-hole, κινέζικη διακόσμηση» γράφει μία.

Θλίψη κι απώλεια

Οι φωτογραφίες του Αμερικανού καλλιτέχνη, Ντιν Σαμεσίμα, απεικονίζουν τα κλαμπ και τα λουτρά για την queer κοινότητα στο Σίλβερ Λέικ, παράνομους χώρους ασφάλειας κρυμμένους από την κοινή θέα, όπου η queer κοινότητα μπορούσε να συναντιέται και να γνωρίζεται.

Ο Σαμεσίμα ήταν λίγο μετά τα 20 όταν τράβηξε τις φωτογραφίες, και η πανδημία του AIDS είχε ήδη καταστρέψει τη λοάτκι κοινότητα του Σίλβερ Λέικ. Οι εικόνες του φαίνονται διαμορφωμένες από μια έντονη αίσθηση επισφάλειας και μελαγχολίας, ένα προαίσθημα ότι αυτά τα κτίρια θα εξαφανιστούν, όπως τα σώματα που κάποτε τα κατοικούσαν.

Οι τίτλοι μας λένε ότι τουλάχιστον τρία από αυτά τα κλαμπ έκλεισαν το 1995. Τα φωτογραφίζει για να μετριάσει τη θλίψη και την απώλεια.

«Αυτοί οι χώροι έχουν επίσης υποβληθεί σε επιτήρηση και αστυνομικές επιδρομές -μια υπενθύμιση ότι μερικές φορές η ορατότητα είναι επικίνδυνη, ότι η ανωνυμία μπορεί να είναι μια στρατηγική επιβίωσης»

Θλίψη και απώλεια… Ντιν Σαμεσίμα, Χωρίς τίτλο (Closed 1995), 1995-97. Φωτογραφία: Soft Opening, Λονδίνο / Dean Sameshima

Χωρίς πινακίδα

Στο φως της ημέρας, αυτοί οι χώροι παράνομων νυχτερινών δραστηριοτήτων -αποθήκες, βιομηχανικοί χώροι και καταστήματα- είναι αρκετά αδιάφοροι και ανιαροί. Μια πινακίδα φούρνου ξεπροβάλλει πίσω από έναν από αυτούς, το κλαμπ που βρισκόταν παλαιότερα στο 1800 της οδού Hyperion βρίσκεται κρυμμένο ανάμεσα σε κατοικίες.

Το γνώριζαν οι γείτονες; Το ένα είναι βαμμένο σε ένα θολό γκρι χρώμα, χωρίς καμία πινακίδα ή ένδειξη. Θα μπορούσες εύκολα να περάσεις μπροστά τους, όπως περνάς μπροστά από κάποιον στο δρόμο -εκτός αν ήσουν εκεί, όπως ο ίδιος ο Σαμεσίμα, ένας αφοσιωμένος παρατηρητής-συμμετέχων.

«Αυτές οι φωτογραφίες είναι τεκμήρια αφοσίωσης, αγκυρωμένα σε μια συγκεκριμένη εποχή και τόπο, αλλά αντιστέκονται επίσης στα αδιάκριτα βλέμματα των ξένων, στο ντροπιαστικό βλέμμα της ετεροκανονιστικής κοινωνίας» σχολιάζει η Charlotte Jansen στον Guardian και συνεχίζει:

«Αυτοί οι χώροι έχουν επίσης υποβληθεί σε επιτήρηση και αστυνομικές επιδρομές -μια υπενθύμιση ότι μερικές φορές η ορατότητα είναι επικίνδυνη, ότι η ανωνυμία μπορεί να είναι μια στρατηγική επιβίωσης».

