Ακούμε το ίδιο πράγμα, το ίδιο αφήγημα εδώ και 23 χρόνια: θα απελευθερωθούν οι γυναίκες του Ισλάμ: Θα γίνει εισβολή στο Ιράκ και θα καταργηθούν οι μαντήλες. Θα γίνει πόλεμος στο Αφγανιστάν και θα αποκτήσουν δικαιώματα οι γυναίκες. Θα πολεμήσουμε την Χαμάς, γιατί οι παλαιστίνιες υποφέρουν. Και ποιο είναι το αποτέλεσμα; Το Ιράκ και η Συρία ήρθαν αντιμέτωποι με τον ISIS, που δημιουργήθηκε ως αποτέλεσμα της αμερικανική κατοχής. Στο Αφγανιστάν οι γυναίκες ζούνε χειρότερα, αφού ανέλαβαν οι Ταλιμπάν και στην Γάζα δεν υπάρχουν γυναίκες πια. Συμβαίνει γενοκτονία. Τώρα η εισβολή στο Ιράν.

Με την είδηση της δολοφονίας του Χαμενεϊ ξεκίνησαν ήδη οι πομφόλυγες: τώρα θα απελευθερωθούν οι γυναίκες. Το ίδιο έλεγαν και τα φιλοαμερικάνικα και φιλοϊσραηλινά Μέσα (και άτομα) για την ιρανική εξέγερση: αυτή η εξέγερση έχει φύλο, είναι για τις γυναίκες! Αλλά δεν ήταν, ήταν η εξέγερση ενός λαού απέναντι στην φτώχεια του. Που δε ζητούσε να «δυτικοποιηθεί», αλλά να έχει την ελευθερία να ζει με αξιοπρέπεια. Η αξιοπρέπεια είναι πλατιά έννοια. Χωρά την ανάγκη να μην πεινάς, να μπορείς να είσαι γυναίκα ή ΛΟΑΤΚΙ άτομο με δικαιώματα, να μπορείς να είσαι άνθρωπος με αριστερές ιδέες ή να συμμετέχεις σε ένα κομμουνιστικό και σοσιαλιστικό κόμμα, χωρίς να θεωρείται παράνομο. Γιατί στο Ιράν είναι παράνομο να υπάρχουν κομμουνιστικά και σοσιαλιστικά κόμματα. Κάτι που πολύ θα άρεσε και στον Ντόναλντ Τραμπ, αν κρίνουμε από την πρόσφατη «εβδομάδα αντικομμουνισμού», έμπνευσης δικής του, στις ΗΠΑ.

Ουδέποτε έγινε πόλεμος, καταστροφή, γενοκτονία για να υπερασπιστεί οποιοσδήποτε τις γυναίκες. Ούτε και τώρα είναι ευκαιρία, ειδικά όταν η πρώτη πράξη ήταν ο βομβαρδισμός δημοτικού σχολείου θηλέων…

Η μικρή εικόνα

Ούτε το Ισραήλ, ούτε οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται στο ελάχιστο για τον λαό του Ιράν. Ή για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ο Νετανιάχου είναι ο αυτουργός της γενοκτονίας στην Γάζα, ο δε Τραμπ… Από τα αρχεία Έπστιν, ως τις καταγγελίες εις βάρος του για σεξουαλική παρενόχληση (υπόψη, έχει καταδικαστεί κι όλας) ώς τα σύγχρονα πογκρόμ του ICE (και η λίστα είναι ακόμη μπολύ μεγάλη) ειδικά ο Ντόναλντ Τραμπ είναι πιθανά ένας άνθρωπος που αντιπαθεί τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά συμπαθεί ιδιαίτερα τα δικά του. Και τα δικά του δικαιώματα είναι, αν κρίνουμε από την υπέρμετρη αυταρέσκεια και αλαζονεία, οι επιθυμίες του: το πετρέλαιο του Ιράν, να πάψει ο κόσμος να αναζητά της αλήθεια για το σκάνδαλο Έπστιν, μια σαφής υπεροχή του λευκού πατριωτισμού και, βεβαίως, μερίδιο από την ριβιέρα της Γάζας.

Ο δε Νετανιάχου θα κάνει ό,τι μπορεί για να ελέγξει τη Μέση Ανατολή. Και για να το καταφέρει αυτό, πρέπει να μην υπάρχει Παλαιστίνη γενικώς και να μην υπάρχει ισχυρό Ιράν εν προκειμένω. Καθένας για τους λόγους τους, με κοινό παρονομαστή την οικονομική ευημερία τους -όχι των λαών τους- έχουν κάθε λόγο να ξεκινήσουν έναν πόλεμο με όλα τα χαρακτηριστικά που έχουν μίσος απέναντι στους ανθρώπους: μίσος απέναντι στην θρησκεία τους, παραπληροφόρηση και αίσθημα υπεροχής.

Η μεγάλη εικόνα (και ο λευκός πατριωτισμός)

Ο λευκός πατριωτισμός είναι ένα «κίνημα ιδεών» (για να το θέσουμε κομψά) που κυριαρχεί στην αμερικανική ακροδεξιά και υπερασπίζεται την υπεροχή των λευκών εναντίον των υπολοίπων κατοίκων της χώρας. Ποιοι είναι οι λευκοί, όμως; Εδώ γίνεται ενδιαφέρον γιατί στην αμερικανική κουλτούρα -και όχι μόνο της ακροδεξιάς- λευκοί είναι οι κεντροευρωπαίοι και δυτικοευρωπαίοι έποικοι. Οι ιταλοί και οι έλληνες μετανάστες άρχισαν να χαρακτηρίζονται ως λευκοί μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους και πρόσφατα ξεκινά μία «γκρίνια» που σίγουρα θα σας θυμίσει κάτι: η αμερικανική ακροδεξιά ανησυχεί πως η μετανάστευση από τη δική μας πλευρά του χάρτη, θα «βαλκανοποιήσει» την λευκότητα των αμερικανών.

Γιατί είμαστε καυκάσιοι, όχι λευκοί. Τι σας θυμίζει; Το μίσος των ναζί προς τους σλάβους, φυσικά! Κι αν οι έλληνες δεν είμαστε σλάβικος λαός, παραμένουμε βαλκάνιοι. Και μάλιστα, με όλα τα οικονομικά χαρακτηριστικά των Βαλκανίων, καθώς η λευκότητα έχει χρώμα κι αυτό είναι το χρώμα του χρήματος.

Μιλάμε για υπεροχή, λοιπόν. Όχι για απόχρωση. Μιλάμε για μία σκληρή αίσθηση ευγονικού μεγαλείου και πράγματι δύο πολύ ισχυρές δυτικές οικονομίες, που είναι το Ισραήλ και οι ΗΠΑ, έχουν κηρύξει πολέμους επάλληλους: πολέμους εις βάρος των «κατώτερων». Των αράβων, δηλαδή. Δεν είναι καν ζήτημα πολιτισμού, ο αραβικός πολιτισμός είναι πιο αρχαίος από οποιονδήποτε πολιτισμό έχουν να επιδείξουν οι ΗΠΑ. Όπως και η εβραϊκή παράδοση ήταν ισχυρότερη και πιο αρχαία από την γερμανική κατά το 1935.

Η δε σημειολογία του χρώματος είναι απλώς αυτό: σημειολογία. Το γεγονός ότι η Δυνατή Αμερική του Τραμπ δεν έχει λατινοαμερικάνους, είναι σημειολογία. Το γεγονός ότι επιτίθεται ασταμάτητα στις μουσουλμάνες γερουσιάστριες, έχει σημειολογία και ναι, βεβαίως πρόκειται για βαθύ ρατσισμό, αλλά επ’ ουδενί λόγο δεν πρόκειται για οριζόντιο ρατσισμό. Το αυτό συμβαίνει και με τον Νετανιάχου. Στόχος και των δύο δεν είναι καθόλου μα καθόλου οι πάμπλουτες αραβικές χώρες. Δεν είναι η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, δεν είναι αυτοί ο εχθρός. Στην πραγματικότητα, είναι πολύ πιο πιθανόν να αποδειχθούν σύμμαχοι αν τελικά ισοπεδωθεί ολόκληρη η Παλαιστίνη και περάσει σε επενδυτικά χέρια.

Εχθρός δεν είναι ούτε το Ισλάμ. Εχθρός είναι ο αραβικός πληθυσμός που αντιστέκεται και τα ισλαμικά κράτη που δεν επιθυμούν καθόλου να μοιραστούν τον πλούτο τους. Όπλα και πετρέλαιο, δηλαδή.

Το γεγονός πως όλα αυτά γίνονται σε απολύτως συμβολικό επίπεδο για την υπεράσπιση των λευκών αμερικανών (στην περίπτωση του Τραμπ) ή του δυτικού πολιτισμού (ως επίσημο αφήγημα του Νετανιάχου) έχουν μόνο δόσεις αλήθειας. Οι αμερικανοί ποτέ δεν έπαψαν να είναι ρατσιστές στην πραγματικότητα και η Δύση έχει μεγάλη ανάγκη από έναν πόλεμο που θα την τροφοδοτήσει οικονομικά, τώρα που καταρρέει. Τι πιο σύνηθες να συμβεί, παρά να πάρει το αφήγημα υπέρ του πολέμου χαρακτηριστικά φυλετικής και πολιτισμικής ανωτερότητας;

Ο ελέφαντας στο δωμάτιο είναι ο μεταφασισμός

Το διεθνές δίκαιο δε σημαίνει απολύτως τίποτα για τον Τραμπ ή για τον Νετανιάχου. Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι αδιάφορα, αν όχι ενοχλητικά. Ο Τραμπ απολαμβάνει να γελοιοποιεί ανθρώπους που του κάνουν δύσκολες ερωτήσεις: για τους νεκρούς από τον ICE πολίτες, για την απαγωγή του Μαδούρο. Για τα αρχεία Έπσταϊν. Και πιο πριν απολάμβανε να γελοιοποιεί ανθρώπους που υπερασπίζονται τα γυναικεία και ΛΟΑΤΚΙ δικαιώματα, τα δικαιώματα των μεταναστών και της μαύρης κοινότητας.