Πεζή προσέγγιση

Υπάρχουν επτά φωτογραφίες από σεξ κλαμπ στην έκθεση. Είναι κρεμασμένες σε διαστήματα, με μεγάλες παύσεις μεταξύ τους κατά μήκος των λευκών τοίχων –ένας ρυθμός που μοιάζει με την αίσθηση του να μπαίνεις και να βγαίνεις από ένα αυτοκίνητο και να οδηγείς προς το επόμενο σημείο σε μια απέραντη πόλη όπως το Λος Άντζελες– οι εκτυπώσεις (όλες πρωτότυπες της δεκαετίας του 1990) εκτείνονται επίσης οριζόντια, προσφέροντας μια ευρεία, πανοραμική θέα, την εντύπωση ότι κοιτάζεις από το παράθυρο ενός αυτοκινήτου.

Δημιουργούν μια σειρά από κενά, παρενθέσεις στο αστικό τοπίο, ένα μέρος της αρχιτεκτονικής και της ιστορίας της πόλης που κρύβεται και απομονώνεται από ανάγκη.

Κρυμμένη πίσω από τη γωνία βρίσκεται μια σειρά φωτογραφιών που καταγράφουν διάσημα σημεία για «cruising» μετά το σούρουπο σε δύο δημόσια πάρκα (το Griffith Park και το Harbor City Recreational Park).

Οι φωτογραφίες αυτές υιοθετούν μια μη εντυπωσιακή, πεζή προσέγγιση, που διαφέρει από τις διάσημες κοντινές φωτογραφίες με φλας του Kohei Yoshiyuki, οι οποίες απεικονίζουν σεξουαλικές επαφές σε δημόσια πάρκα του Τόκιο και τραβήχτηκαν τη νύχτα τη δεκαετία του 1970.

Η έκθεση «Wonderland» αποκαλύπτει σε βάθος την αργή και διακριτική προσέγγιση του Σαμεσίμα στην καταγραφή και την αναπαράσταση των κοινοτήτων, αναδεικνύοντας τη σημασία των κοινόχρηστων χώρων ως νησίδων ελευθερίας και αυτονομίας

Ντιν Σαμεσίμα, ο ήπιος

Ο Σαμεσίμα είναι τόσο σκανδαλοθηρικός όσο ένα υγρό φακελάκι τσαγιού. «Φωτογραφημένες και πάλι στο ζεστό φως της ημέρας, οι φωτογραφίες του στο πάρκο δεν περιέχουν ανθρώπους. Αντί για σεξ στο δάσος, αυτό που παρατηρείς είναι η ήσυχη, φυσική παρηγοριά αυτών των μικρών ανοιχτών χώρων, τυλιγμένων από θάμνους και το διάστικτο φως που πέφτει μέσα από τα δέντρα» παρατηρεί η Charlotte Jansen στον Guardian.

Η έκθεση «Wonderland» αποκαλύπτει σε βάθος την αργή και διακριτική προσέγγιση του Σαμεσίμα στην καταγραφή και την αναπαράσταση των κοινοτήτων, αναδεικνύοντας τη σημασία των κοινόχρηστων χώρων ως νησίδων ελευθερίας και αυτονομίας.

Η προσέγγισή του είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή σε σύγκριση με εκείνη της Catherine Opie –η οποία άρχισε να καταγράφει την queer κοινότητα της Καλιφόρνιας την ίδια περίοδο και εκθέτει σήμερα στη National Portrait Gallery. Τα πορτρέτα της Opie είναι θρασύτατα, φωνακλάδικα και περήφανα, χωρίς συγγνώμη και συχνά μη κολακευτικά –ο Σαμεσίμα ασχολείται με τις λεπτές αποχρώσεις και τις σκιές, βρίσκει δύναμη στο αόρατο και θλιβερή ποίηση σε ένα περιτύλιγμα προφυλακτικού.

Είναι μια πιο λεπτή, ανοιχτή εικόνα της queer ταυτότητας, της παρουσίας και του ανοίκειου, μια γιορτή της φευγαλέας, ριζοσπαστικής φύσης της ηδονής. Ακόμα και όταν λαμβάνει χώρα στους θάμνους.

*Η έκθεση Dean Sameshima: Wonderland βρίσκεται στο Soft Opening του Λονδίνου μέχρι τις 23 Μαΐου.

*Με στοιχεία από theguardian.com