Ο δε Νετανιάχου είχε ως υπουργό Άμυνας τον Μπεν-Γκβιρ, έναν ακραίο εθνικιστή έποικο, φανατικό αντιάραβα, καταδικασμένο οχτώ φορές για υποκίνηση σε ρατσισμό και υποστήριξη τρομοκρατικής οργάνωσης (του παράνομου πια κόμματος Kach). Ο Μπεν – Γκβιρ παραιτήθηκε μετά την έγκριση της συμφωνίας για την κατάπαυση πυρός. Ο Μπεν – Γκβιρ είναι υπέρμαχος της θανατικής ποινής των πολιτικών κρατουμένων. Ο δε Νετανιάχου είναι και ο ίδιος προκηρυγμένος για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και ηθικός αυτουργός της γενοκτονίας στην Γάζα.

Κι ενώ η Δύση παραμένει ύποπτα σιωπηλή, αν όχι αδιάφορη δύο μεγάλες δυνάμεις που υπερασπίζονται τον… δυτικό πολιτισμό εισέβαλαν στο Ιράν, βομβάρδισαν και σκότωσαν αμάχους, μεταξύ των οποίων ανήλικες μαθήτριες και δολοφόνησαν τον αρχηγό του ιρανικού Κράτους, μαζί με μέλη της οικογένειάς του.

Θυμίζει πολύ, τρομακτικά πολύ την πρακτική των ΗΠΑ στο Ιράκ με τη δολοφονία των γιων του Σαντάμ Χουσεϊν. Αμέσως μετά ξεκίνησε μία περίοδος βίας, με το Ιράκ να βρίσκεται υπό προσωρινή διακυβέρνηση από τις κατοχικές δυνάμεις των ΗΠΑ, με λεηλασίες, εγκλήματα κατά αμάχων και, τελικά, την πλέον αναμενόμενη έκβαση: όταν οι ΗΠΑ δεν είχαν πια τίποτε να πάρουν από το Ιράκ και το Αφγανιστάν, αποχώρησαν. Τη συνέχεια της τρομοκρατίας ανέλαβαν στο Ιράκ ο ISIS και στο Αφγανιστάν οι Ταλιμπάν. Μακροπρόθεσμα, οδηγηθήκαμε σε μία Συρία υπό την διακυβέρνηση του τζιχαντιστή Τζολάνι…

Ο φασισμός ποντάρει πάντα στον ανθρώπινο φόβο και επιζητά την υπεράσπιση των δικαιωμάτων. Αλλά ποιων δικαιωμάτων; Της αμερικανικής και ισραηλινής οικογένειας να ζούνε με ευημερία και φυλετική καθαρότητα σήμερα. Της γερμανικής οικογένειας τότε.

Ο πλούτος της Δύσης καταρρέει. Φυσικό και ορυκτό πλούτο έχουν άλλες χώρες: η Βενεζουέλα έχει μέταλλα και πετρέλαιο, τακτοποιήθηκε αυτή η εκκρεμότητα. Το Σουδάν έχει χρυσό, τακτοποιήθηκε και αυτή η εκκρεμότητα. Η Παλαιστίνη μπορεί να γίνει ένα τεράστιο παραθαλάσσιο θέρετρο, σαν το Μονακό. Ο Τραμπ θέλει να έχει λαμβάνειν και ο Νετανιάχου συμφωνεί. Τακτοποιείται αυτή η εκκρεμότητα με μία γενοκτονία και έναν ακόμη πόλεμο, αυτήν την φορά με το Ιράν που, παρεμπιπτόντως, έχει πετρέλαιο.

Η Συρία παραδόθηκε στον Τζολάνι, η Υεμένη βρίσκεται σε ανθρωπιστική κρίση διαρκείας και οι αραβικές χώρες της βόρειας Αφρικής, μετά την αραβική Άνοιξη, έχουν  αποδυναμωμένες και συχνά ελεγχόμενες κυβερνήσεις. Οι υπόλοιπες αραβικές χώρες είναι είτε πολύ πλούσιες και συμμαχικές (όπως αυτές της αραβικής χερσονήσου), είτε αποδυναμωμένες (όπως ο Λίβανος) ή αδιάφορες (όπως η Ιορδανία). Ή, φυσικά, φτωχές και σε κρίση, όπως οι αραβικές χώρες στην υπόλοιπη Αφρική.

Πάντως, πόλεμος για να σωθούν τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν έχει ξεκινήσει ποτέ και ούτε πρόκειται. Το τωρινό διακύβευμα είναι αν θα σωθεί η δυτική οικονομία στις πλάτες νεκρών παιδιών, γυναικών και ανδρών. Ο ρατσισμός είναι πάντοτε απλώς ένας «χρήσιμος ηλίθιος» και μάλιστα με επιτυχία.

Ειδήσεις Σήμερα: